Charakterystyczne dla niego jest utrzymanie tempa narracji i unikanie popisywania się wirtuozerią słowa. Do najważniejszych należą Ai ni wen („Opłakiwanie utopionego”) czy Ma shichong wen, w których Liu łączył narrację, satyrę i namysł nad kwestiami społecznymi, w sposób rzadki w tym późnym dla tego gatunku okresie, a który winien charakteryzować doskonałe fu. Doskonałą kompozycją cechują się też wcześniejsze Jiushan fu („Góry-więzienie”), Minsheng fu („Lament nad życiem”) i Chengjiu fu („Potępiając moje błędy”), nawiązujące do jego wygnania.
Wspólnie ze współczesnym sobie pisarzem Han Yu nawoływał do odrzucenia skostniałego i ściśle sformalizowanego stylu pianwen oraz powrotu do bardziej przejrzystych i prostszych klasycznych wzorców literackich z czasów dynastii Han. Han Yu, Liu Zongyuan oraz (za następnej dynastii, Song), Ouyang Xiu i Su Shi są największymi mistrzami tego tzw. „stylu starożytnego”, guwen. Najsławniejszymi utworami Liu prozą jest zbiór „Ośmiu esejów z Yongzhou” (Yongzhou bazhi;