Alexis I de Rusia foi un zar de Rusia mientres una de les décades más glorioses pa Rusia nel sieglu XVII. Foi fíu de Miguel I de Rusia y padre de Pedru I el Grande.
Primeros años Alexis aportó al tronu a los 16 años d'edá, dempués de la muerte del so padre'l 12 de xunetu de 1645. Foi apurríu pa la so formación y educación al boyardo Borís Morózov, un políticu astuto y sensible mentor, abondo educáu pa reconocer les necesidaes del so país, y inaccesible a les idees d'Occidente. thumb|left|El Zar Alexis I escoyendo muyer.
La política esterior de Morózov foi pacificista. Cerró un tratáu con Polonia y evitó curioso entueyos col Imperiu otomanu. La so política interna procuró ser xusta, intentando solliviar les arques públiques, llindando los privilexos de comerciantes estranxeros y aboliendo munches cortes cares y inoperantes.
El 17 de xineru de 1648 Morózov iguó'l matrimoniu del zar con María Miloslávskaya; él mesmu casóse cola hermana d'ella, Anna, diez díes dempués, dambes yeren fíes d'Ilyá Danílovich Miloslavsky (1594 – 1668).
Morózov foi bien impopular, consideráu como un típicu boyardo ambiciosu del sieglu XVII, repunáu y acusáu de bruxería y bruxería. En mayu de 1648 el pueblu de Moscú llevantar contra él y el zar nel llamáu Disturbiu del Sal, viéndose'l nuevu zar obligáu a destituyir y exiliar a Morózov al monesteriu de Kirillo-Belozerski per dellos meses. Sufriendo pola separación forzosa, el zar unvió munches cartes a la so mentor, y apuró a los guardias a tratalo lo más civilizadamente posible.
Historia
Principios del Reináu y política interna Mientres el gobiernu de Alexis I el gobiernu del Principáu de Moscovia tomó'l calter d'un réxime absolutista. La política integradora, autoridá centralizada, de 1649 produció una mayor servidume de los llabradores y aumentó los derechos de l'aristocracia boyarda y comercial, a camudó del amenorgamientu del poder de los boyardos representaos nel Zemski Sobor, que Mijaíl (padre de Alexis) yá había recortáu creando una estructura burocrática por tol Principáu de Moskovia. Nada podía faese ensin órdenes espreses de les cancilleríes de Moscú al traviés de les grámoty o decretos del zar.
El so sofitu a la Reforma de la Ilesia pol patriarca Nikon (1654) provocó la división del patriarcato Моsсоvita (apaición de los vieyos creyentes, que nun aceptaron les reformes) y dures lluches relixosos-eclesiástiques.
Llogró restaurar l'orde nel Estáu tres el periodu conocíu como'l Periodu Tumultuoso. Rusia, al igual que Polonia- el so rival nel Este d'Europa-, crearon estructures que llevaron a les sos campesinados a la servidume, rayando la esclavitú.
Si Rusia facer por aciu la centralización y el serviciu de tolos súbditos al estáu (tradición que marca que'l pueblu ta al serviciu del estáu y non viceversa, como nes democracies occidentales), Polonia facer por aciu la descentralización del poder al Sejim y les Sejmiki rexonales que dexaben a los magnates y terratenientes cómo entidaes autónomes ensin interferencia estatal, dexando al desamparu al campesinado, que se xunió a los cosacos na so revuelta polos sos derechos y llibertaes (económiques y relixoses), terminando so l'autoridá de Alexéi a partir del 1654.
En 1649 Alexéi introdució'l sobórnoye ulozhéniye, un nuevu códigu llegal que llevó a definir tolos servicios de los súbditos al Estáu. La llei sería la base de la llei rusa hasta 1833, arreyando a los llabradores a la tierra y definiéndolos con una doble servidume, a los terratenientes y al Estáu. Ésti sistema feudal del que se benefició tanto l'aristocracia, la ilesia como darréu la clase cosaca ucraína qu'entró nel dvoriantstvo (llistáu d'aristócrates) siguiría vixente hasta l'abolición de la servidume hasta'l 19 de febreru de 1861.
L'ésitu de la revuelta del Sal en Moscú en 1648 foi la ocasión de más disturbios en tol Principáu, rematando en peligroses rebeliones en Pskov y Nóvgorod, colos que'l gobiernu foi tan incapaz de xestionales que se rindieron, práuticamente garantizaron a los descontentos los sos propios términos. Namái un home esplegó igual tactu y coraxe en Gran Nóvgorod, el metropolita Nikon, quien en consecuencia se convirtió en 1651 nel ministru principal del Zar.
Política esterior La so política esterior carauterizar por un activu espansionismu escontra les naciones y pueblos vecinos, especialmente aquellos que la ilesia rusa consideraba como heriedu del principáu rusu de Kiev y del Patriarcáu de Kiev treslladáu al Principáu de Vladímir-Súzdal en 1299.
El Principáu de Moscú considerábase continuador direutu de l'antigua Rus de Kiev, magar yá nel sieglu XV empezar a consolidar la división de los eslavos orientales en trés grandes grupos: los "gran-rusos" (anguaño, rusos), na zona septentrional y alredor de Moscú; los "rusos blancos" (bielorrusos) y los "pequeñu-rusos" (ucraínos).
Mientres el so reináu reforzóse la frontera sur, coles barricaes contra los ataques tártaros de Crimea, fortificando la llinia Bélgorod ("zaséchnaya chertá"- fecha d'árboles cayíos y palizadas con estaques afilaes ente ciudaes fortificaes, de más de 770 quilómetros, ente la frontera Polaca-actual Ucraína en Okhtyrka, travesando tola slobodá y Bélgorod hasta Vorónezh). De la mesma reforzáronse los contactos colos ortodoxos ucraínos, clérigos y cosacos fuxíos de la represión polaca y la so contrarreforma católica.
Tres los llevantamientos fracasaos de los cosacos zaporogos ucraínos de 1637-1638 sol mandu de Pavlo Pavliouk, Yakiv Ostrianytsia y Dmytro Hounia contra'l poder Polaco, más de 20.000 ucraínos fuxeron y estableciéronse tres la llinia Bélgorod, en territoriu despobláu pero oficialmente so soberanía Moscovita, creando la "Ucraína Slobodá", al conceder Alexéi llibertaes a los llabradores y cosacos y dexalos fuera de l'alministración rusa y dexa-yos entamase a la manera cosaca zaporogo, y caltener la llingua ucraína.
Éstos colonos crearon una nueva llinia más al sud cerca de la llinia del ríu Donéts', cola fundación de más de 20 ciudaes, col sofitu de les autoridaes ruses. Yá en 1650 los ucraínos establecieren na Slobodá cuatro reximientos estableciendo un quintu en 1685 (Sumy, Okhtyrka, Kharkiv, Izium y Ostrogozhsk). La élite rexonal constituyir los oficiales cosacos fuxíos de Zaporozhie (Ucraína); la llamada Starshyna.
A diferencia de los cosacos rusos, los cosacos ucraínos de Slobodá escoyíen a los sos oficiales y al so coronel (xefe de cada reximientu) pa tola vida (a la manera de Zaporozhie), nun dexándo-y les xunise nun Hetmanato d'Ucraína Slobodá (o krajina = frontera/marca - sloboda = llibre) o xunise a los sos hermanos del Hetmanato de Kiev, entá dempués de qu'éstos se punxeren so autoridá del Zar. Alexéi fíxo-yos responder direutamente al so representante de Belgórod, ciudá fuera del territoriu de Slobozhánschyna.
Nel 1 d'ochobre primeru d'ochobre de 1653, una asamblea nacional rexuntar en Moscú pa sancionar la guerra y atopar los medios pa llevala a cabu, y n'abril de 1654 l'exércitu foi bendicíu por Nikon (agora patriarca). La campaña de 1654 foi un trunfu ininterrumpíu, y cayida de places, pueblos y ciudaes, inclusive la importante fortaleza de Smolensk, cayó en manes de los rusos.
Tratáu de Pereyáslav de 1654 El mayor llogru de Alexéi foi l'alcuerdu colos cosacos ucraínos rebalbos a l'autoridá polaca . Los cosacos sublevárense en 1648 contra la "szlachta" -aristocracia feudal católica d'orixe polacu o ucraín- y formaron un estáu ortodoxu cosacu colos ucraínos de les provincies de Cherníhiv, Kiev, Bratslav y Zaporozhia).
El Tratáu de Pereyáslav de 1654 establecer ente l'atamanato cosacu d'Ucraína y el Zar de Rusia, por iniciativa del atamán Bohdán Jmelnytsky. El tratáu, robláu'l 16 de xineru de 1654 supunxo'l xuramentu de llealtá al zar Alexis I de la oficialidá cosaca, el pueblu de Pereyáslav y otres ciudaes. Bohdán Jmelnytsky unvió en marzu al zar un Pidimientu con 23 artículos nos que s'establecíen les condiciones del alcuerdu.
Los detalles finales axustar en marzu y abril en Moscú ente delegaos cosacos y el gobiernu de Moscú. El zar aportaba a la mayoría de les demandes de los cosacos. Los cosacos y los ucraínos non cosacos obligar a guardar fidelidá al zar por aciu xuramentu, a cambéu del respetu de les cortes y lleis cosaques del atamanato, les llibertaes y derechos de los oficiales cosacos y de la hueste de los Zaporogos del Sich na so totalidá. La inviolabilidad de les tierres y propiedaes de cosacos. Los cosacos siguiríen escoyendo al so atamán, que xuraría llealtá al zar.
La capital taría en Chyhyryn. Los cosacos aceptaben la dependencia del Zarato rusu na so política esterior, particularmente en rellación con Polonia y el sultán de la Puerta (Otomanos). El númberu de cosacos rexistraos alzar a 60.000, tolos cualos recibiríen sueldos a partir de les rentes y feudos que-y corresponderíen al zar nel territoriu Cosacu (Kiev, Zaporozhia, Cherníhiv y Brátslav). El zar aproviría l'equipamientu militar y los suministros necesarios pa la guerra con Polonia y futures campañes contra los tártaros.
Confirmábense los derechos tradicionales de la nobleza ucraína (la que siguía siendo ortodoxa y nun s'había polonizado y fuxíu a Polonia tres la revuelta). Los habitantes de les ciudaes podríen escoyer a los sos representantes y gobernantes municipales según el derechu de Magdeburgu.
Espresamente respetábase l'autonomía del patriarcáu de Kiev, so la direición de Mohila, y nun s'interferiría nos sos asuntos, quedando bendicíu pol patriarcáu de Moscú (oficialmente los patriarcaos ortodoxos de Kiev-Ucraína, Bucarest-Rumanía, Sofía-Bulgaria y los demás en territoriu Otomanu, teníen igualdá xerárquica y namái tenía preeminencia sobre toos ellos el patriarca griegu de Constantinopla -Istambul-, que Moscú nun reconocía).
Cuando se llegó a un alcuerdu, el títulu autoimpuesto de los Románov de Zar de toa Rusia pasó a ser de Zar de toa Rusia Grande y Pequeña. L'alcuerdu supunxo un cambéu na balanza de poder nel Esti européu, pasando la situación de preeminencia de Polonia a Rusia.
Dempués de 60 años de llucha de los cosacos ucraínos por llograr autonomía ya independencia de Polonia, llarada de graves conflictos de los creyentes ortodoxos cola Ilesia Católica polaca, empecipiábase una nueva etapa de relativa autonomía dientro del Zarato rusu.
Aldericóse enforma sobre la interpretación d'esti tratáu dende'l primer momentu per dambes partes. El atamán Bohdán Jmelnytsky y parte de los cosacos interpretaron el tratáu como una alianza militar (al igual que les feches col Imperiu otomanu y el janato de Crimea musulmanes, la Suecia luterana, Transilvania y Moskovia ortodoxes).
Otra manera, el zar vio nel tratáu una simple aceptación de la so soberanía que dexaba la reunificación de los eslavos orientales, a pesar de les diferencies de llingua y d'intereses políticos ente ucraínos y rusos en determinaos momentos (por casu, los cosacos ucraínos y el so aristocracia, lideraos pol so célebre Hetman Sahaydachni, d'Ucraína occidental, sofitaren a los polacos na ocupación de Moskovia (Rusia) en delles ocasiones ente 1608 y 1612).
L'incumplimientu per parte del zar de los alcuerdos de Pereyáslav, entá en vida del atamán Jmelnytsky, supunxo'l retayu de les llibertaes de la nación ucraína llograes cola revuelta, y l'esmantelamientu progresivu del estáu cosacu ucraín que representaben.
Repartu d'Ucraína con Polonia En 1654-1656 y 1660-1667 condució guerres con Polonia. Ocupó con ayuda de reximientos cosacos del Hetmanto y Slobodá toa Bielorrusia y Lituania, detuvo ulteriores campañes militares, que supunxeren la espulsión de tola aristocracia polaca de tierres ucraínes.