Ogółem w barwach Emelecu spędził osiem miesięcy (z czego trzy pod okiem trenera Jorge Sampaolego), a w marcu 2010 rozwiązał umowę i powrócił do ojczyzny z powodów rodzinnych.
W lipcu 2010 Pérez – również na zasadzie wypożyczenia – został zawodnikiem drugoligowego Uniónu Santa Fe. Jako filar drużyny prowadzonej przez szkoleniowca Franka Darío Kudelkę wywalczył z nią na koniec rozgrywek 2010/2011 awans do pierwszej ligi argentyńskiej. Bezpośrednio po tym powrócił do Newell’s, gdzie tym razem został podstawowym graczem środka pola w taktyce trenera Gerardo Martino. Szybko zaskarbił sobie miano czołowego zawodnika rozgrywek – był motorem napędowym ataków drużyny, imponując dynamiką i ofensywnym stylem gry. Siłę ofensywną ekipy współtworzył z graczami takimi jak Ignacio Scocco czy Maxi Rodríguez. W jesiennym sezonie Inicial 2012 zdobył z Newell’s wicemistrzostwo Argentyny, zaś pół roku później – podczas rozgrywek Final 2013 – wywalczył tytuł mistrza kraju. W czerwcu 2013 zajął natomiast drugie miejsce w de facto superpucharze Argentyny – Copa Campeonato (tytuł ten jest jednak uznawany przez argentyńską federację za wicemistrzostwo kraju).