Florence Beatrice Price, nada como Florence Beatrice Smith en Little Rock (Arcansas) o 9 de abril de 1887 e finada en Chicago (Illinois) o 3 de xuño de 1953, foi unha compositora estadounidense.Slonimsky (1994), p. 791: indica 1888 Foi a primeira compositora norteamericana en gañar recoñecemento como compositora sinfónica e en chegar a ser moi coñecida do ano 1930 en diante.
Traxectoria Foi instruída pola nai e despois conseguiu entrar no Conservatorio Profesional de Nova Inglaterra. Alí estudou composición en Boston con profesores como Wallance Goodrich ou Frederick Converse, e recibiu clases privadas de George Whitfield. Acadou o diploma de artista e o título oficial de profesora de piano.
Despois dun tempo volveu ao sur para dar clases de piano na academia Cotton Plant, e na Shorter College. Pouco despois dirixiu o departamento de música de Clark College en Atlanta, ata 1912, cando regresou a Little Rock para casar. En 1927, para escapar da opresión racial da época, a familia Price decidiu mudarse a Chicago e foi alí onde Florence entrou nun período de creatividade compositiva, e empezou a estudar de novo no Conservatorio Americano.
En 1920 empezou a gañar premios polas súas composicións, e en 1932 logrou o recoñecemento nacional ao gañar o primeiro premio no concurso Wanamaker pola súa Sinfonía en mi menor. Coa estrea en 1933 na Chicago Symphonic Orchestra, baixo o mando de Frederick Stok, Price converteuse na primeira muller afroamericana en ter unha obra orquestral interpretada por unha orquestra importante.
A súa música foi retomada por outras orquestras e gañou así moita popularidade, sobre todo despois da interpretación de Marian Anderson do seu arranxo do espiritual My soul's been anchored in the Lord e Songs to the dark virgin; esta última, con texto de Langston Hughes, é unha das cancións mais recoñecidas dela, aclamada polo Chicago Daily News como "un dos maiores éxitos inmediatos xamais obtidos nunha obra estadounidense".
Permaneceu activa como compositora e como mestra de piano ata o día da súa morte, o 3 de xuño de 1953.
No Concerto de Ano Novo de 2026, a Orquestra Filharmónica de Viena dirixida polo canadense Yannick Nézet-Séguin, interpretou o seu "Vals do arco da vella" (Rainbow Waltz), convertendose na terceira muller na historia que soou neste famoso concerto (a segunda na mesma edición).
Obra Price tocou o órgano do teatro para unha película silenciosa, escribiu música popular con fins comerciais e organizou para solistas e coros que actuaban coa orquestra de Radio WGN de Chicago.
É máis coñecida polas súas cancións: as súas cancións artísticas e os seus arranxos espirituais foron cantadas por moitos dos cantantes máis recoñecidos da época, incluíndo, ademais de Marian Anderson, Blanche Thebom, Etta Moten e Leontyne Price.
Aínda que a súa música foi amplamente interpretada, a súa produción, que inclúe máis de 300 composicións, segue sendo inédita, ademais dun puñado de cancións de piano e pezas. Nas súas obras a grande escala, a linguaxe musical de Price adoita ser conservadora, segundo co estilo nacionalista romántico dos anos vinte, pero tamén reflicte a influencia do seu patrimonio cultural e os ideais do Renacemento de Harlem dos anos vinte e trinta.
Incorporou a música de baile espiritual e característica ás formas clásicas e, ás veces, desviouse das estruturas tradicionais en deferencia ás influencias que están implicitamente afroamericanas, por exemplo, técnicas de resposta total e ritmos de baile de Juba. Ás súas cancións de arte e música de piano contribuíron a un profundo coñecemento de escritura instrumental e vocal, harmonías harmónicas e modulacións exóticas.
Legado
En 1964, as Escolas Públicas de Chicago abriron a escola Florence B. Price en Illinois na súa honra. O alumnado desta escola foi maiormente afro-americano. A escola estivo aberta ata 2013 e contaba cun piano que fora propiedade de Price.
Despois da súa morte, o seu traballo veuse eclipsado polos novos estilos musicais que xurdiron na época. Algunhas das súas obras non se conservan pero, como moitas outras compositoras afro-americanas o seu traballo foi chamando a atención co paso do tempo. En 2001, a Women´s Philharmonic creou un álbum con parte das súas obras.
En 2011, a pianista Karen Walwyn e o New Black Repertory Ensemble interpretaron o Concerto en un movemento e a Sinfonía en Mi menor.
Notas
Véxase tamén
Bibliografía
Sadie, Julie Anne e Samuel, Rhian (1995). The Norton/Grove Dictionary of Women Composers. W. W. Norton & Company.
Categoría:Compositores Categoría:Músicos dos Estados Unidos de América Categoría:Nados en 1887 Categoría:Nados en Little Rock Categoría:Finados en 1953