po zamknięciu „Kłosów” w 1890 roku wrócił do "Tygodnika Ilustrowanego". W 1873 roku na Wystawie Powszechnej w Wiedniu, za swoje drzeworyty otrzymał nagrodę.
Twórczość drzeworytnicza Styfi był jednym z najwybitniejszych i najpłodniejszych polskich ksylografów; szczególnie ceniony za drzeworytnicze reprodukcje obrazów i rysunków innych autorów, m.in. Józefa Chełmońskirgo, Wojciecha Gersona, Aleksandra Gierymskiego, Aleksandra Gryglewskiego, Juliusza Kossaka, Franciszka Kostrzewskiego, Jana Matejki i Henryka Pillatiego. Drzeworyty autorskie Styfiego przedstawiały najczęściej widoki i architekturę miast oraz rodzajowe ujęcia włościan.
Z ważniejszych prac Styfiego: Unia Lubelska, Stefan Batory pod Pskowem, Wyrok śmierci, Stańczyk, Sędziwój alchemik i Mikołaj Kopernik – Jana Matejki, Zima w stepie – Chełmońskiego, Stańczyk spisujący lekarzy – Walerego Eliasza, Kaplica w Ossolinie – Fabiańskiego, Król Zygmunt August wdowcem – Gersona, Walka żubrów, Targ koński na Pradze i Dzwon zapustny – Juliusza Kossaka, Wesele wiejskie z okolic Warszawy i Zadymka – Franciszka Kostrzewskiego, Loteria fantowa w Ogrodzie Saskim, Biwak wojskowy i Sobótka – Pillatiego.