Suomenlinna (finés suo̯menˌlinːɑ), ou Sveaborg (sueco svɛːɑˈborj), é unha fortaleza marítima, formada por seis illas fortalezas. Situada a uns 4 km ao sueste do centro da cidade de Helsinqui, Finlandia, Suomenlinna é un destino popular tanto para turistas como para locais, que a gozan como un pintoresco lugar de picnic.ref>Set sail for Suomenlinna: a quick intro</ref>
A construción da fortaleza comezou en 1748 baixo a Coroa sueca como defensa contra Rusia. A responsabilidade xeral dos traballos de fortificación foille encomendada ao almirante Augustin Ehrensvärd. O plano orixinal da fortaleza bastión estaba fortemente influenciado por Vauban, un recoñecido enxeñeiro militar francés, e incorporaba os principios do estilo de fortificacións en estrela, aínda que adaptado a un grupo de illas rochosas.
Durante a Guerra de Finlandia, as forzas rusas asediaron a fortaleza en 1808. A pesar da súa formidable reputación como o "Xibraltar do Norte", a fortaleza rendeuse despois de só dous meses, o 3 de maio de 1808. A súa perda allanou o camiño para a toma de Finlandia por parte de Rusia en 1809 e o posterior establecemento do Gran Ducado de Finlandia, un estado autónomo dentro do Imperio ruso.
Baixo o dominio ruso, a fortaleza serviu como base para a Frota Báltica durante a Primeira Guerra Mundial e, en 1915, comezou a construción do sistema de defensa Krepost Sveaborg. As forzas rusas abandonaron a fortaleza despois de que Finlandia declarase a súa independencia en 1917. Orixinalmente chamada Sveaborg ("Fortaleza de Suecia") e coñecida como Viapori (viaˌpori) en finés, renomeouse como Suomenlinna ("Fortaleza de Finlandia") en 1918. En sueco, con todo, conserva o seu nome orixinal. Tras a Guerra Civil Finlandesa, as illas albergaron o campo de prisioneiros de Suomenlinna para os soldados vermellos capturados.
Suomenlinna permaneceu baixo o control do Departamento de Defensa finlandés ata 1973, cando a maior parte transferíuse á administración civil. Famosa polas súas fortificacións con bastións, a fortaleza designouse Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1991.
Xeografía thumb|upright= 1.2|Mapa da cidade de Suomenlinna. As zonas sombreadas en vermello son zonas militares prohibidas ao público en xeral. O distrito de Suomenlinna de Helsinqui atópase ao sueste do centro da cidade e consta de oito illas. Cinco das illas están conectadas por pontes ou por unha ponte terrestre de area. Länsi-Mustasaari (Västersvartö) está unida a Pikku Mustasaari (Lilla Östersvartö), que está unida a Iso Mustasaari (Stora Östersvartö), que, á súa vez, está unida a Susisaari (Vargö). Susisaari conectouse a Susiluoto (Vargskär) recheando a vía fluvial de separación durante o período ruso. Esta illa, que ten a maior concentración de fortificacións rebautizouse como Gustavssvärd (Kustaanmiekka, que significa "espada de Gustav") durante a construción por parte de Suecia. As tres illas sen conexión son Särkkä (Långören), Lonna (Lonnan) e Pormestarinluodot (Borgmästargrundet). A superficie total do distrito é de 80 ha.
En lugar de seguir o sistema estándar de enderezos postais finlandés, que usa un nome de rúa e un número de casa, os enderezos en Suomenlinna usan un código de letras para a illa seguido dun número de casa. Por exemplo, "C 83" refírese á casa número 83 en Iso-Mustasaari (designada pola letra "C"). O código postal para o distrito de Suomenlinna é 00190.
A maior parte da illa de Pikku Mustasaari consiste na Academia Naval de Finlandia, unha institución baixo as Forzas de Defensa Finlandesas. A zona civil da illa limítase principalmente a unha rúa na costa sueste da illa, que a conecta coas illas veciñas de Iso Mustasaari e Länsi-Mustasaari.
Historia Época sueca miniatura|Mapa de Sveaborg na década de 1790
Antecedentes
Ao comezo da Gran Guerra do Norte, Rusia aproveitou a debilidade sueca en Ingria (Ingermanland) e capturou a zona preto do río Neva, así como os fortes suecos Nyen e Nöteborg, construídos para protexela. En 1703, Pedro o Grande fundou a súa nova capital, San Petersburgo, nese recuncho máis oriental do Golfo de Finlandia. Ao achegarse a ela, construíu a base naval fortificada de Kronstadt. Rusia converteuse axiña nunha potencia marítima e nunha forza a ter en conta no Mar Báltico. A situación supuxo unha ameaza para Suecia, que ata ese momento fora a potencia dominante no Báltico. Isto demostrouse visiblemente co uso de forzas navais na Captura rusa de Viborg en 1710. A principal base naval sueca en Karlskrona estaba demasiado ao sur para satisfacer as novas necesidades de Suecia para a súa armada no século XVIII, o que a miúdo resultaba en que os barcos suecos chegasen á costa de Finlandia só despois de que os barcos e as tropas rusas comezasen ou completasen as súas campañas de primavera.
A falta de defensas costeiras sentiuse profundamente cos desembarcos rusos en Helsingfors na primavera de 1713 e o fracaso sueco para bloquear a Península de Hanko en 1714. Unha campaña naval rusa contra a costa sueca cara ao final da Gran Guerra do Norte subliñou aínda máis a necesidade de desenvolver defensas costeiras finlandesas. Inmediatamente despois do final da guerra, puxéronse en marcha en Suecia os primeiros plans para construír unha frota do arquipélago e unha base de operacións para ela en Finlandia. Non obstante, non se fixo nada con respecto a Sveaborg ata o final da Guerra ruso-sueca de 1741–1743. As fortificacións quedaron inacabadas en Hamina e Lappeenranta mentres se construía Hämeenlinna como base de subministración. A falta de fondos, a falta de vontade de dedicar fondos á defensa de Finlandia e a crenza (xurdida xusto antes da guerra) de que Rusia sería expulsada do Mar Báltico foron as principais causas da falta de progreso.
A seguinte Guerra ruso-sueca de 1741–1743, que rapidamente pasou dun ataque sueco a unha invasión rusa de Finlandia, subliñou de novo a importancia de desenvolver fortificacións en Finlandia. A falta de bases de operacións para as forzas navais dificultou que a armada sueca operase na zona. Outros estados europeos tamén estaban preocupados polos desenvolvementos relacionados con Rusia, especialmente Francia, con quen Suecia concluíra unha alianza militar. Tras un longo debate, o parlamento sueco decidiu en 1747 fortificar a fronteira rusa e establecer unha base naval en Helsingfors como contrapeso a Kronstadt. Augustin Ehrensvärd (1710–1772), un mozo tenente coronel, foi o responsable de deseñar as fortalezas e dirixir as operacións de construción. thumb|right|upright=1.1|Bastion Zander thumb|right|upright=1.1|Tumba de Augustin Ehrensvärd en Suomenlinna
Construción Suecia comezou a construír as fortalezas en xaneiro de 1748. O plan de Ehrensvärd contiña dúas fortificacións: unha fortaleza marítima en Svartholm preto da pequena cidade de Lovisa, e unha fortaleza marítima e unha base naval máis grandes (Sveaborg) en Helsingfors. Había dous aspectos principais no deseño de Ehrensvärd para Sveaborg, unha serie de fortificacións independentes en varias illas conectadas e, no corazón do complexo, un estaleiro naval. Ademais da propia fortaleza insular, as fortificacións fronte ao mar no continente garantirían que un inimigo non puidese adquirir unha cabeza de praia desde a que lanzar ataques contra o forte marítimo. O plan tamén era almacenar municións para todo o continxente finlandés do Exército Sueco e da Mariña Real Sueca alí. Fixéronse plans adicionais para fortificar a Península de Hanko, pero estes aprazáronse.
A construción, iniciada a principios de 1748, continuou expandíndose e, en setembro, había uns 2.500 homes construíndo as fortalezas. Inicialmente, os soldados aloxábanse nas bóvedas das fortificacións, mentres que os oficiais tiñan aloxamentos especialmente construídos integrados na composición barroca da paisaxe urbana do plan xeral. O plan máis ambicioso quedou só a medio completar: unha praza barroca en Iso Mustasaari baseada en parte no modelo da Place Vendôme en París. A medida que avanzaban as obras, construíronse máis edificios residenciais, moitos seguindo a forma das liñas de fortificación. Ehrensvärd e algúns dos outros oficiais eran artistas entusiastas que realizaban pinturas ao óleo que presentaban unha visión da vida na fortaleza durante a súa construción e daban a impresión dunha animada comunidade de "cidade fortaleza". thumb|left|upright=1.2|Kuninkaanportti, A porta do rei
Debido ás repetidas ameazas rusas en 1749 e 1750, dedicáronse máis esforzos ás fortificacións da illa a expensas das do continente, para poder garantir unha base de operacións segura para as unidades navais suecas ao longo da costa finlandesa. Usando os militares guarnecidos en Finlandia como forza de traballo, a construción continuou con máis de 6.000 traballadores en 1750. As fortificacións en Gustavssvärd completáronse en 1751 e as principais fortificacións en Vargö estiveron listas en 1754. A fortaleza estaba totalmente operativa aínda que inacabada. Estes logros non reduciron o ritmo de construción e en 1755 había 7.000 traballadores construíndo as fortificacións fóra de Helsingfors, que naquel momento tiña uns 2.000 residentes. O substancial traballo de fortificación nas illas ao sur da cidade deulle unha nova e inesperada importancia. A participación sueca na Guerra dos Sete Anos detivo os esforzos de construción en 1757, o que tamén marcou o final da rápida fase de construción de Sveaborg.
Este período da historia sueca coñecíase como a Era da Liberdade, durante a cal o reino estivo baixo un maior control parlamentario, dividido en dous partidos políticos, os Hats e os Caps. Ehrensvärd fora apoiado polos Hats, polo que cando os Caps chegaron ao poder en 1766 destituírono do seu cargo e substituírono polo fervente partidario dos Caps, Christopher Falkengréen. Non obstante, despois de 1769, cando os Hats recuperaron o poder, Ehrensvärd foi posto de novo ao mando da frota do arquipélago sueca en Finlandia, oficialmente a arméens flotta ("frota do exército"), e regresou a Sveaborg. Pero non se fixeran máis progresos nas fortificacións cando Ehrensvärd morreu en 1772. Os esforzos para mellorar a fortaleza continuaron baixo o mando de Jacob Magnus Sprengtporten, pero o seu mandato viuse truncado por desacordos co rei Gustavo III. Unha vez máis, os esforzos ralentizáronse a medida que se reducían as guarnicións, e en 1776 o comandante de Sveaborg informou de que nin sequera podía operar unha décima parte da artillería colocada no forte. Mesmo ao comezo da Guerra Ruso-Sueca en 1788, Sveaborg permanecía nun estado incompleto.
As instalacións para a construción de barcos para a frota do arquipélago sueco construíronse en Sveaborg na década de 1760. En 1764, as tres primeiras fragatas do arquipélago botáronse desde alí. Ademais da construción das fortificacións e os barcos, Ehrensvärd iniciou a formación de oficiais navais en Sveaborg en 1770, financiando os seus propios gastos. Non se puido fundar formalmente alí unha escola naval militar ata 1779.
Servizo
thumb|left|upright=1.2|Suomenlinna vista desde o mar miniatura|Unha pojama ondeando a enseña naval azul da frota do arquipélago sueca en Artilleriviken (Tykistölahti); pintura de Adolf Geete, 1760