Liu Zongyuan (ur. 773, zm. 819) – chiński pisarz i poeta epoki Tang.
Życiorys Urodził się i wychował w ówczesnej stolicy, Chang’anie (ob. Xi’an). Po ukończeniu edukacji pracował w administracji dworskiej, do momentu, gdy na skutek intryg politycznych, został w 805 roku skazany na wygnanie. Zesłany w wiejskie regiony prowincji Hunan, z czasem odzyskał wpływy i po dziesięciu latach został mianowany gubernatorem prowincji Kuangsi. Na cztery lata przed śmiercią ponownie go zdegradowano. Uczucia samotności i odrzucenia, z powodu wygnania są widoczne w jego poezji, ale nie jest ona nimi przepełniona. W swoich dziełach dokonał reinterpretacji zasady Mandatu Niebios, twierdząc, że prawdziwa władza pochodzi z nadania ludu.
Duży wpływ na jego twórczość wywarły lata spędzone na przymusowym wygnaniu na południu Chin, gdy żył blisko natury i prostych ludzi. Wykazywał się wielkim talentem obserwacji świata przyrody, zauważał szczegóły charakterystyczne dla rozmaitych roślin i zwierząt, które notował w swych utworach, nawet jeśli sam obiekt (np. roślina) był użyty symbolicznie. Był wybitnym twórcą poezji shi, ale jego prawdziwe mistrzostwo widać w utworach typu fu, których był jednym z najważniejszych autorów w historii, i które tworzył w różnych stylach np. tzw. stylu „starożytnym” czy stylu sao.