O Arsenal Football Club é un club de fútbol inglés da cidade de Londres. Fundado en 1886, xoga na Premier League, sendo un dos equipos con máis trofeos obtidos dese país. O Arsenal gañou trece ligas inglesas, dez Copas de Inglaterra e na tempada 2005-2006, chegaron á final da Liga de Campións da UEFA, onde foron derrotados polo FC Barcelona. O Arsenal tamén foi membro do extinto grupo G-14 e é coñecido co alcume de Gunners.
O Arsenal foi fundado en Woolwich, no sueste de Londres, en 1886, mais en 1913 movéronse cara a parte norte da cidade, en Highbury. En maio de 2006 deixaron Highbury para xogar os seus partidos de local no novo Emirates Stadium, en Islington. O Arsenal ten unha vella rivalidade cos seus veciños de Tottenham, o Tottenham Hotspur, a cal se denomina Derby do Norte de Londres.
Historia Fundación miniatura|esquerda|230px|O Royal Arsenal en 1888. O Arsenal foi orixinalmente chamado Dial Square, trocando máis tarde o seu nome a Woolwich Arsenal e logo a Royal Arsenal, porén, despois volveu á denominación de Woolwich Arsenal (os fundadores eran empregados na área "Dial Square" de Woolwich Arsenal, unha fábrica de armamentos en Woolwich, ao sur de Londres). En 1893 foi o primeiro equipo do sur de Londres en ser admitido na Football League e dende 1893 a 1904, o Woolwich Arsenal xogou na Segunda División da mesma, até lograr o ascenso á Primeira División. O Woolwich Arsenal descendeu en 1913, o mesmo ano que se mudou dende o seu fogar do sur de Londres ao Arsenal Stadium (usualmente coñecido como Highbury), no norte da cidade. A súa mudanza dese lugar precipitou que o Charlton Athletic se profesionalizase. A mudanza veu acompañada por un novo troco no nome, pasando a ser "The Arsenal". Ademais o club retornou á Primeira, entón, un feito único en Inglaterra.
Neste período de retorno á primeira división o equipo non o pasou ben e, as súas primeiras tres tempadas, estiveron a piques de ser as últimas para o conxunto, que drasticamente xornada tras xornada víase máis acabado, aínda que no ámbito da Copa marchaba ben, incriblemente na liga non era o mesmo, a este período coñecéuselle como "black estafes" sendo un dos peores tempos na historia deste cadro. Con todo, tres tempadas despois, en Highbury, respirábase xa unha certa tranquilidade grazas á estabilidade do equipo, que para ese entón empezábase a acomodar nun lugar máis seguro dentro do torneo, aínda que nese entón equipos como Liecester City ou o Milwall relegábano de postos altos, co cal se cría que adquiriría certa rivalidade, algo que nunca ocorreu.
1930-1960 miniatura|dereita|200px|Busto de Herbert Chapman no Arsenal Stadium. En 1925 o adestrador do Huddersfield Town, Herbert Chapman, chegou a "The Arsenal" e baixo o seu liderado a estación do metro local, Gillespie Road, pasou a chamarse Arsenal. O Arsenal de Chapman gañou a FA Cup en 1930 e a liga en 1931 e 1933; foi ademais, o equipo dominante de Inglaterra nos anos 30. Tamén durante a era de Chapman o club pasou a chamarse soamente Arsenal, eliminando o artigo "The". Algúns especularon dicindo que Chapman instigou en quitar o artigo para que o equipo estivese ao comezo da lista alfabética da liga, unha posición que mantén até hoxe. Chapman morreu repentinamente en xaneiro de 1934, pero o seu legado foi continuado polo seu sucesor, George Allison, que gañou o terceiro título de liga para Arsenal, xunto coa Copa FA de 1936. Tal era a supremacía do Arsenal que en novembro de 1934, sete xogadores do Arsenal foron titulares na vitoria de Inglaterra por 3-2 a Italia, nese entón campión do mundo.
Na pausa por mor da guerra en 1939 o Arsenal Stadium foi utilizado como unha estación da Air Raid Precautions, organización para protexer aos civís do perigo das bombas estratéxicas. O estadio continuou operando como estadio de fútbol para as forzas armadas, usualmente xogaban dous ou tres partidos cada día. Durante os bombardeos, unha bomba caeu na tribuna norte, destruíndo a azotea desa parte. Así pois o Arsenal pasou a xogar os seus partidos de local no estadio White Hart Lane, por cortesía dos seus eternos rivais, o Tottenham Hotspur. Despois da guerra, a directiva do Arsenal regalou un canón aos directivos do Tottenham, como mostra de agradecemento pola axuda prestada. A guerra con todo, tamén significou un corte para as carreiras de moitos xogadores estrelas do club, así que na continuación da liga en 1946-47, o club finalizou en décimo terceiro lugar. Allison foi substituído por Tom Whittaker, que gozou de éxito inmediato, gañando a liga en 1948 e 1953, ademais da FA Cup de 1950. Porén, despois deses títulos, o club viviu un período en branco, permanecendo sen gañar un título en dezasete anos. A lenda inglesa Billy Wright dirixiu o club entre 1962 e 1966 con mediano éxito, mais foi sucedido polo fisioterapeuta Bertie Mee, que lideraría o club no seu éxito de comezos dos anos 70.
1970-1980 miniatura|Escudo do Arsenal dende 1949 até 2002. A chegada de Mee significou para o Arsenal un período de gloria. O equipo filial que gañara a Copa Xuvenil FA en 1966, e xogadores como Charlie George, John Radford e Ray Kennedy subiron ao primeiro equipo, alcanzando dúas finais consecutivas da League Cup a finais dos 60, aínda que a segunda foi unha derrota por 3-1 ante un equipo da Terceira División, o Swindon Town. O Arsenal finalmente volveu á senda do éxito en 1970, ao gañar o seu primeiro trofeo europeo, a Copa de Feiras, despois de derrotar ao Ajax (un dos equipos máis fortes do mundo nese entón) en Ámsterdan nas semifinais e ao R.S.C. Anderlech de Bélxica na final, gañando por 4-3 no global da eliminatoria, despois de perder 3-0 no partido de ida. O máis destacable neste período foi o primeiro "dobrete" do club, gañando a Liga e a FA Cup en 1970-71. Aquel título de liga foi gañado en White Hart Lane ante o Tottenham Hotspur na última xornada de liga; cinco días máis tarde o Arsenal derrotaba por 2-1 ao Liverpool na final da copa en Wembley despois da prórroga, gañando cun gol de Charlie George. O Arsenal fallou en capitalizar o seu éxito e pasou a maioría dos anos de mediados de 1970 na metade da táboa e mesmo quedando en último lugar da liga na tempada 1972, brillando só coa aparición da superestrella irlandesa Liam Brady. Con todo, cara ao final da década, baixo a dirección de Terry Neil, o Arsenal probou a súa valía na FA Cup. Entre 1978 e 1980 o Arsenal alcanzou tres finais de Copa consecutivas, Gañando unha batendo ao Manchester United por 3-2 na final (1979), despois de ir perdendo por 2-0. Alan Sunderland anotou o terceiro gol para lograr unha vitoria lembrada até hoxe. O Arsenal perdeu a seguinte final da Copa FA fronte ao West Ham United, e a final da Recopa de Europa por penaltis fronte ao Valencia. Despois do partido de Liam Brady contra a Juventus, o equipo iniciou outro período estéril durante a primeira metade dos anos 80.
Os anos de George Graham miniatura|O Arsenal en 1992. miniatura|Highbury. Ao final da tempada 1985-86 o adestrador de Milwall, George Graham, foi contratado polo Arsenal como novo técnico, o que significaría o inicio dunha era de ouro en Highbury. Levou ao club á vitoria sobre o Liverpool na final da League Cup durante a súa primeira tempada no cargo, e ao final da súa terceira tempada (1988-89) o club gañou o seu primeiro título de liga dende 1971 nun dramático final: precisaba dous goles para asegurar o campionato contra o Liverpool, e co tempo de xogo xa cumprido o centrocampista Michael Thomas conseguia meter o segundo gol, o cal significaba o título (curiosamente Thomas xogaría máis tarde no Liverpool).
Outro título de liga veu en 1991, co Arsenal perdendo só un dos seus 38 partidos de liga. Con todo tivo unha sanción onde perdeu dous puntos en outubro de 1990, despois de que dez dos seus xogadores se visen envolvidos nunha liorta contra xogadores do Manchester United nun partido en Old Trafford. A comezos dos anos 90, o Arsenal tiña probablemente o mellor cadro da liga inglesa: o porteiro David Seaman, o defensa e capitán Tony Adams, o mediocampista Paul Merson e o dianteiro Alan Smith, foron capaces de competir con calquera dos mellores xogadores de Inglaterra e Europa. A fichaxe por 2,5 millóns de libras do dianteiro do Crystal Palace, Ian Wright en outubro de 1991, mellorou aínda máis o equipo. O Arsenal completou un "dobrete" de FA Cup e League Cup en 1993, derrotando ao Sheffield Wednesday por 2-1 en ambas finais, aínda que finalizaron décimos na primeira edición da Premier League (nova denominación da Primeira División), marcando apenas 40 goles sendo así o equipo menos goleador da tempada.
No ano 1994 o club gañou o seu segundo trofeo europeo, ao derrotar por 1-0 ao Parma na final da Recopa cun gol de Alan Smith. Con todo, no mes de febreiro, George Graham foi despedido despois de nove anos no cargo despois de que se descubrise que aceptara un pago ilegal de 425.000 libras do axente sueco Rune Hauge na adquisición do mediocampista danés John Jensen. O seu asistente Stewart Houston tomou o cargo até o fin da tempada, e aínda que o Arsenal finalizou duodécimo na liga, alcanzou a final da Recopa outra vez (perdendo 2-1 cun gol no último minuto ante o Zaragoza).
O "interregnum" Bruce Rioch, que guiara ao Bolton Wanderers á final da Copa da liga e ao retorno á división de honra despois de quince anos de ausencia, foi contratado como novo técnico na tempada 1995-96. Con el superouse o récord de pago por unha transferencia en Inglaterra, ao pagar 7,5 millóns de libras polo dianteiro neerlandés Dennis Bergkamp do Inter de Milán. Este dianteiro faría unha impresionante dupla con Ian Wright. O Arsenal alcanzou a semifinal da Copa da Liga e finalizou quinto na Premier League en 1995-96, asegurando un lugar na seguinte edición da Copa da UEFA e alimentando a ilusión dun eventual título naquela competición. Mais en agosto de 1996, xusto antes de empezar a nova tempada, Brioch foi despedido pola directiva do club despois dunha disputa sobre fondos. O seu asistente Stewart Houston foi unha vez máis posto temporalmente no cargo por un mes, antes que asinase contrato co Queens Park Rangers. O adestrador do equipo xuvenil Pat Rice fíxose cargo do equipo por varios partidos, ata que se oficializou a contratación do adestrador francés de 44 anos Arsène Wenger, que levara ao AS Monaco a gañar a liga francesa en 1988.
O Arsenal de Wenger miniatura|dereita|300px|Os xogadores e afeccionados do Arsenal celebran o seu título de 2004 cun autobús de teito descuberto. miniatura|dereita|300px|O capitán do Arsenal, Patrick Vieira, alza o trofeo da FA Premier League 2003-2004. Coa chegada de Wenger, o Arsenal reconstruíu o cadro con varios xogadores franceses descoñecidos, excepto para o novo adestrador: Nicolas Anelka, Emmanuel Petit e Patrick Vieira, así como o volante neerlandés Marc Overmars. Ademais Wenger retivo algúns dos antigos xogadores como Tony Adams, Le Dixon, Martin Keown e Steve Bould, ademais de a Pat Rice como o seu asistente. O equipo inmediatamente mellorou baixo a tutela de Wenger, finalizando terceiro e asegurando un lugar na Copa da UEFA en 1996-97. Wenger gañou o seu primeiro título de liga na seguinte tempada, sendo o primeiro estranxeiro en logralo, gañando ademais a FA Cup tras derrotar por 2-0 ao Newcastle United na final, sendo este un "dobrete" máis no palmarés do Arsenal.