W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. 30 września 1922 awansował do stopnia kapitana (starszeństwo z dniem 19 czerwca 1919 i 712 lokatą w korpusie oficerów piechoty). W 1923 służył w 37 pułku piechoty. W 1923 jako oficer nadetatowy 37 pp służył w Szkolnym Batalionie Piechoty nr 4 jako instruktor. W 1928 był w Szkolnym Batalionie Podchorążych Rezerwy w Gródku Jagiellońskim. W latach 1923–1934 komendant SPRPiech w Skierniewicach i Siedlcach. Następnie przeniesiony do 57 pułku piechoty. Awansował na stopnień majora (starszeństwo z dniem 1 stycznia 1930 i 9 lokatą w korpusie oficerów piechoty) służył w 22 pułku piechoty. 7 czerwca 1934 roku został przeniesiony do 75 pułku piechoty w Chorzowie na stanowisko kwatermistrza.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowódca batalionu marszowego 75 pp. Batalion wsparty 1 haubicą 100 mm (OZN 23 pułku artylerii lekkiej) bronił mostu w Bojszowach. Następnie w dniach 14–17 września maszerował trasą Lubaczów – Niemirów – Żółkiew. Wyróżnił się w czasie walk pod Tomaszowem Lubelskim. W okolicach Rawy Ruskiej wzięty do niewoli przez Sowietów i osadzony w obozie jenieckim w Kozielsku. Między 11 a 12 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD, lista wywózkowa 025/1 z 9 kwietnia1940 poz. 25, nr akt 3885.