Yongzhou było miejscem wygnania autora w Guangxi). Ze względu na temat – opisy krajobrazów i wycieczek – Liu uważany jest za prekursora niezmiernie w późniejszych latach popularnej w Chinach literatury podróżniczej, łączącej opisy odwiedzanych miejsc z osobistą refleksją autora. Aczkolwiek opisy wędrówek po pięknych miejscach są obecne we wcześniejsze literaturze chińskiej, jego nowatorstwo przejawiało się w silnej obecności autorskiego „ja” w krajobrazie; to „ja” wchodziło w interakcję z odwiedzanymi miejscami, czasem „realną” (gdy opiekowało się roślinami ulubionym zakątku), czasem czysto uczuciową, lub refleksyjną, gdy zastanawiało się nad powodem dla którego tak piękne zakątki istnieją w tak dzikim i obcym miejscu, gdy zachwycając się nieskażoną przyrodą, przypominała mu ona o jego wygnaniu. W innych esejach Liu można dostrzec inspirację filozofią Zhuangzi, gdy opisuje takie postacie jak garbaty ogrodnik czy żuk gnojowy. Tworzył też alegoryczne opisy zwierząt jak jelenie czy osły i wzruszające szkice biograficzne zwykłych, niezasłużonych osób.