Podstawowa odmiana o mocy 165 KM wykorzystywała jednogardzielowy gaźnik. Silnik OHC 6 był jakoby odpowiedzią na konstrukcję Jeep Tornado.
W roku 1968 zwiększono pojemność jednostki OHC do 250 (4,1 l). Podstawowy wariant legitymował się mocą 175 KM.
Samochody Pontiac na rynku kanadyjskim występowały jednostkami OHV Chevroleta.
OHC Sprint Opcjonalna wersja Sprint posiadała wzmocnione tłoki, ostrzejszą krzywkę wałka rozrządu, podwójne sprężyny zaworowe, podwójny kolektor wydechowy, mocniejszą cewkę zapłonową i czterogardzielowy gaźnik Rochester Quadrajet. Moc silnika OHC Sprint wynosiła 207 KM. W 1967 roku moc wzrosła do 215 KM. Podobnie jak inne silniki Pontiaca z tej epoki, OHC 6 nie był dostępny w Kanadzie, z wyjątkiem modelu Firebird Sprint.
Wersje Sprint 4,1 l osiągały 230 KM z przekładnią ręczną, zaś z automatyczną 215 KM. Wersje z manualną skrzynią biegów otrzymały ostrzejszy wałek rozrządu.
Ze względu na rosnącą popularność silników V8 w segmencie pony car, sześciocylindrowe konstrukcje nie były zbyt chętnie wybieranym źródłem napędu.