thumb|right|200px|Afiche de campaña eleutoral del Partíu Demócrata de 1856 con Breckinridge como candidatu a vicepresidente al llau del candidatu presidencial Buchanan. John Cabell Breckinridge foi un abogáu, políticu y militar d'Estaos Xuníos. Representó a Kentucky en dambes cámares del Congresu y convirtióse nel 14 ° y más nuevu Vicepresidente de los Estaos Xuníos, sirviendo dende 1857 hasta 1861. Foi miembru del partíu Demócrata. Sirvió nel Senáu de EE. XX. mientres l'españíu de la Guerra Civil d'Estaos Xuníos, pero foi espulsáu dempués de xunise al Exércitu Confederáu. Foi nomáu secretariu de guerra confederáu en 1865.
Breckinridge nació cerca de Lexington, Kentucky, nuna prominente familia local. Dempués del serviciu non-combatiente mientres Intervención d'Estaos Xuníos en Méxicu, foi escoyíu demócrata de la Cámara de Representantes de Kentucky en 1849, onde asumió la posición de los derechos de los estaos contra la interferencia cola esclavitú. Escoyíu na Cámara de Representantes d'Estaos Xuníos en 1850, aliar con Stephen A. Douglas en sofitu de la Llei Kansas-Nebraska. Dempués de que la redistribución en 1854 fixo pocu probable la so reelección, negar a postulase pa otru mandatu. Foi nomáu pa vicepresidente na Convención Nacional Demócrata de 1856 pa permediar la boleta encabezada por James Buchanan. Los demócrates ganaron les eleiciones, pero Breckinridge tuvo poca influencia con Buchanan y, como presidente del Senáu, nun pudo espresar les sos opiniones nos alderiques. En 1859, foi escoyíu p'asoceder al Senador John J. Crittenden a la fin del mandatu de Crittenden en 1861. Como vicepresidente, Breckinridge xunir a Buchanan pa sofitar la Constitución de Lecompton pa Kansas, lo que llevó a una división nel Partíu Demócrata.
Dempués de que los Demócrates del Sur abandonaron la Convención Nacional Demócrata de 1860, les faiciones del norte y del sur del partíu celebraron convenciones rivales en Baltimore que nomaron a Douglas y Breckinridge, respeutivamente, pa presidente. Un terceru, el Partíu de la Xunión Constitucional, nomó a John C. Bell. Estos trés homes estremaron el votu sureñu, ente que'l candidatu republicanu más contrariu a la esclavitú Abraham Lincoln ganó toos menos trés votos eleutorales nel norte, lo que-y dexó ganar les eleiciones. Breckinridge llevóse la mayoría de los votos provenientes de los estaos del sur. Tomando'l so asientu nel Senáu, Breckinridge encamentó a un compromisu pa caltener la Xunión. Los unionistes teníen el control de la llexislatura estatal y llograron más sofitu cuando les fuercies confederaes se movilizaron a Kentucky.
Breckinridge fuxó detrás de les llinies confederaes. Foi comisionado xeneral de brigada y depués espulsáu del Senáu. Dempués de la Batalla de Shiloh en 1862, foi xubíu a xeneral mayor, y n'ochobre foi asignáu al Exércitu de Mississippi baxu Braxton Bragg. Dempués de que Bragg acusó que la embriaguez de Breckinridge contribuyera a les derrotes nes batalles de Stone River y Missionary Ridge, y dempués de que Breckinridge xunir a munchos otros oficiales d'altu rangu pa criticar a Bragg, foi tresferíu a otru exércitu confederáu, el Departamentu Trans-Allegheny. Ellí foi onde llogró la so victoria más significativa na Batalla de New Market de 1864. Dempués de participar nes campañes del xeneral Jubal Early nel Valle de Shenandoah, Breckinridge foi encargáu de defender suministros en Tennessee y Virxinia. En febreru de 1865, el presidente Confederáu Jefferson Davis nomar Secretariu de Guerra. Concluyendo que la guerra yera inútil, encamentó a Davis a entamar una rindición nacional. Dempués de la cayida de Richmond, Breckinridge aseguró la preservación de los rexistros confederaos. Depués escapó del país y vivió nel estranxeru por más de trés años. Cuando'l presidente Andrew Johnson estendió l'amnistía a tolos ex confederaos en 1868, Breckinridge tornó a Kentucky, pero aguantar a tou intentu pa volver a entamar la so carrera política. Les firíes de guerra quitáron-y la vida y morrió en 1875. Breckinridge ye consideráu como un efectivu comandante militar. Anque popular en Kentucky, munchos nel Norte llomar de traidor.
Vida, educación y carrera Nació'l 16 de xineru de 1821 en "Cabell`s Dale" ("Valle de Cabell") cerca de la ciudá de Lexington nel Estáu de Kentucky. Yera nietu de John Breckinridge, un políticu qu'ocupara'l cargu de Fiscal Xeneral de los Estaos Xuníos (un cargu que n'Estaos Xuníos ye un amiestu de Fiscal Xeneral de la República y Ministru d'Interior y Xusticia) mientres una parte del Gobiernu del Presidente Thomas Jefferson.
Estudió na Pisgah Academy en Woodford, Kentucky; graduar nel Centre College, en Danville, Kentucky en 1839. Depués siguió los sos estudios nel College of New Jersey (anguaño conocida como Universidá de Princeton), y terminó estudiando Lleis nel Transylvania Institute de Lexington, Kentucky. En 1840 foi almitíu a la Barra d'Abogaos (lo que-y daba llicencia llegal pa exercer el Derechu).
En 1843 Breckinridge casóse con Mary Cyrene Burch.
Ente 1847 y 1848 sirvió col grau de Mayor nel Third Kentucky Volunteers (Terceru de Voluntarios de Kentucky); una unidá de voluntarios del so Estáu natal integrada nel Exércitu de los Estaos Xuníos pa combatir na Intervención d'Estaos Xuníos en Méxicu.
En 1849 Breckinridge ganó nes eleiciones llexislatives estatales el cargu de Representante (diputáu) na Cámara de Representantes de la Asamblea Xeneral de Kentucky (Asamblea Llexislativa estatal o rexonal del Estáu de Kentucky). Breckinridge ganara la eleición nel so distritu como candidatu del Partíu Demócrata.
Nes eleiciones de payares de 1850 foi escoyíu Representante (diputáu) de la Cámara de Representantes del Congresu de los Estaos Xuníos, pol 8º Distritu congresional del Estáu de Kentucky. Tomó posesión el 4 de marzu de 1851 y se mantuvó como miembru Demócrata del Congresu hasta'l 4 de marzu de 1855, yá que nes eleiciones de payares de 1852 fuera reelixíu pa un segundu periodu.
Breckinridge Vicepresidente d'Estaos Xuníos La Convención Nacional del Partíu Demócrata del añu 1856 escoyó a Breckinridge Candidatu a Vicepresidente de los Estaos Xuníos por esi partíu, acompañando al Candidatu Demócrata a Presidente de los Estaos Xuníos que yera James Buchanan.
Nes eleiciones del 4 de payares de 1856 la fórmula presidencial formada por Buchanan y Breckinridge llogró ente 1.832.955 y 1.836.072 votos populares (la pequeña cifra de diferencia depende de la fonte que se cite) equivalente al 45,3% del sufraxu popular; y nel Colexu Eleutoral llogró 174 votos de los 296. Polo tanto la fórmula demócrata ganó a los candidatos de los otros partíos, y Breckinridge convertir en Vicepresidente eleutu de la Nación.
El 4 de marzu de 1857 tomó posesión del so cargu de Vicepresidente de la República, ocupando'l cargu por un periodu constitucional hasta'l 4 de marzu de 1861. Yera'l Vicepresidente más nuevu na historia del país, yá que tenía 36 años d'edá (cumplíos menos de dos meses antes de tomar posesión); y la edá mínima pa poder ser Vicepresidente según la Constitución d'Estaos Xuníos ye de 35 años.
A pesar de ser un fuerte partidariu de la esclavitú de los negros afroamericanos, nuna dómina difícil en qu'esti asuntu emburriaba a la nación a la división y a la guerra civil; considérase qu'él presidió'l Senáu d'Estaos Xuníos con visible imparcialidá (el Vicepresidente de la República ye'l Presidente del Senáu n'Estaos Xuníos).
División del Partíu Demócrata y Candidatura Presidencial de Breckinridge Cuando la Convención Nacional del Partíu Demócrata axuntar n'abril de 1860 na ciudá de Charleston nel Estáu sureñu de Carolina del Sur pa escoyer a los candidatos del partíu pa Presidente y Vicepresidente de la Nación y aprobar el Programa Eleutoral; la situación interna del partíu yera bien delicada.
Los demócrates de los Estaos del Sur del país radicalizárense nel so defensa de la esclavitú de los negros y presentábense con posiciones intransixentes a la Convención; pela so parte, los demócrates de los Estaos del Norte yá nun taben dispuestos a siguir dexando frente a los sos compañeros del Sur, por medrana a perder votos nel Norte al ser consideraos demasiáu serviles frente a los intereses del Sur.
Acabante empezar la Convención, 50 delegaos d'Estaos del Sur retirar de la mesma alegando un conflictu sobre la Plataforma Eleutoral; empecipiando'l procesu de rotura y división del partíu.
Aun así intentóse siguir cola eleición del candidatu presidencial; presentáronse les nominaciones o precandidaturas de 6 dirixentes demócrates (ente los cualos nun taba Breckinridge), pero dempués de delles rondes de votaciones nun foi posible que nengún d'ellos algamara la mayoría riquida reglamentariamente (anque Stephen A. Douglas del Norte siempres diba alantre). Dempués de la votación númberu 57, Douglas inda nun llegaba a la mayoría riquida; y el 3 de mayu de 1860 los delegaos desesperaos decidieron parar les votaciones y aplazar la Convención.
La Convención volvió axuntase na ciudá de Baltimore, nel Estáu de Maryland, el 18 de xunu de 1860. Entós los más radicales de los demócrates del Sur que quedaben na Convención, esixeron que s'incluyera na Plataforma Eleutoral del partíu un compromisu p'aprobar unes reformes llegales que dexaren estender la esclavitú a los Territorios pocu poblaos del Oeste qu'inda nun yeren Estaos pero que taben en víes de selo; aquello yera inaceptable pa los demócrates del Norte, y la propuesta foi refugada nuna votación. Como respuesta, 110 delegaos del Sur retirar de la Convención peracabando la división definitiva del partíu.
Los delegaos restantes escoyeron candidatu presidencial a Douglas, y escoyeron a un suriegu que se quedara na Convención como candidatu vicepresidencial nun esfuerciu por atraer votos del Sur a pesar de la división; daqué que se demostraría inútil.
Mentanto los demócrates del Sur axuntaron la so propia Convención na ciudá de Richmond, nel Estáu de Virxinia, el 28 de xunu de 1860; y nesa Convención escoyeron como'l so candidatu a Presidente de los Estaos Xuníos a Breckinridge, que para esi entós inda yera Vicepresidente del país.Freehling, William W., The Road to Disunion: Secessionists Triumphant, Vol.2. Oxford University, 2007, p. 321Na única ronda de votación pa escoyer al candidatu presidencial nesa Convención de los demócrates renegaos suriegos, Breckinridge llogró los votos de 81 delegaos ganando al so únicu rival, Daniel S. Dickinson (un ex-senador de Nueva York qu'a pesar de ser nortizu alliniárase colos demócrates del Sur), que llogró los votos de 24 delegaos.
A pesar de ser el Vicepresidente de la República, Breckinridge yera consideráu un políticu ensin enforma relieve; y antes de la división del partíu nin siquier yera un aspirante presidencial. Aun así los demócrates suriegos designar el so Candidatu Presidencial; teniendo de competir contra l'aspirante demócrata del Norte (Douglas) y contra John C. Bell del Partíu de la Xunión Constitucional (un partíu formáu por ex-whigs y por miembros del antiguu movimientu políticu Know Nothing) y Abraham Lincoln del Partíu Republicanu.
El programa eleutoral de Breckinridge yera casi idénticu al de los otros trés candidatos (sobre manera no d'aumentar el gastu del Gobiernu Federal destináu a obres d'infraestructura), sacante por dos grandes diferencies; una d'eses diferencies yera que Breckinridge nun quería aumentar los aranceles como queríen faer los otros candidatos (una y bones la política comercial que convenía a los Estaos del Sur yera'l llibre comerciu, ente que a los del Norte convenía-yos una política proteicionista). Pero la principal diferencia taba na tema de la esclavitú de los negros afroamericanos, porque Breckinridge proponía estender la esclavitú a los Territorios del Oeste que taben en víes de convertise n'Estaos, ente que los demás oponer a esta midida (y nel casu de Lincoln ésti inclusive quería esaniciala dalgún día nos Estaos del Sur).