Tintín no país do ouro negro () é o décimo quinto dos álbums de As aventuras de Tintín, serie de banda deseñada escrita e ilustrada polo artista belga Hergé. Sen dúbida, este foi o álbum das aventuras de Tintín que maior número de transformacións sufriu a través do tempo. O libro coñeceu polo menos 3 estados, claramente diferenciables entre si. A historia foi encargada polo xornal belga conservador para o suplemento infantil , no que inicialmente serializouse, desde setembro de 1939 ata a invasión alemá de Bélxica en maio de 1940, momento no que o xornal pechouse e a historia interrompeuse. Despois de oito anos, Hergé volveu a 0 país do ouro negro, completando a súa serialización na revista de belga Tintín de setembro de 1948 a febreiro de 1950, despois da cal publicouse nun volume recollido por Casterman en 1950. Ambientado na véspera dunha guerra europea, a trama xira arredor dos intentos do novo reporteiro belga Tintín de descubrir a un grupo militante responsable de sabotar as subministracións de petróleo en Oriente Medio.
A petición da editorial británica de Hergé, Methuen, en 1971 realizou unha serie de alteracións no País do ouro negro, trasladando a configuración do Mandato británico de Palestina ao estado de ficción de Khemed. Do mesmo xeito que coa edición revisada de A illa negra, a maioría dos cambios desta terceira versión do volume foron realizados polo axudante de Hergé, Bob de Moor. Hergé seguiu o País do ouro negro con Obxectivo: a Lúa, mentres que As aventuras de Tintín converteuse en parte definitiva da tradición da banda deseñad franco-belga. Combináronse enfoques críticos da historia e expresáronse opinións diferentes sobre os méritos competitivos das tres versións do volume. A historia foi adaptada para a serie animada de 1991 As aventuras de Tintín de Ellipse e Nelvana.
A primeira edición en galego foi en 1985 pola Editorial Juventud con tradución de Valentín Arias López.
Sinopse
Seguindo a pista dunhas estrañas explosións de gasolina, Tintín, Milú e os policías Hernández e Fernández chegan a un porto do país ficticio de Khemed. O barco é rexistrado pola policía e descóbrese un alixo de droga no camarote dos policías e documentación relativa ao grupo opositor do xeque Bab o-Ehr no de Tintín, colocados alí para incriminalos.
Tintín é entón conducido a prisión, acusado de espionaxe e condenado á morte. Líbranlle da morte os esbirros do xeque Bab el Ehr crendo que é un aliado seu e condúceno ante o seu xefe nun campamento do deserto. Créndoo un espía o xeque manda trasladar o campamento levándose a Tintín como prisioneiro pero termina abandonándoo no deserto.
Tintín logra alcanzar un oasis onde asiste á voadura dunha condución de petróleo (un acto terrorista atribuído ao xeque Bab o-Ehr). Seguindo aos autores do feito descobre que o xeque non ten nada que ver senón que é o doutor Müller (A illa negra) quen está detrás. Tras enfrontarse a Müller, Tintín volve quedar abandonado no deserto.
Mentres tanto Hernández e Fernández demostraron a súa inocencia e están buscando a Tintín e ao xeque Bab o-Ehr para cobrar a recompensa. Atopan a Tintín no medio dunha tormenta de area e cando volven á civilización ocasionan un accidente e son detidos.
Tintín entrevístase co emir Mohammed Ben Kalish Ezab para pedirlle a liberación dos seus amigos. Nese momento é secuestrado Abdallah, o fillo do emir, e Tintín sospeita que o doutor Müller está detrás do secuestro para obrigar ao seu pai a asinar un contrato coa compañía petroleira que representa. Tras liberar o demo de Abdallah e deter a Müller descóbrese un produto que facía estalar a gasolina (e que inxiren Hernández e Fernández por erro o que fai que lles creza rapidamente o pelo nalgunhas circunstancias como en Explorando a lúa).
Nalgunhas edicións actuais (por exemplo, a edición en catalán) mantense a versión anterior. Nela, Tintín chega ao porto de Haifa, na Palestina ocupada polos británicos e é detido por soldados ingleses. É secuestrado por un comando do Irgun (organización armada xudía) que o confunde con outra persoa, e o comando é á súa vez interceptado por guerrilleiros palestinos, que resultan estar ás ordes de Bab o-Ehr. Como se ve, o episodio facía referencia a un momento histórico moi puntual e conflitivo.
Historia A edición inicial comezou a publicarse no Petit Vingtième o 25 de setembro de 1939, inmediatamente logo da conclusión de O cetro de Ottokar. A segunda guerra mundial (que Hergé representaba na aventura de Sildavia terminou por desencadearse na realidade) afectou as cousas ao momento de provocar a interrupción da publicación en curso: o Petit Vingtième deixou de publicarse o 8 de maio de 1940, e con el Tintín no País do Ouro Negro, que a esas alturas estaba na prancha 56 (páxina 26 do álbum actual).
Durante varios anos, o desenlace desta aventura quedou en suspenso, xa que algúns meses máis tarde iniciouse a publicación de O caranguexo das tenaces de ouro. Oito anos despois, agora no xornal Tintín, o debuxante decidiu terminar o volume. Antes de continuar, Hergé dedicouse a retocar as pranchas xa realizados introducindo elementos aparecidos nas aventuras publicadas despois do inicio de Tintín no país do ouro negro como o Capitán Haddock (que esconde habilmente durante toda a aventura mediante unha chamada a filas na terceira viñeta) ou o castelo de Moulinsart.
A terceira versión da historia realizouse a fins da década de 1960, por solicitude do editor inglés Methuen (que xa pedira a Hergé que redibuxase A illa negra). Neste caso, o principal obxectivo era eliminar todo tipo de referencias que se consideraban excesivamente ligados a datas concretas. En concreto, refixéronse completamente tres páxinas que facían referencia á Palestina británica e ao conflito entre xudeus e árabes.
Antecedentes e influencias
Georges Remi, máis coñecido co alcume de Hergé estaba empregado como editor e ilustrador de ("O pequeno vinte"), un suplemento do ("O século XX"), un periódico católico romano, conservador belga con sede na Bruxelas natal de Hergé, anteriormente dirixido polo Abade Norbert Wallez, que posteriormente foi destituído tras un escándalo. En 1929, Hergé iniciou a historia de As aventuras de Tintín para , que xiraban arredor das fazañas do reporteiro belga de ficción Tintín. thumb | left | 200px | Faisal II, que se converteu en Rei de Iraq en 1939 aos catro anos , serviu como inspiración de Abdullah
Hergé incorporou varios personaxes á historia que xa apareceran en Aventuras anteriores, incluído o doutor Müller, un villano alemán que xa aparecera en A illa negra, e o comerciante portugués Oliveira da Figueira, que aparecera por primeira vez en Os xarutos do faraón. Hergé tamén incluíu unha referencia ao personaxe recorrente de Bianca Castafiore, cuxo canto aparece na radio nunha escena. Tamén introduciu unha serie de personaxes novos na historia. Entre as innovacións máis importantes desta historia, atópanse a invención por parte do autor do emir Mohammed Ben Kalish Ezab, un personaxe baseado en gran parte en Ibn Saud, o rei de Arabia Saudita, do que Hergé leera dun libro de 1939 de Anton Zischke. Tamén se suxeriu que o personaxe estaba en parte inspirado polo falecido líder iraquí, Faisal I. O personaxe do fillo do emir, o príncipe Abdullah, estivo inspirado no rei de Iraq, Faisal II, que foi nomeado monarca en 1939 aos catro anos de idade, aínda que na creación deste personaxe, Hergé tamén fora influenciado por un desagradable personaxe infantil que aparece na obra de O. Henry.
A idea de que as nacións europeas rivalizan entre elas polo subministración de petróleo inspirouse nun número de febreiro de 1934 da revista Le Crapouillot. Os nomes árabes ficticios que Hergé integrou na historia eran parodias baseadas no dialecto Marollien de Bruxelas, "Wadesdah" traducido como "que é iso?", "Bab El Ehr" é en Marollien, falador, Kalish Ezab deriva do termo Marollien para "auga de regalicia", e Moulfrid, o apelido do asesor militar de Kalish Ezab, Yusuf Ben Mulfrid (Youssouf Ben Moulfrid na versión orixinal en francés), chamouse así por un prato chamado "Moules-frites", «mexillóns acompañados de patacas fritas».
"Boum !", unha canción icónica de Charles Trenet, aparece parodiada como sintonia comercial dun taller mecánico, que escoitan Hernández e Fernández na radio do coche no comezo da historia. O Spitfire, un avión de caza británico, usouse como modelo para o avión de Kalish Ezab que deixa folletos no campamento de Bab El Ehr. Na creación do "País do ouro negro", Hergé adoptou moitos elementos dunha idea previamente abortada sobre terroristas que explotan edificios destacados en Europa, en vez de edificios europeos, esta historia implicaría unha sabotaxe industrial.
Primeira versión: 1939-40 Despois da invasión alemá de Polonia, Hergé foi recrutado no exército belga e estacionado temporalmente en Herenthout. Liberado desta función en apenas un mes, regresou a Bruxelas e comezou a escribir O país do ouro negro. A historia posterior comezou a súa serialización en Le Vingtième Siècle o 25 de setembro de 1939. Volveu ser mobilizado en decembro e acuartelado en Anveres, desde onde continuou enviando a tira de Tintín a Le Petit Vingtième. Porén, caeu enfermo de sinusite e foi declarada non apto para o servizo en maio de 1940. Ese mesmo día, Alemaña invadiu Bélxica e Le Vingtième Siècle pechou na metade do proceso de serialización de O país do ouro negro, o 8 de maio. O punto no que se atopaba a historia corresponde á páxina 30 da edición actual do libro, cando Tintín está en punto de ser atrapado nunha tormenta de area despois do seu enfrontamento con Müller.
Tendo en conta a súa representación dos alemáns como os antagonistas da historia, non sería adecuado para O país do ouro negro continuar a súa serialización baixo a ocupación nazi. Despois de publicarse en Bélxica, a historia comezou a serialización na veciña Francia, onde apareceu inicialmente na revista conservadora católica Cœurs Vaillants-Âmes Vaillants o 4 de agosto de 1940, a historia finalmente interrumpiuse para reanudarse en xuño de 1945, esta vez na revista Message Aux Cœurs Vaillants. De decembro de 1945 a maio de 1946, aparece nun suplemento xuvenil co diario La Voix de l'Ouest baixo o título de Tintin et Milou au pays de l'or liquide ("Tintín e Milú no país do ouro líquido").
Segunda versión: 1948–49
A finais dos anos 40, despois do final da segunda guerra mundial, Hergé continuaba producindo novas entregas de As aventuras de Tintín para a revista belga Tintín, da que era director artístico. Despois de completar a serialización do Templo do Sol, en abril de 1949, ordenou ao seu persoal volver a serializar unha das súas historias antigas, Popol e Virxinia, mentres tomaba un descanso de tres meses. Neste momento, Hergé estaba deprimido e sufría unha serie de enfermidades físicas, incluíndo furúnculos e eczemas nas mans. Aínda que estaba farto de As aventuras de Tintín, sentiu unha gran presión para que continuase producindo a serie para a revista Tintín. Hergé tiña a intención de crear unha historia na que Tintín viaxa á lúa, pero a súa muller Germaine e o seu amigo íntimo Marcel Dehaye aconselláronlle que revivise O país do ouro negro no seu lugar, recoñecendo que iso implicaría menos traballo e provocaríalle así menos estrés. Así, O país do ouro negro reviviu despois dunha paréntese de oito anos. Nunha carta a Germaine, dicía que "non me gusta reiniciar cousas que xa están rematadas, para facer modificacións "O ouro negro" era unha modificación e abandoneino."