miniatura|Tipografía na que se observa a orixe da ligadura “et”. En tipografía unha ligadura é un signo formado pola unión de dous ou máis grafemas que adoitan escribirse tamén separados.
Historia A orixe das ligaduras está na necesidade de economizar esforzos na escrita durante a Idade Media, cando non existía ningunha forma de mecanización da escritura. Ao introducirse a imprenta de tipos móbiles, o desexo de fidelidade con respecto á escritura manual obrigou a adoptar moitos signos combinados. Na Biblia de Gutenberg, que imita o estilo apertado dos manuscritos centroeuropeos da época, empréganse ata trescentos signos distintos, entre versións de letras e ligaduras.
Usos actuais miniatura|Ligaduras fi e fl. miniatura|upright=0.5|Ligadura DE. As ligaduras empregadas na tipografía moderna teñen dúas funcións: Resolver a inelegancia coa que se combinan ás veces caracteres tipográficos que aparecen consecutivos, como ocorre coas ligaduras “fi” (fi) e “fl” (fl). Representar ligaduras históricas, herdadas da escritura manual. Algunhas destas convertéronse en signos de identidade das linguas, como o “ese-zeta” (eszett) alemán (ß) ou o eñe castelán (ñ).
A ligadura que une DE emprégase en castelán para dar unha imaxe arcaica un texto.
Símbolos procedentes de ligaduras Algúns símbolos teñen a súa orixe en ligaduras. Porén, xa non son poden ser considerados como tales. Entre eles inclúense: A arroba (@), procedente da unión ad ou at, e o e comercial (&), que procede da conxunción latina et. Os símbolos empregados para abreviar a peseta española (₧, de Pts) e o franco francés (₣, de Fr). A abreviatura para o planeta anano Plutón (♇, de PL). Moitos símbolos alquímicos teñen a súa orixe en ligaduras.
Véxase tamén
Categoría:Tipografía