El Viso del Alcor ye un conceyu español asitiáu na provincia de Sevilla, Andalucía. Con una población de 19.168 habitantes y una estensión de 20,4 km² la so densidá de población ye de 938,67 hab/km². El conceyu asítiase na comarca de Los Alcores al igual que Carmona, Mairena del Alcor y Alcalá de Guadaíra; Los Alcores constitúin una elevación en forma de pandu inclináu de poco altor que se llevanta metanes la Depresión del Guadalquivir na provincia de Sevilla; a la so mesma vegada, estos conceyos pertenecen alministrativamente a dos comarca distintes, nel casu d'El Viso del Alcor pertenez tamién a la Campu de Carmona. A una altitú de 143 metros, el cascu urbanu asítiase na fastera del Alcor mirando escontra la Vega. Los sos coordenaes xeográfiques son 37º 23' N, 5º 43' O.
La llocalidá denominar El Viso del Alcor dende mediaos del sieglu XVII, y el so Escudu Heráldicu actual aprobar en 1975, compuestu d'escudu partíu con banda d'azur con Ave María n'oru, banda en gules con Cruz de la Mercé en plata, y Corona Real superior. Sustituyó al anterior cola Ave María, y antes el de los Señores de la Villa).
Historia Prehistoria-Edá Antigua La so tierra fértil, coles abondoses agües qu'escurren per esta zona escontra la Vega y el terrén sedimentariu, fueron una de les causes fundamentales del poblamientu d'esti territoriu dende'l Paleolíticu (30000 - 10000 e.C. ). Asina, va ser el Neolíticu'l periodu nel que s'instalen los primeros poblaos na zona, ente'l 4000 y el 2000 a.C; prueba d'ello son los xacimientos de La Alunada, el Cortixu del Moscoso, y el Alcaudete.
Yá nel primer mileniu anterior a nuesa yera, los púnicos dexen buelga nesta llocalidá, al construyir torres defensives pa protexer campos y caminos, amás de sirvir d'abellugu a la población en casu de peligru. La posterior romanización de la península ibérica (sieglu I e.C. d'equí p'arriba) fai que los poblaos lleales al bandu púnicu venzan al Imperiu romanu, como ye'l casu d'El Viso, que pasa a ser allugamientu onde s'alluguen les villes de los grandes terratenientes hispano-romanos o villes rústiques. Exemplu d'esto son los restos atopaos nos xacimientos de la Estación, el Alcaudete, la Casina de Morteru, La Alunada, La Santa, y el Moscoso.
Edá Media
El Viso pasa, tres la cayida del Imperiu romanu (sieglos IV - V), a rindir pleitesía a la Monarquía Visigoda imperante na Península. La conquista musulmana de la Península (712 de nuesa yera) fai que la población de la zona seya mayoritariamente d'orixe bereber (amás de la hispana), fundiéndose dambes cultures y produciéndose la nacencia del primer Viso, de resultes de la gran concentración poblacional nun llugar altu (cuetu o alcor) ante les avanzadures cristianes de la dómina.
Los cristianos, nel so asediu a la ciudá de Sevilla de los años 1246 a 1248 lleven a cabu'l saquéu de la zona de Los Alcores, polo que se balten y escalen los campos de Carmona y los sos colindes, cola consiguiente gran deforestación que sufre la contorna. El Viso foi tomáu'l 12 d'agostu de 1246 (festividá de San Eusebio), rindiéndose los sos habitantes y gociando entós de les sos propiedaes y prauticar les sos relixones y costumes, dientro del Señoríu de Carmona. Sicasí, el sistema mistu de repoblación fracasó al producise'l llevantamientu de los mudéxares en 1264, pasando la zona a un despoblamientu xeneralizáu. Sicasí, la Corona enfotar a fines del sieglu XIII en repoblar la zona, por cuenta de qu'atopábase na llinia fronteriza, con torres y fortaleces importantes pal so defensa, consolidándose nucleos poblacionales en Carmona y Mairena (El Viso práuticamente sumió, quedando amenorgáu a una simple finca rústica). Asina, Carmona decide, na primer metá del sieglu XIV, repoblar El Viso por que Mairena nun s'apoderara de más términu del que-y correspondía.
Tres l'enfrentamientu ente Pedro I (herederu llexítimu d'Alfonso XI) y el so hermanascu Enrique de Trastámara (1369 - 1371), Carmona inclinar en favor del primeru, polo que tres el trunfu del Trastámara quítase-y (como castigu a esta infidelidá), ente otros llugares, d'El Viso, que ye concedíu tres diversos avatares asocedíos ente 1382 a 1390 a Doña Elvira de Guzmán, vilba del Maestre de la Orde de Santiago, Don Gonzalo Mexía. Asina, en 1399 yá ye de la so propiedá.
La hestoria d'El Viso nel sieglu XV ye rocambolesca, al pasar por delles manes, desque los herederos de Doña Isabel Mexía (fía de Don Gonzalo y Doña Elvira) vienden, antes de 1415, la metá del llugar a Doña María de Mendoza, que dona la so parte en 1415 al so fíu Gómez Suárez de Figueroa, que merca la otra metá en 1417 a los herederos de Doña Isabel Mexía. Más tarde, Gómez Suárez y la so muyer María de Torquemada vienden, en 1422, una parte a Diego Rivera, y la otra a Joaquín Fernández de Mendoza, que viende la so parte a Pedro Ponce de León, Señor de Mairena, a fines d'este mesmu añu. Esti postreru viende la so parte a Diego de Rivera y la so muyer Beatriz de Portocarrero, que dende 1424 son yá los únicos señores d'El Viso, hasta que'l Rei Xuan II camuda, en 1430, les villes de Cañete La Real y Torre de Alháquime en cuenta de esti pobláu, pasando entós a xurisdicción Real, y en consecuencia a Carmona. Ente 1430 y 1440, esti rei concede'l llugar d'El Viso a Juan Arias de Saavedra (el so fiel vasallu na Guerra de Granada), daquella Alfaqueque Mayor de Castiella y Alcalde y Alguacil Mayor de Sevilla y Alcalá de Guadaíra, cuntando'l llugar de media llegua de términu. Sicasí, esta superficie ente los años 1441 y 1444 nun se consigue, al oponese'l Conseyu de Carmona, polo que dambes partes lleguen a un alcuerdu en 1444, teniendo El Viso menos términu del prometíu, pero a cambéu gocia d'emancipación alministrativa y relixosa, Mancomunidá de camperes con Carmona y llibertá de camín ya impuestos para con Sevilla, polo que los vecinos d'El Viso podíen transitar llibremente colos sos ganaos, cortar lleña, coyer espárragos y esfrutar de camperes, agües, caza, lleña, bebederos y demás usufructos de la vecina villa. Ye d'importancia vital esti Señor d'El Viso, Don Juan Arias de Saavedra, yá que amás de da-y un términu propiu ya independiente da-y unidá xurídica, al crear en 1456 un Mayoralgu ésti y la so muyer Doña Juana d'Avellaneda, que pasaría en 1496 al so fíu primoxénitu Fernán Arias de Saavedra.
Edá Moderna
Ye nesta dómina, cuando se crea'l primer Conceyu o Conceyu d'El Viso, que se va constituyir de forma definitiva a mediaos del sieglu XV. El gobiernu del pueblu taba a cargu entós de dos Alcaldes Ordinarios, un Alguacil y dos Rexidores, que constituyíen el Conceyu, Xusticia y Reximientu de la Villa; el Señor, pela so parte, nomaba al Alcalde Mayor o Gobernador por que velara polos sos intereses y controlar el Cabildru Civil. Esti Cabildru, pela so parte, dedicar a vixilar la fonte, el mercáu, el términu, la delimitación del prau, les propiedaes y los sos frutos, y la moral y relixosidá. Asina, Juan de Saavedra dio unes Ordenances municipales que regulaben la vida y rellaciones sociales na pequeña comunidá; en cuanto al poder de la Ilesia, queda de manifiestu yá que, amás d'otres obligaciones, toles persones mayores de 15 años teníen de dir a misa dempués de tañir les campanes, teniendo pena de cárcel y de un real de multa les que lo incumplieren.
La población visueña dispón, yá dende fines del sieglu XVI, d'un pósito onde almacenar el granu pa faer frente a la escasez en periodos de carestía, asitiáu na Plaza Sacristán Guerrero, que se tresllada nel sieglu XVIII al Conceyu de la cai Real. Nestos sieglos (XIV al XVIII), la población gocia d'una alta tasa de natalidá, dedicándose la mayoría d'ella a l'agricultura (hai olivares y viñes nel Alcor, y sémase trigu, cebada y ceberes na Vega), y una mínima parte realiza trabayos artesanos, xeres de calter lliberal, arrieros, panaderos, tenderos y regatones o recoveros (los cuálos diben a Sevilla y Carmona a vender pan y productos de la tierra). Esto amuesa la intensa actividá comercial qu'esperimenta la villa na dómina, que vese favorecida nel sieglu XVIII pola construcción de la nueva carretera que dende Madrid se dirixía a Cádiz (del petón o de los puertos).
El calter relixosu de la población visueña de la dómina fai que se funden na llocalidá Hermandaes de distinta índole, tantu Sacramental (da-y cultu al Santísimu Sacramentu), d'Ánimes (faen sufraxos pa salvar les almes del purgatoriu), de Gloria (como la del Rosario), y de Penitencia (faen Estación de Penitencia al Calvariu, como la de la Soledá, de la Santa Vera-Cruz, o la de Xesús Nazarenu). Coles mesmes, a lo llargo del añu realizar na llocalidá una serie de Fiestes, siendo la mayoría de calter relixosu, como: Epifanía. Manifestación, a empiezos del añu, de la ufrienda de los Reis Magos al Neñu Xesús. San Sebastián (patrón del pueblu hasta 1630). Romería a la ermita de La Santa'l 20 de xineru. Antroxu, fiesta popular, antoxana de la Selmana Santa. Santa María del Alcor, fiestes relixoses y populares, celebraes el 25 de marzu. Selmana Santa, fiesta cume de la Ilesia, qu'empezaba'l Domingu de Ramos cola Procesión de Palmes, el Miércoles Santu poníense Altares na Ilesia, Misa y visita al Monumentu'l Xueves Santu, procesiones con flagelantes el Vienres Santu, y voltio de campanes el Sábadu Santu. Cruz de Mayu, realícense actos llitúrxicos n'honor de la Santa Cruz (representada nel Lignum Crucis), y fiestes populares por aciu lluminaries y fogueres. Corpus Christi, fiesta onde se-y daba cultu a la presencia real de Jesús Sacramentado, celebrada nel mes de xunu. Santiago, fiesta n'honor del patrón d'España, celebrada n'agostu. Asunción de la Virxe, fiesta nel mes d'agostu n'honor de la Virxe María. San Miguel, fiestes celebraes en setiembre n'honor d'esti santu (la veleta de la Ilesia presenta una imaxe nel so honor). Fiesta de los Difuntos, dedicábase tol mes de payares. Inmaculada Concepción, celebración del Dogma Concepcionista el 8 d'avientu, realizándose los víspores lluminaries nel so honor (populares "hogueritas"). Amás de éstes, cuando se producía la nacencia d'un Infante, coronación d'un Rei, llegada de los Señores a El Viso... entamábense festexos nel so honor.
Edá Contemporánea
Nos sieglos XIX - XX, el Conceyu sigue recaldando impuestos a los vecinos, tanto contribuciones como por productos y en puntos de recaldación onde se cobra pol pasu de la entrada de mercancíes nel pueblu, que taben asitiaos na cai La Muela, calle Carmona, Cruz del Moru y el caleyón de la Güerta de don Víctor. A cambéu, ésti ufiertaba una serie de servicios a los visueños, qu'ameyoraben la vida de la comunidá, como son: El mercáu, qu'en 1907 inaugúrase un llugar céntricu destináu a l'actividá mercantil, y nos años setenta yá otru nuevu. El mataderu, creáu nel postreru terciu del sieglu XIX, erradicando gran parte de les males condiciones hixénicu-sanitaries de la población. La sanidá, pasando'l Conceyu de caltener a un médicu y una matrona pal serviciu de la comunidá dende'l sieglu XIX, a instalar un Consultoriu municipal pa serviciu de la beneficencia. El campusantu, qu'a fines del sieglu XVIII yá se treslladó dende'l so antiguu enclave de la redoma de la Parroquia (siendo soterraes les persones acomodaes nel templu), a la zona darréu cercana a la ermita de San Sebastián, hasta qu'en 1882 pasa al so allugamientu actual, siendo'l mecenes del campusantu'l visueño don Manuel Jiménez Lleón (cola condición de que nun se desenterrara cadabre dalgunu de persona que nun profesara la Relixón Católica).