L'estragón (en nomenclatura de Linneo Artemisia dracunculus) ye una planta de la familia de les Asteraceae, atopando cierta familiaridá col axenxu. Nel sur d'Europa alcuéntrase como planta selvaxe, pero nos países del norte d'Europa cultívase y dáse-y nomes de los sos países. D'esta forma tiense la variedá xermánica, francesa, rusa, etc (difieren namái nel arume y el sabor). La planta llega a crecer dende 60 a 120 cm. L'orixe de la planta nun ta bien claro, pero apuntar a Asia Central y probablemente Siberia, desconozse la introducción d'esta planta n'Europa.
thumb|Estragol thumb|Ilustración thumb|Inflorescencia thumb|Inflorescencia thumb|Vista de la planta
Historia Na Edá Media esta planta yera conocida en dellos países como tragonia y tarchon (posiblemente pol so orixe griegu: ταρχων [tarjon]), siendo de creencia xeneral que provenía del idioma árabe, que'l so nome ye tarkhun (طرخون). Este puede ser l'orixe etimolóxicu de la pallabra en castellán estragón o tarragona.
Nel edictu de Carlomagno Capitulare de villis vel curtis imperii apaez mentada una yerba denominada dragantea, pero nun queda claro que sía'l estragón.
Propiedaes Tien aiciones eupépticas, carminativas y emenagogas. Usar en dixestiones pesaes, regulación de los periodos menstruales, en meteorismo, hipu, anorexa y inapetencia alimenticia.
El raigañu tamién foi utilizada de forma tópica en mordedures de perros y culiebres. Y les fueyes fresques tienen usu en dolores artríticos y prevención d'accidentes vasculares. Alcuéntrase en distintos específicos y preparaos, pa la so alministración en forma de cataplasmes, baños pa pies y manes en dolor artríticos, arrodiáu de gases pa dolor de mueles, y en fervinchos.
Química L'aceite de A. dracunculus contién predominantemente fenilpropanoides como chavicol de metilu (16,2 %) y metil eugenol (35,8 %). La cromatografía de gases / espectrometría de mases d'analises del aceite esencial reveló la presencia de trans-anetol (21,1 %), α-trans-ocimeno (20,6 %), limoneno (12,4 %), α-pineno (5,1 %), allo -ocimeno (4,8 %), metil eugenol (2,2 %), β-pineno (0,8 %), α-terpinoleno (0,5 %), acetato de bornilo (0,5 %) y biciclogermacreno (0,5 %) como los componentes principales.
Usos culinarios L'estragón o dragoncillo emplegar en cuasi toles cocines occidentales como aromatizador, siendo preferible utilizar les fueyes fresques, magar tamién ye frecuente l'usu del estragón secu.http://www.consumer.es/web/es/alimentacion/en cocinar/trucos_y_secretos/2004/05/12/102562.php
Hai dos tipos d'estragón utilizaos en cocina:http://fichas.infojardin.com/condimentos/artemisia-dracunculus-estragon-dragoncillo.htm el francés y el rusu. El rusu pertenez a una especie distinta, la Artemisia dracunculoides (Rusian Tarragon), que ye menos arumosa y tien un toque amargosu. L'estragón francés nun tien de ser confundíu con otra planta, l'estragón mexicanu, bien emplegáu na ellaboración del Mole Verde, típicu de Jalisco.
L'arume del estragón ye llixeramente anisado y tien tonos duces y picantes. Esta yerba apaez frecuentemente nes gastronomíes del norte y este d'Europa. Nel recetario de la cocina francesa ye fundamentalhttp://www.cocina.org/yerbes-y-especies/el-estragon-sinonimo-de-la cocina francesa/ apaeciendo en munchos platos y ye unu de los ingredientes clásicos en distintes entemeces gales de yerbes: nes yerbes de Provenza, nes fines yerbes y nel bouquet garni.
Ye unu de los condimentos imprescindibles del mueyu bearnés () ya intervién na composición de numberosos mueyos o cremes de mostaza; ye una yerba bien utilizada p'arumar vinagres y tamién s'usa pa ellaborar una al estragón. Tamién s'utilizó p'arumar el vodca.http://www.botanical-online.com/estragon.htm
Ente les recetes clásiques que lleven estragón figuren: Bisque de mariscu, Sopa Bullabesa, Pollu al estragón, Tabule, Piccata verde, T-Bone Steak con mantega d'estragón, Salmón arumáu, canapés de quesu Reblochon, Cogordes con mueyu d'estragón.
Taxonomía Artemisia dracunculus describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 849. 1753.
Etimoloxía Hai dos teoríes na etimoloxía de Artemisia: según la primera, debe'l so nome a Artemisa, hermana ximielga d'Apolo y diosa griega de la caza y de les virtúes curatibles, especialmente de los embaranzos y los partos. según la segunda teoría, el xéneru foi dau n'honor a Artemisia II, hermana y muyer de Mausolo, rei de la Caria, 353-352 e.C., que reinó dempués de la muerte del soberanu. Nel so homenaxe alzóse'l Mausoléu d'Halicarnasu, una de les siete maravíes del mundu. Yera esperta en botánica y en medicina.
dracunculus: epítetu llatín que significa "pequeñu dragón".N'Epítetos Botánicos.
Variedaes Artemisia dracunculus var. dracunculus L. Artemisia dracunculus var. glauca (Pall. ex Willd.) H.M.Hall & Clem.
Sinonimia Achillea dracunculus Hort. ex Steud. Artemisia changaica Krasch. Artemisia glauca var. cernua (Nutt.) Bush Artemisia glauca var. dracunculoides Bush Artemisia glauca var. magacephala B.Boivin Artemisia inodora Willd. Artemisia redowskyi Ledeb. Draconia dracunculus (L.) Soják Oligosporus dracunculus subsp. dracunculinus (S.Watson) W.A.Weber Oligosporus dracunculus subsp. glauca (Pall. ex Willd.) Á.Löve & D.LöveArtemisia dracunculus en PlantList.
Ver tamién Planta melecinal Fitoterapia Usos melecinales de los raigaños Medicina china tradicional Terminoloxía descriptiva de les plantes Cronoloxía de la botánica Historia de la botánica Asteraceae#Descripción
Referencies
Bibliografía CONABIO. 2009. Catálogo taxonómico de especies de México. 1. In Capital Nat. Méxicu. CONABIO, Mexico City. Cronquist, A. J. 1994. Asterales. 5: 1–496. In A. J. Cronquist, A. H. Holmgren, N. H. Holmgren, J. L. Reveal & P. K. Holmgren (eds.) Intermount. Fl.. Hafner Pub. Co., New York. Flora of China Editorial Committee. 2011. Fl. China 20–21: 1–992. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis. Flora of North America Editorial Committee, y. 2006. Magnoliophyta: Asteridae, part 6: Asteraceae, part 1. 19: i–xxiv. In Fl. N. Amer.. Oxford University Press, New York. Gleason, H. A. 1968. The Sympetalous Dicotyledoneae. vol. 3. 596 pp. In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, New York. Gleason, H. A. & A. J. Cronquist. 1991. Man. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx. Great Plains Flora Association. 1986. Fl. Great Plains i–vii, 1–1392. University Press of Kansas, Lawrence. Hickman, J. C. 1993. Jepson Man.: Higher Pl. Calif. i–xvii, 1–1400. University of California Press, Berkeley. Hitchcock, C. H., A. J. Cronquist, F. M. Ownbey & J. W. Thompson. 1984. Compositae. Part V.: 1–343. In Vasc. Pl. Pacif. N.W.. University of Washington Press, Seattle. Hultén, E. 1968. Fl. Alaska i–xxi, 1–1008. Stanford University Press, Stanford. Moss, E. H. 1983. Fl. Alberta (ed. 2) i–xii, 1–687. University of Toronto Press, Toronto. Munz, P. A. 1974. Fl. S. Calif. 1–1086. University of California Press, Berkeley.
Enllaces esternos
Germplasm Resources Information Network: Artemisia dracunculus.
Flora of Pakistan: Artemisia dracunculus.
dracunculus Categoría:Plantes melecinales Categoría:Flora d'Asia Central Categoría:Flora d'Europa Categoría:Plantes descrites en 1753 Categoría:Plantes descrites por Linnaeus