miniatura|Saxofón alto. O saxofón é un instrumento de vento madeira (aínda que o corpo sexa de metal). A súa clasificación débese a que o son se produce ao vibrar a palleta cando pasa o aire por ela e que provén dun instrumento fabricado con madeira (o clarinete). Tamén é chamado saxo ou saxófono. A familia de saxofóns consta de sete instrumentos, con idéntico duaté Palabra derivada do francés "doigté" (dixitación). Ver :fr:Doigté .
Características miniatura|dereita|Céline Bonacina. Divídese en tres partes fundamentais:
Corpo: feito de cobre, que á súa vez se divide en tres partes: Corpo, cóbado e campá. Tudel: feito de cobre. Serve de unión entre o corpo e a boquilla. Boquilla: feito de ebonita. Nela, mediante unha abrazadeira únese a palleta (cana).
Foi inventado cara 1840 por Adolphe Sax (1814-1894). O saxofón combina na súa construción a embocadura de palleta simple do clarinete, un corpo metálico unha versión ensanchada do tubo cónico do óboe.
Tipos de saxofón
Os saxos deseñados por Adolphe Sax incluíron 14 tamaños, 7 deles úsanse na actualidade: o saxofón contrabaixo, moi raro, en mi; o saxofón baixo, bastante raro, en si; o saxofón barítono, en mi; o saxofón tenor, en si; o saxofón alto, en mi (curvo, e máis raramente recto); o saxo soprano, en si (recto, curvo ou semicurvo); o saxofón sopranino, bastante raro, en mi. Os saxofóns máis coñecidos son o soprano, o alto, o tenor e o barítono cunha extensión de dúas oitavas e media, agás o barítono, que posúe un semitón máis. A calidade de timbre vai dende o suave e doce até o rouco e metálico, dependendo da embocadura, da emisión e do saxo que se estea a tocar.
Na táboa seguinte, os membros consecutivos de cada familia están separados nunha oitava. # Familia B Familia E1—Sopranino2Soprano—3—Alto4Tenor—5—Barítono6Baixo—7—Contrabaixo
Historia Os saxofóns apareceron por primeira vez na orquestra sinfónica en 1844. Algúns compositores escribiron partes orquestrais para eles, como os franceses Hector Berlioz e Georges Bizet. O alemán Richard Strauss usa un cuarteto de saxofóns na súa Sinfonía doméstica (1903). Entre as obras para saxofón solista destaca a Rapsodia (1903) para saxofón orquestra de Claude Debussy e a Fantasía para saxofón e orquestra (1948) de Heitor Villa-Lobos. Na segunda metade do século XX usouno Luciano Berio, Luigi Nono e Pierre Boulez, entre outros.
Nas bandas militares os saxofóns teñen o mesmo papel que os clarinetes. O saxofón fíxose especialmente popular en Estados Unidos por estar moi ligado ao desenvolvemento do jazz.
Instrumentistas modernos Entre os instrumentistas de clásica destaca o francés Marcel Mule. Entre os instrumentistas de jazz destacan Sidney Bechet (soprano), Charlie Parker (contralto), Lester Young, John Coltrane, Coleman Hawkins (tenor) e Gerry Mulligan.
Notas
Véxase tamén Ligazóns externas Saxophone acoustics , da Universidade de New South Wales.
Categoría:Instrumentos de vento