A batalla de Montiel librouse o 1 de marzo de 1143 entre o exército de cabaleiros de Ávila, Segovia e Toledo comandado polo nobre galego Muño Afonso e unha forza almorábida. Os cristiáns ían acompañados por sacerdotes. Foi unha vitoria decisiva para Muño.
A principios de 1143, Muño partiu cunha tropa escollida a dedo de 900 cabaleiros e 1 000 soldados de infantaría das milicias locais para atacar a zona arredor de Córdoba. Ao seu regreso polo paso de Muradal, avistou un exército almorábide perseguidor, composto tamén por cabalería e infantaría. Xusto despois do castelo de Calatrava, na estrada a Toledo, en Montiel, na Mancha, Muño virouse para enfrontarse aos musulmáns. Os Anais toledanos sitúan a batalla no río Adoro, que pode ser o Azuer preto de Montiel ou o Algodor preto de Mora.
Os emires de Sevilla e Córdoba morreron, así como outros varios comandantes almorábides. Levouse un gran botín que incluía ouro, prata, roupas preciosas, gando, armas e prisioneiros. Despois da batalla, o exército vitorioso regresou a Toledo coa infantería levando o botín. As cabezas dos dous emires e dos outros comandantes foron empaladas en lanzas e marcharon pola cidade como trofeos. Muño ordenou entón que fosen colgadas das torres, pero a emperatriz Berenguela mandou baixalas e entregalas a algúns médicos xudeus e musulmáns para que as unxesen con mirra e aloes e as enviasen a Córdoba, ás súas viúvas.
Notas
Categoría:Batallas da Reconquista Categoría:Batallas do século XII Categoría:1143