W trakcie produkcji sukcesywnie wzrastała pojemność oraz stopień sprężania. Silnik 3,7 l z 1933 roku odznaczał się kompresją na poziomie 5,7 : 1, która już po roku wzrosła do 6,2 : 1. Stosowano także jednostki o litrażu 3,8 l , 4,0 l oraz 4,4 l. Najmocniejsza z nich Silnik cechował się wyjątkowo niską prędkością obrotową biegu jałowego - 450 obr./min w przypadku przekładni ręcznej, zaś z automatyczną - 375 obr / min (podczas jazdy). Niewielka była też prędkość obrotowa mocy maksymalnej - najmocniejszy wariant osiągał ją na poziomie 3800 obr / min. W przeciwieństwie do silnika R8 Chevroleta, silniki Pontiac wykorzystywały pełne smarowanie ciśnieniowe. mały|327x327px|Pontiac Bonneville Special Silnik R8 Pontiaca był niezawodny i elastyczny, cieszył się więc dużą popularnością w latach 30. i 40. W 1933 był to najmocniejszy silnik napędzający samochody marki Pontiac i jednocześnie najtańszy silnik ośmiocylindrowy, zbudowany przez amerykańskiego producenta samochodów. Na początku lat pięćdziesiątych pojawiły się górnozaworowe V8 opracowane przez Forda oraz Chryslera, a także siostrzane marki GM. Sprawiło to, że "Silver Streak" stał się przestarzały. Podobnie jak w innych silnikach o żeliwnym bloku, silnik R8 był znacznie cięższy i większy, niż V8 o tej samej pojemności.