Al-Ghazali de nome completo Abu Hamid Muhammad ibn Muhammad al-Ghazali ( أَبُو حَامِدٍ مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدٍ ٱلطُّوسِيُّ ٱلْغَزَالِيُّ ) coñecido nos países de fala persa como Imam Muhammad-i Ghazali (en persa: امام محمد غزالی ) ou na Europa medieval polo latinizado como Algazelus ou Algazel , foi un polímata persaThe Spirit of Creativity: Basic Mechanisms of Creative Achievements "Persian polymath Al-Ghazali published several treatises...."http://www.ibe.unesco.org/sites/default/files/ghazalie.pdf « Al-Ghazali was born in A.D. 1058 (A.H. 450) in or near the city of Tus in Khurasan to a Persian family of modest means... »The Ethics of Suicide: Historical Sources "A native of Khorassan, of Persian origin, the Muslim theologian, sufi mystic, and philosopher Abu Hamid Muhammad al-Ghazali is one of the great figures of Islamic religious thought...." nado en Ghazaleh (Irán) en c. 1058 e finado en Tus, Irán, o 19 de decembro de 1111, é coñecido por ser un dos filósofos, teólogos, xuristas, lóxicos e místicos máis importantes e influentes do islam.Ludwig W. Adamec (2009), Historical Dictionary of Islam, p.109. Scarecrow Press. . contribuíu decisivamente no desenvolvemento teórico do sufismo e da súa aceptación como corrente islámica.
Algúns musulmáns consideran que foi un mujaddid, un renovador da fe,William Montgomery Watt, Al-Ghazali: The Muslim Intellectual, p. 180. Edinburgh: Edinburgh University Press, 1963. que, segundo o hadith profético, aparece unha vez cada século para restaurar a fe da comunidade islámica.Jane I. Smith, Islam in America, p. 36. Dhahabi, Siyar, 4.566Willard Gurdon Oxtoby, Oxford University Press, 1996, p 421 As súas obras foron tan aclamadas polos seus contemporáneos que Al-Ghazali recibiu o título honorífico de "Proba do Islam" (Hujjat al-Islām).Hunt Janin, The Pursuit of Learning in the Islamic World, p. 83.
Al-Ghazali cría que a tradición espiritual islámica quedara moribunda e que as ciencias espirituais ensinadas pola primeira xeración de musulmáns foran esquecidas. Esta crenza levouno a escribir a súa obra mestra titulada Iḥyā' 'ulūm ad-dīn ("O renacemento das ciencias relixiosas "). Entre as súas outras obras, a Tahāfut al-Falāsifa ("A incoherencia dos filósofos") é un fito na historia da filosofía, xa que avanza a crítica. da ciencia aristotélica desenvolveuse máis tarde na Europa do século XIV.
Foi clave no aumento da influencia da escola asharita na filosofía islámica e o máis importante opoñente aos Mutazilitas. O seu libro Tuhafut al-Falasifa (A incoherencia dos Filósofos) é o maior expoñente da epistemoloxía islámica, e Ghazali retomou o escepticismo filosófico que non volveu ser común ata o século XVIII con George Berkeley e David Hume, este encontro co escepticismo conduciu a Ghazali a teorizar sobre unha forma de ocasionalismo teolóxico ou a crenza que a causa dos sucesos e accións non son o produto de conxuncións materiais senón da inmediata acción de Alá, pensamento que será retomado polos fundamentalistas islámicos. No libro tamén rexeita a filosofía de Platón e Aristóteles por contaminar a fe islámica. Traxectoria A data suposta do nacemento de Al-Ghazali, dada por Ibn al-Jawzi, é o 450 despois da Héxira (AH) (1058/9 calendario gregoriano). As estimacións modernas sitúano no 448 AH (1056/7), baseándose en certas declaracións na correspondencia e na autobiografía de Al-Ghazali. Foi un erudito musulmán, especialista en dereito, racionalista e espiritista de orixe persa. Naceu en Tabaran, unha cidade no distrito de Tus, Khorasan (agora parte de Irán), non moito tempo despois de que os selxúcidas entraran en Bagdad e acabaron coa Shia Buyid do emir de emires. Isto marcou o inicio da influencia selxúcida sobre o califato. Mentres a influencia da dinastía selxúcida creceu, Abu Suleiman Dawud Chaghri Beg casou coa súa filla, Arslan Khatun Khadija o califa Al-Qa'im en 1056.
Unha tradición póstuma, cuxa autenticidade foi cuestionada en estudos recentes, é que o seu pai morreu na pobreza e deixou ao mozo Al-Ghazali e ao seu irmán Ahmad ao coidado dun sufí. O contemporáneo e primeiro biógrafo de Al-Ghazali, Abd al-Ghafir al-Farisi, só rexistra que Al-Ghazali comezou a recibir instrucións en fiqh ( xurisprudencia islámica) de Ahmad al-Radhakani, un profesor local e Abu ali Farmadi, un naqshbandi sufí de Tus. El máis tarde estudou baixo Al-Juwayni, o distinguido xurista e teólogo e "o máis destacado erudito musulmán do seu tempo"," en Nishapur, quizais despois dun período de estudos. en Gurgan. Despois da morte de Al-Juwayni en 1085, Al-Ghazali partiu de Nishapur e uniuse á corte de Nizam al-Mulk, o poderoso visir do imperio selxúcida, que probablemente estaba asentado na cidade de Isfahán. Despois de concederlle os títulos de "Brillo da relixión" e "Eminencia entre os líderes relixiosos", Nizam al-Mulk ascendeu a Al-Ghazali en xullo de 1091 ao posto de profesor "máis prestixioso e desafiante" da época: a madrasa Nizamiyya en Bagdad, ás súas clases ían centos de alumnos, incluíndo profesores doutras escolas de xurisprudencia.
Sufriu unha crise espiritual en 1095, probablemente sufrindo histeria clínica,Abū Ḥāmid b. Muḥammad b. Muḥammad b. Muḥammad al-Ghazzālī, "al-Munqidh min al-Ḍalāl" in Majmūʿa Rasāʾil al-Imām al-Ghazzālī. Ed. by Aḥmad Shams al-Dīn (Beirut: Dār al-Kutub al-ʿIlmiyya, 1988), 29, 60Jacques Lacan, “Some Reflections on the Ego” in The International Journal of Psychoanalysis, 1953, No. 34, 13. (presentation, the British Psycho-Analytical Society, London, May 2nd, 1951)Ovidio Salazar, Al-Ghazali: The Alchemist of Happiness (2004; London: Matmedia Productions, 2006), DVD. abandonou a súa carreira e abandonou Bagdad co pretexto de ir en peregrinación á Meca. Facendo arranxos para a súa familia, dispuxo da súa riqueza e adoptou un estilo de vida ascético. Segundo o biógrafo Duncan B. Macdonald, o propósito de absterse do traballo escolar era enfrontarse á experiencia espiritual e á comprensión máis común da "Palabra e das Tradicións".Nicholson, Reynold Alleyne. (1966). "A literary history of the Arabs." London: Cambridge University Press. p. 382. Despois dun tempo en Damasco e Xerusalén, cunha visita a Medina e a Meca en 1096, volveu a Bagdad onde parou brevemente antes de volver a Tus para pasar os seguintes anos en 'uzla (reclusión) . A reclusión consistiu en absterse de ensinar en institucións patrocinadas polo estado, pero continuou publicando, recibindo visitantes e ensinando na zauia (madrasa privada) e khanqah (loxa sufí) que mandara construír.
Fakhr al-Mulk, gran visir de Ahmad Sanjar, meteu presión a Al-Ghazali para que regresase á Nizamiyya en Nishapur. Al-Ghazali capitulou de mala gana en 1106, temendo con razón que el e as súas ensinanzas atoparan resistencia e controversia. Máis tarde volveu a Tus e rexeitou unha invitación en 1110 do gran visir e sultán selxúcida Muhammad I para regresar a Bagdad. Morreu o 19 de decembro de 1111. Segundo 'Abd al-Ghafir al-Farisi, tivo varias fillas pero ningún fillo.
Afiliacións escolares
Al-Ghazali contribuíu significativamente ao desenvolvemento dunha visión sistemática do sufismo e á súa integración e aceptación no islam dominante. Como estudoso do islam sunita, pertenceu á escola Xafi'i de xurisprudencia islámica e á escola asharita de teoloxía.R.M. Frank, Al-Ghazali and the Ashʿarite School, Duke University Press, Londres 1994 Al-Ghazali recibiu moitos títulos como Sharaf-ul-Aʾimma (), Zayn-ud-dīn () e Ḥujjat-ul-Islām ().
É visto como o membro clave da influente escola asharite da filosofía musulmá primitiva e o refutador máis importante dos mutazilitas. Porén, escolleu unha posición lixeiramente diferente en comparación cos axaritas. As súas crenzas e pensamentos difiren nalgúns aspectos da escola ortodoxa asharita.
Obra En total pódense atribuír unhas 70 obras Al-Ghazali."preto de cinco ducias de obras auténticas, ademais das que na literatura bibliográfica musulmá, citanse outros 300 títulos de obras de autoría incerta, dubidosa ou espúrea, moitas delas duplicadas debido a títulos diversos. [...] De Ebn Ṭofayl (m. 581/1185, q.v.) observou que Ḡazālī escribía para diferentes públicos, homes comúns e para a elite (pp. 69-72), e o propio Ḡazālī completou o tratado teolóxico bastante moderado, Eljām al-ʿawāmmʿan ʿelm al-kalām "A restrición dos homes comúns da teoloxía", no último mes antes da súa morte" Enciclopedia Iranica. Tamén se sabe que escribiu unha fatwa contra os reis taifas do al-Andalus, declarando que carecían de principios, que non eran aptos para gobernar e que debían ser destituídos do poder. Esta fatwa foi utilizada por Yusuf ibn Tashfin para xustificar a súa conquista do al-Andalus. alt=Mausoleum of Al-Ghazali covered in a tin roof|miniatura|upright|Mausoleo de Al-Ghazali en Tus, situado preto da tumba do poeta persa Ferdowsi. O mausoleo foi descuberto na década de 1990 despois de estar perdido durante moitos séculos e permanece descoidado.
Á parte dunha defensa do islam en corenta libros chamada Proba do islam, escribiu con finalidade antifilosófica un tratado en dúas partes: As intencións dos filósofos, parte expositiva, e A incoherencia dos filósofos, parte crítica, na que rebate as súas afirmacións; como o Occidente latino só coñeceu a primeira parte, Maqasid al falasifa traducida por Domingo Gundisalvo como unha das achegas da chamada Escola de Tradutores de Toledo, transmitiuse o erro de consideralo un dos principais discípulos de Avicena e foi considerado en Europa como un filósofo antes que como un teólogo.
Algazel serviu como transmisor da obra de Aristóteles e comentarista dos seus seguidores musulmáns Avicena e Alfarabi. Aínda que estudou os postulados racionalistas, chegou ó convencemento da ineficacia da razón como ferramenta de coñecemento ou de comunicación con Deus; iso fíxolle chegar a postulados místicos e a abrazar o sufismo durante dez anos. As súas obras principais son, á parte de A destrución dos filósofos tan criticada por Averroes, sobre todo Revivificación das ciencias relixiosas. Rexeita a eternidade do mundo como herética, subordinando a filosofía á teoloxía: á beira do coñecemento ordinario, froito dos sentidos, coloca un coñecemento intuitivo froito da ascética e a fe. A súa moral, aínda que fundada no Corán, acusa influencias gregas e cristiás. Criticou duramente as doutrinas racionalistas de Alfarabi. Crese que máis tarde, regresou ós seus postulados de principio que outorgaban un papel central á razón como ferramenta do coñecemento humano, exercendo de novo o maxisterio. Escribiu tamén unha autobiografía titulada O que libra do erro, onde expón o seu itinerario espiritual, da que hai tradución moderna (Confesións: O salvador do erro, introdución e notas de Emilio Tornero, Madrid: Alianza Editorial, 1989).
Algazel foi o teólogo que inspirou ós almohades, pero non ós almorábides, e así, a comezos do século XII, o emir almorábide Alí ben Yúsuf ordenou, aconsellado por certos alfaquís, que se queimasen as súas obras.
A incoherencia dos filósofos O seu libro do século XI A incoherencia dos filósofos marca un importante punto de inflexión na epistemoloxía islámica. O encontro co escepticismo levou a al-Ghazali a investigar unha forma de ocasionalismo teolóxico, ou a crenza de que todos os acontecementos e interaccións causais non son o produto de conxuncións materiais, senón a vontade inmediata e presente de Deus.