Analiza Ta komedia intrygi i obyczajów jest uważana za jedną z bardziej uroczych, które napisał Tirso. Jej akcja toczy się żywo, choć bardziej w rytmie powieściowym niż teatralnym. Ozdobą sztuki jest znakomita rola kobieca głównej bohaterki, która daje możliwości błyskotliwej interpretacji aktorkom. Najsłabszy element utworu stanowi postać don Gabriela de Herrey, który bez skrupułów przywłaszcza sobie walizkę don Pedra i jest gotów uciec z jego pieniędzy, gdy tylko zdobędzie przeznaczoną dla niego kobietę, a który następnie, trochę późno, bo w V scenie III dnia zwraca pieniądze, motywując to skądinąd dość wiarygodnieː Temu, który lubi żyć intrygą, już samo to powinno wystarczyć, nie chcę zabierać mu pieniędzy, ale kobietę.
W późniejszym czasie temat podejmował Agustín Moreto (1618-1669), który z nieznacznymi przeróbkami wystawił sztukę pod, bardziej adekwatnym, tytułem La ocasión lace el ladrón (Okazja czyni złodzieja). W wersji Moreta, ze szkodą dla komizmu i realizmu sytuacji scenicznej, donia Violante w swym drugim wcieleniu nie jest chłopką lecz sawantką.