250px|miniatura|dereita|Unha esvástica nazi, dobrada no sentido dos punteiros do reloxo. A medicina nazi caracterizouse polos esforzos do réxime por utilizar o sistema sanitario para os seus propios fins. Entre as súas características clave atopábanse o establecemento da hixiene racial nazi, cunha orientación darwinista social, como nova ideoloxía reitora, unha forte énfase na medicina orientada ao rendemento e a "xestión da saúde". O 45% dos 52.000 médicos afiliáronse ao Partido Nazi (NSDAP). Estes conceptos aplicáronse de forma extrema en centos de miles de esterilizacións forzadas, experimentos humanos sen escrúpulos que provocaron miles de mortes e decenas de miles de asasinatos de enfermos e discapacitados, eufemísticamente denominados "eutanasia". Os conceptos dunha "Nova medicina alemá", que pretendía combinar a naturopatía e a medicina convencional, entre outras cousas, nunca pasaron das etapas iniciais. Aproximadamente 8.000 médicos que exercían en 1933 foron perseguidos por ser xudeus e, a miúdo, substituídos polos seus sucesores. Ao redor de 3000 médicos xudeus que exercían en consultorios privados tiveron que pechar as súas clínicas xa en 1933. Moitos dos perseguidos emigraron. Só o cinco por cento regresou a Alemaña ou Austria despois da segunda guerra mundial. Un gran número dos que non puideron escapar foron asasinados no Holocausto.
"Nova medicina alemá" A partir da década de 1920, xurdiron en Alemaña voces que acusaban á medicina convencional de ter unha perspectiva moi limitada e caracterizaban a natureza científica da medicina como unha restrición aos métodos de tratamento. Os nacionalsocialistas aproveitaron este debate aberto, chegando mesmo a cualificalo de «crise médica». En 1933, Gerhard Wagner, líder dos médicos do Reich, publicou un artigo na Revista Médica Alemá titulado «A todos os médicos de Alemaña dedicados aos métodos de curación biolóxica », no que afirmaba claramente que tamén se podían lograr tratamentos exitosos con métodos médicos non convencionais. Fixo un chamamento aos médicos naturópatas de todas as escolas de pensamento para que se organizasen nunha soa entidade. Os métodos naturópatas que demostrasen a súa eficacia debían integrarse na medicina convencional. Con este fin, en 1935 fundouse o Grupo de Traballo para un Nova medicina Alemán. A isto seguiulle unha onda de publicacións sobre métodos de curación naturópatas, xunto cun número igualmente elevado de publicacións da medicinao convencional que os refutaban. A fusión prevista entre a medicina naturopática e a convencional non se concretou, e o grupo de traballo disolveuse novamente en 1937. A idea da naturopatía, que promovía un enfoque máis holístico da medicina, parecía case ideal para o seu posterior desenvolvemento na dirección nacionalsocialista. O obxectivo principal dos esforzos médicos deixou de ser o tratamento de pacientes na "Nova medicina Alemán", estableceuse a hixiene racial nacionalsocialista na medicina. O dereito fundamental á integridade física puido ser abolido debido ao cambio no grupo obxectivo da práctica médica e a conseguinte reinterpretación da ética médica, tamén dunha ética individual a unha ética colectiva.
Participación en crimes nazis Euxénese A hixiene racial nazi consideraba a transmisión de enfermidades, especialmente as enfermidades mentais e a epilepsia, e a mestizaxe da raza aria con razas supostamente inferiores (principalmente xudeus, eslavos, sinti e romaníes) como incompatibles co seu concepto de saúde pública. A Lei para a Prevención da Descendencia con Enfermidades Hereditarias, do 14 de xullo de 1933, e a Lei para a Protección do Sangue e a Honra Alemáns, do 15 de setembro de 1935 (as chamadas "Leis de Núremberg"), esixían numerosos exames médicos por especialistas T4 e tiveron consecuencias de gran alcance para os afectados. Os Tribunais de Saúde Hereditaria ordenaron aproximadamente 400.000 esterilizaciones forzadas, realizadas por médicos. Aproximadamente 5.000 persoas, na súa maioría mulleres, morreron como resultado destes procedementos.
Eliminación do persoal médico non desexado A Lei para a Restauración da Función Pública Profesional, promulgada o 7 de abril de 1933, sentou as bases para o despedimento de funcionarios e empregados xudeus e politicamente indesexables, que comezou inmediatamente despois. Isto afectou a profesores, médicos e persoal sanitario, por exemplo, en universidades, oficinas de saúde pública e hospitais estatais. O regulamento relativo á admisión de médicos para exercer a profesión con fondos de seguro médico, do 22 de abril de 1933, revogou as licenzas dos médicos "non arios" e daqueles que foran "activos no sentido comunista". Aos médicos xudeus tamén se lles prohibiu ocupar cargos honoríficos en xuntas de supervisión, comisións, ou como consultores e expertos. A formación de consultorios ou sociedades conxuntas entre médicos "arios" e "non arios" tamén foi prohibida, do mesmo xeito que a derivación de pacientes a médicos "non arios". As Leis Raciais de Núremberg de 1935 consagraron legalmente unha sociedade de dúas clases no estado nazi . Coa creación da Cámara Médica do Reich o 13 de decembro de 1935, o termo «aprobación» (licenza) no Regulamento Médico do Reich foi substituído polo termo «nomeamento» (bestallung). Este termo, introducido polos nacionalsocialistas, mantívose vixente até a entrada en vigor do Regulamento Médico Federal o 1 de xaneiro de 1970, no que se reinstauró o termo orixinal «Approbationsordnung» (licenza). En 1938, a Cuarta Ordenanza da Lei de Cidadanía do Reich revogou as licenzas dos médicos xudeus. Ao mesmo tempo, as universidades revogaron os seus doutoramentos . «Todo o sistema sanitario foi purgado de xudeus», titulaba un xornal berlinés en 1939, referíndose ao líder dos médicos do Reich nazi, Gerhard Wagner (1888-1939), quen proclamara nun discurso no congreso do partido: «A profesión médica e a ciencia médica foron liberadas definitivamente do espírito xudeu». A prohibición de exercer a medicina significou o fin da existencia profesional dos profesionais sanitarios xudeus. Só a uns poucos médicos xudeus permitíuselles tratar exclusivamente a pacientes xudeus cun permiso especial e revogable, sen poder usar o título de "doutor".
Concepto de xestión da saúde O concepto nacionalsocialista de «xestión da saúde» foi formulado en 1936 por Friedrich Bartels, subdirector dos médicos do Reich. Basicamente, impuña a cada individuo a obrigación de manter a súa saúde para garantir «a produtividade e a saúde do pobo alemán, alcanzables en función da súa herdanza e orixe racial». No contexto dos preparativos bélicos e a man de obra necesaria para eles, Bartels consideraba inaceptable que os traballadores sufrisen un descenso significativo da súa produtividade mesmo antes de alcanzar a idade de xubilación. Para a medicina, isto supuxo un claro xiro cara a medicina preventivo e un fortalecemento significativo da medicina laboral . Ambos os aspectos seguen vixentes hoxe en día. Para os nacionalsocialistas, con todo, o concepto representou unha desviación aínda maior do principio da medicina individualizada e unha maior perda da importancia do individuo. O criterio decisivo para o éxito do tratamento era unicamente a importancia da forza laboral, que debía preservarse, mesmo á conta da saúde individual a longo prazo. No ámbito da desexada «condición física militar», o deporte, a terapia do movemento e a fisioterapia (precursoras da fisioterapia moderna) tamén desempeñaron un papel importante. Os principios desenvolvidos polo médico deportivo Wolfgang Kohlrausch seguen influíndo na medicina deportivo até o día de hoxe. A profesión médica desempeñou un papel fundamental no concepto de xestión da saúde. A «Novo medicina Alemán» pretendía compensar a perda de confianza pública que a medicina convencional había sufrido tras o debate ao redor da «crise do medicina». O sucesor de Wagner como xefe médico do Reich, Leonardo Conti, ampliou o enfoque deste concepto cara á xestión da saúde e tentou, por exemplo, coa axuda do movemento alemán de reforma da vida, difundir métodos de «medicina popular» e, deste xeito, transferir unha maior responsabilidade sobre a propia saúde non só ao medicina, senón a cada individuo. Un intento inicial de «sintetizar» a medicina convencional e a naturopatía nun «medicina Alemán» dentro do «Grupo de Traballo do Reich para un Nova Medicina Alemán» non prosperou máis aló de enfoques individuais, e o grupo de traballo disolveuse novamente a principios de 1937. Como máximo, coa implementación do Plan Cuatrienal en 1936, os esforzos por sintetizar a medicina popular e a medicina convencional pasaron a un segundo plano, e a atención centrouse nunha dieta adaptada ás esixencias da guerra, medidas sinxelas para manter a saúde persoal e coidados de enfermaría a domicilio. Varios grupos tentaron unir asociacións de medicina popular laica, e algunhas destas unións perduraron durante un período máis prolongado. O intento de Julius Streicher de unir asociacións laicas ao redor da súa «Liga de Combate pola Saúde e o Benestar Racial Alemán», que, entre outras cousas, rexeitaba as vacinas e a experimentación con animais, fracasou, e a «Liga de Combate» foi prohibida en 1935. Gerhard Wagner, director das principais asociacións médicas, tentou organizar un «Grupo de Traballo Nacional de Asociacións para Métodos Naturais de Vida e Curación». Esta alianza existiu até 1941, cando Karl-Heinrich Franke disolveu as asociacións individuais en setembro de 1941 e fusionounas na «Liga Alemá da Saúde Popular». En retrospectiva, cítase repetidamente a falta de recoñecemento do pasado nazi, particularmente no campo da homeopatía.
A Wehrmacht, a Asociación Alemá para a Investigación do Patrimonio Ancestral (Ahnenerbe), a Fundación Alemá de Investigación (DFG ), varias universidades e a industria farmacéutica apoiaron a experimentación humana financeiramente, con persoal e proporcionando equipo. Médicos das SS ou da Wehrmacht - apoiados por prisioneiros recrutados á forza, algúns con formación en enfermaría ou medicina - realizaron experimentos médicos con prisioneiros de campos de concentración seleccionados como conejillos de indias . Durante estes experimentos, os prisioneiros a miúdo morrían de forma agónica. En ocasións, os sobreviventes e o persoal implicado eran asasinados para encubrir os crimes, como no caso de Bullenhuser Damm. Entre os experimentos coñecidos inclúense experimentos con tifo, malaria e tuberculose, así como experimentos cirúrxicos nos que se sometía a conejillos de indias a feridas contaminadas por disparos, explosións ou bombas incendiarias. No campo de concentración de Dachau realizáronse experimentos con auga salgada ; na cámara de gas do campo de concentración de Natzweiler-Struthof utilizáronse axentes de guerra química; e en Auschwitz probáronse métodos para a esterilización masiva de mulleres. Mesmo fóra dos campos de concentración, levaron a cabo experimentos con seres humanos sen o seu consentimento, principalmente con traballadores forzados e enfermos mentais. En xaneiro de 1940 realizouse unha proba de gaseamiento na antiga prisión de Brandenburg an der Havel.
Asasinatos de pacientes Por decreto do Ministro do Interior do Reich, datado o 18 de agosto de 1939, os médicos e as matronas, así como as maternidades, os departamentos de obstetricia e os hospitais infantís, estaban obrigados a presentar informes formais á autoridade sanitaria pública competente sobre os nenos con enfermidades hereditarias graves. Este foi o punto de partida dunha serie de asasinatos sistemáticos de diversos grupos de pacientes.
1939–1945: Eutanasia infantil (asasinato organizado de nenos e adolescentes con discapacidades mentais e físicas). 1940-1941: Acción T4 (adultos con enfermidades mentais en centros de exterminio) 1941–1944: Acción 14f13 (prisioneiros de campos de concentración incapacitados para traballar)