Giovanni Pico della Mirandola foi un humanista y pensador italianu.
Biografía
Mientres estudiaba na Universidá de Boloña publicó, a los catorce años, Les decretales. Depués viaxó pel territoriu italianu y más tarde por Francia, onde tamién asistió a la universidá. Estudió sobre manera llingües: griegu, árabe, hebréu y caldéu, col propósitu d'entender la Cábala, el Corán, los oráculos caldeos y los diálogos platónicos nos sos testos orixinales.
En 1485, mientres la so estancia en París, lleó los trabayos d'Averroes (1126-1198), el filósofu y teólogu asharí hispanoárabe qu'introdució'l pensamientu aristotélicu n'Occidente. Ellí concibió la idea d'unificar les tradiciones culturales sobrevivientes naquella dómina. Al añu siguiente, yá de regresu n'Italia, con namái 23 años, raptó en Arezzo a la esposa de Giuliano Moriotto dei Medici, un pariente probe de los Medici florentinos, polo que foi escorríu, atacáu y mancáu. Depués, escontra finales del añu 1486 publicó en Roma les sos Conclusiones philosophicae, cabalisticae et theologicae, conocíes como Les 900 tesis.
Trátase de novecientes proposiciones recoyíes de les más distintes fontes culturales, tantu de filósofos y teólogos llatinos como de los árabes, los peripatéticos y los platónicos. Nun escluyó tampoco a los pensadores esotéricos, como Hermes Trimegisto, nin a los llibros hebreos. La obra diba precedida d'una introducción, que tituló Discursu sobre la dignidá del home, testu que se convirtió en clásicu y onde Picu formula trés de los ideales del Renacimientu: el derechu inalienable a la discrepancia, el respetu poles diversidaes culturales y relixoses y, finalmente, el derechu a la crecedera y arriquecimientu de la vida a partir de la diferencia.
Tocantes a les tesis, la so intención yera demostrar que'l Cristianismu yera'l puntu de converxencia de les tradiciones culturales, relixoses, filosófiques y teolóxiques más diverses. La so intención yera qu'estes novecientes conclusiones aldericar en Roma dempués de la Epifanía de 1487 polos doctos de tol mundu, pa entablar una paz filosófica ente los cultivadores de toles doctrines. Un exemplu ye esta interpretación de la creación basada nel Xénesis y el Timeo de Platón:
Sicasí trelce d'eses tesis fueron consideraes "sospechoses de herexía". El Papa venceyar cola maxa cabalístico y prohibió siguir alantre col alderique. Picu nun tuvo meyor idea qu'escribir una Apoloxía na cual defendía eses tesis cuestionaes, lo que los doctores eclesiásticos consideraron un actu de soberbia y obstinación. Xulgáu y condergáu por herexía, Picu foi escomulgáu, polo que fuxó a Francia, onde foi deteníu y conducíu a la cárcel de Vincennes. L'herederu del tronu de Francia, y futuru rei, Carlos VIII, intercedió nel so favor y foi lliberáu. Tiempu dempués aceptó una invitación de Lorenzo'l Magníficu de Medicis (1449-1492), banqueru, políticu y mecenes italianu, ya instalóse en Florencia.
Nel añu 1489 remató'l Heptaplus, rellatu místicu de la creación del universu, nel que bucia sobre'l Xénesis buscando desentrañar los sos significaos más recónditos. Dos años dempués, con ventiocho años d'edá, arrenunció a les sos cuantiosos bienes y al so parte del principáu familiar y apurrióse a un fondu fervor relixosu. Viaxó per toa Italia como mendicante hasta qu'en 1493, el papa Alexandru VI absolver de cualquier imputación de herexía y almitir de nuevu na Ilesia católica. Picu, sicasí, non abjuró de nenguna de les sos tesis. Ingresó na Orde de los Dominicos, que los sos vezos llegó a vistir poco primero de la so muerte, asocedida a los trenta y un años, el 17 de payares de 1494.
Una parte de la so Disputationes adversus astrologiam divinatricem foi publicada en Bolonia tres la so muerte. Nesti llibru Pico presenta argumentos contra la práutica de l'astroloxía que tuvieron una enorme importancia mientres sieglos, hasta les nueses feches. Disputationes ta influyíu polos argumentos contra l'astroloxía espuestos pol so almiráu personaxe intelectual, San Agustín d'Hipona, y tamién por idees calteníes pol so maestru, Marsilio Ficino, que-y animaría a escribilo. La enemistá de Picu contra l'astroloxía paez debese principalmente al conflictu coles nociones cristianes de llibertá d'eleición. Pero los argumentos de Picu van más allá de les oxeciones de Ficino (que yera astrólogu). El sobrín de Picu, un fervosu siguidor de Savonarola editó'l manuscritu pa la so publicación tres la so muerte, y posiblemente foi correxíu pa ser entá más críticu. Esto esplica'l fechu de que Ficino promocionara'l manuscritu y sofitar con entusiasmo enantes de la so publicación.
Picu llegó a axuntar una de les biblioteques personales más riques del Renacimientu, que mandó a un amigu cola condición de nun vencela a nengún conventu, como yera lo avezáu na dómina ente los homes de la so condición, lo que coincide col so talante independiente y los sos firmes y sosteníes convencimientos d'eternu rebalbu ante l'autoridá eclesiástica. La so fama yera grande a la so muerte, como demuestra la so epitafiu.
Ver tamién Neoplatonismu Filosofía natural na Edá Moderna
Referencies
Bibliografía thumb|Opera omnia, 1601
Sobre Pico
(n'italianu) Giulio Busi, Vera relazione sulla vita y i fatti di Giovanni Pico, conte della Mirandola, Aragno, 2010.
Estudios Bibliográficos Leonardo Quaquarelli, Zita Zanardi, Pichiana. Bibliografia delle edizioni y degli studi, Olschki, Florencia 2005 (Studi pichiani 10). Thomas Gilbhard, Paralipomena pichiana: a propos einer Picu–Bibliographie, en: «Accademia. Revue de la Société Marsile Ficin», VII, 2005, páxs. 81 – 94
Enllaces esternos
Categoría:Escritores d'Italia Categoría:Escritores en llatín Categoría:Humanistes d'Italia Categoría:Filósofos y filósofes d'Italia Categoría:Filósofos y filósofes del Renacimientu Categoría:Políglotes d'Italia