Jalal-ud-Din Mohammed Akbar ou Jellaladin Mahommed Akbar popularmente coñecido como Akbar I (, literalmente "o grande"), nado o 14 de outubro de 1542 e finado en Agra o 27 de outubro de 1605Conversion of Islamic and Christian dates (Dual) As per the date convertor Baadshah Akbar's birth date, as per Humayun nama, of 04 Rajab, 949 AH, corresponds to 14 October 1542., foi o terceiro e maior dos emperadores mogois da India desde 1556 a 1605. Akbar sucedeu ao seu pai, Humayun, baixo un rexente, Bairam Khan, quen axudou ao novo emperador a expandir e consolidar os dominios mogois na India.
Akbar tiña unha personalidade forte e foi un xeneral con moito éxito. Ampliou gradualmente o Imperio Mogol para incluír gran parte do subcontinente indio. O seu poder e influencia, con todo, estendéronse por todo o subcontinente debido ao dominio militar, político, cultural e económico dos mogois. Para unificar o vasto estado mogol, Akbar estableceu un sistema de administración centralizado en todo o seu imperio e adoptou unha política de conciliación dos gobernantes conquistados a través do matrimonio e a diplomacia. Para preservar a paz e a orde nun imperio relixioso e culturalmente diverso, adoptou políticas que lle valeron o apoio dos seus súbditos non musulmáns. Evitando os lazos tribais e a identidade do estado islámico, Akbar esforzouse por unir terras afastadas do seu reino a través da lealdade, expresada a través da cultura indo-persa.
Desenvolveu unha economía forte e estable, o que levou á expansión comercial e un maior patrocinio da cultura. O propio Akbar era un mecenas da arte e da cultura. Gustáballe a literatura e creou unha biblioteca de máis de 24.000 volumes escritos en sánscrito, urdú, persa, grego, latín, árabe e caxemir, atendida por moitos eruditos, tradutores, artistas, calígrafos, escribas, encadernadores e lectores. Fixo gran parte da catalogación el mesmo a través de tres agrupacións principais. Akbar tamén estableceu a biblioteca de Fatehpur Sikri exclusivamente para mulleres, e decretou que se establecesen escolas para a educación de musulmáns e hindús en todo o reino. Tamén animou á que a encadernación se considerase unha grande arte. Homes santos de moitas relixións, poetas, arquitectos e artesáns adornaban a súa corte de todo o mundo para o seu estudo e discusión. As cortes de Akbar en Delhi, Agra e Fatehpur Sikri convertéronse en centros das artes, letras e aprendizaxe. A cultura timúrida e perso-islámica comezou a fusionarse e mesturarse con elementos indíxenas indios, e xurdiu unha cultura indo-persa distinta caracterizada polas artes, a pintura e a arquitectura de estilo mogol. Desilusionado co islam ortodoxo e quizais coa esperanza de lograr a unidade relixiosa dentro do seu imperio, Akbar promulgou o Din-i Ilahi, un credo sincrético derivado principalmente do islam e o hinduísmo, así como dalgunhas partes do zoroastrismo e o cristianismo. Con todo, Akbar tamén ordenou o masacre de Chittorgarh, na que foron masacrados 30.000 campesiños hindús.
O reinado de Akbar influíu significativamente no curso da historia da India. Durante o seu goberno, o Imperio Mogol triplicou o seu tamaño e riqueza. Creou un poderoso sistema militar e instituíu reformas políticas e sociais efectivas. Ao abolir a Yizia, o imposto sectario, sobre os non musulmáns e designalos para altos postos civís e militares, foi o primeiro gobernante mogol en gañarse a confianza e a lealdade dos súbditos nativos. Fixo traducir a literatura sánscrita, participou en festivais nativos e deuse conta de que un imperio estable dependía da cooperación e a boa vontade dos seus súbditos. Polo tanto, durante o seu goberno sentáronse as bases para un imperio multicultural. Akbar foi sucedido como emperador polo seu fillo, o príncipe Salim, máis tarde coñecido como Jahangir. Antecedentes Era descendente do emperador mongol Tamerlán; fillo do emperador Humayun, e neto do emperador mogol Zahiruddin Muhammad Babur primeiro gobernante do Imperio Mogol na India. Trala morte de Tamerlán o Imperio foise reducindo en sucesivos enfrontamentos coas potencias veciñas ata o último enfrontamento cos uzbekos. Nesta época é cando un descendente de Tamerlán, Zahir al-Din Muhammad, máis coñecido como Babur, decide saír do centro de Afganistán, onde se refuxiaran os resto do imperio, e intervir nas disputas internas da India. En 1526 Babur derrotou ao último dos sultáns de Delhi, Ibrahim Lodi, na primeira Batalla de Panipat. Trala morte de Zahir al-Din Muhammad foi sucedido no trono polo seu fillo Humayun.
Ao final do seu reinado de Akbar, en 1605, o Imperio Mogol cubría a maior parte da India setentrional e central. É apreciado por ter un punto de vista liberal en todas as súas crenzas e fe e, durante a súa época, a cultura e a arte chegaron ao cénit cando se compara cos seus predecesores, aínda que el era analfabeto.
Traxectoria Primeiros anos miniatura|esquerda|upright|Akbar de neno O seu pai Humayun foi afastado do trono como consecuencia dunha serie de batallas co afgán Sher Shah Suri, quen case conquistou a totalidade do Imperio Mogol establecendo a Dinastía Suri, o emperador mogol fuxiu cara ao oeste, a Sind. Alí coñeceu e casou con Hamida Banu Begum, que naquel entón tiña 14 anos, filla de Shaikh Ali Akbar Jami, un mestre persa do irmán máis novo de Humayun, Hindal Mirza. Jalal-ud-Din Mohammed Akbar naceu o ano seguinte, o 15 de outubro de 1542 (o cuarto día de Rajab, 949 AH) na fortaleza Rajput de Umarkot en Rajputana (no actual Sind), onde o gobernante hindú local Ra Prasad dera refuxio aos seus pais.
Durante o extenso período no exilio de Humayun, Akbar foi criado en Cabul pola familia extensa dos seus tíos paternos, Kamran Mirza e Askari Mirza, e as súas tías, en particular a esposa de Kamran Mirza. Pasou a súa mocidade aprendendo a cazar, correr e loitar, o que o converteu nun guerreiro atrevido, poderoso e valente, pero nunca aprendeu a ler nin a escribir. Isto, con todo, non obstaculizou a súa procura de coñecemento, xa que sempre se di que cando se retiraba pola noite facía que alguén lese. Fazl, Abul. Akbarnama Volume I. O 20 de novembro de 1551, o irmán máis novo de Humayun, Hindal Mirza, morreu loitando nunha batalla contra as forzas de Kamran Mirza. Ao decatarse da noticia da morte do seu irmán, Humayun sentiuse atafegado pola dor.
Polo afecto da memoria do seu irmán, Humayun prometeu á filla de nove anos de Hindal, Ruqaiya Sultan Begum, co seu fillo Akbar. O seu compromiso tivo lugar en Cabul, pouco despois do primeiro nomeamento de Akbar como vicerrei na provincia de Gazni. Humayun conferiu á parella imperial toda a riqueza, o exército e os seguidores de Hindal e Ghazni. Un dos jagir de Hindal foi entregado ao seu sobriño, Akbar, quen foi designado vicerrei e tamén se lle deu o mando do exército do seu tío. O matrimonio de Akbar con Ruqaiya foi solemnizado en Jalandhar (Panxab) cando ambos tiñan 14 anos. Ela foi a súa primeira esposa e consorte principal.
Tras o caos pola sucesión do fillo de Sher Shah Suri Islam Shah, Humayun reconquistou Delhi en 1555, e recuperou o trono despois de 15 anos no exilio., á fronte dun exército en parte proporcionado polo seu aliado persa Tahmasp I, porén morrería uns meses despois, en 1556, a causa dunha caída dende unha das escaleiras da súa biblioteca. O titor de Akbar, Bairam Khan, ocultou a morte para prepararse para a sucesión de Akbar. Akbar sucedeu ao seu pai o 14 de febreiro de 1556 (mentres o imperio se atopaba no medio dunha guerra contra Sikandar Shah para reclamar o trono dos mogois) baixo a rexencia de Bairam Khan, ou Bahram Khan, un nobre turcomán, cuxa política enérxica de afastamento de pretendentes ao trono e dunha rigorosa disciplina militar asegurou a consolidación do imperio recentemente restaurado. En Kalanaur, (Panxab), Akbar, de 14 anos, foi entronizado por Bairam Khan nunha plataforma recentemente construída, que aínda se mantén en pé.History Gurdaspur district website. Foi proclamado Shahanshah (en persa "Rei de Reis"). Bairam Khan gobernou no seu nome ata que alcanzou a maioría de idade.
Campañas militares
Innovacións militares miniatura|upright|Imperio Mogol baixo o período de Akbar (amarelo) A Akbar outorgóuselle o epíteto de "o Grande" debido aos seus moitos logros. incluído o seu historial de campañas militares invictas que consolidaron o dominio mogol no subcontinente indio. A base desta destreza e autoridade militar foi a hábil calibración estrutural e organizativa de Akbar do exército mogol. O sistema mansabdari (sistema de recrutamento militar e administrativo en uso durante o Imperio Mogol) en particular foi aclamado polo seu papel na defensa do poder mogol na época de Akbar. O sistema persistiu con poucos cambios ata o final do Imperio Mogol, pero foise debilitando progresivamente cos seus sucesores.
As reformas organizativas foron acompañadas de innovacións en canóns, fortificacións e o uso de elefantes. Akbar tamén se interesou polas chaves de mecha e empregounas eficazmente durante varios conflitos. Buscou a axuda dos otománs, e tamén cada vez máis de europeos, especialmente portugueses e italianos, para adquirir armas de fogo e artillaría. As armas de fogo na época de Akbar chegaron a ser moi superiores a calquera cousa que puidesen despregar gobernantes rexionais, tributarios ou os zamindars. Tal foi o impacto destas armas que o visir de Akbar, Abu'l-Fazl ibn Mubarak, unha vez declarou que "coa excepción de Turquía, quizais non haxa ningún país no que as súas armas teñan máis medios para asegurar o goberno que [a India]". O termo "imperio da pólvora" foi utilizado a miúdo por eruditos e historiadores ao analizar o éxito dos mogois na India. Considerouse que o poder mogol débese ao seu dominio das técnicas de guerra, especialmente o uso de armas de fogo alentado por Akbar.
Loita polo norte da India miniatura|upright|A corte do mozo Akbar, de 13 anos, mostrando o seu primeiro acto imperial: o arresto dun cortesán rebelde, que unha vez foi o favorito do pai de Akbar. Ilustración dun manuscrito do Akbarnama. miniatura|upright|O emperador mogol Akbar adestrando a un elefante O pai de Akbar, Humayun, recuperara o control do Panxab, Delhi e Agra co apoio de Safavid, pero mesmo nestas áreas o goberno mogol era precario, e cando os Suris reconquistaron Agra e Delhi tras a morte de Humayun, o destino do emperador neno parecía incerto. A minoría de Akbar e a falta de calquera posibilidade de asistencia militar do bastión mogol de Cabul, que estaba no medio dunha invasión do gobernante de Badakhshan, o príncipe Mirza Suleiman, agravou a situación. Cando o seu rexente, Bairam Khan, convocou un consello de guerra para ordenar as forzas mogolas, ningún dos xefes de Akbar o aprobou. Con todo, Bairam Khan finalmente puido prevalecer sobre os nobres, e decidiuse que os mogois marcharían contra o máis forte dos gobernantes Suri, Sikandar Shah Suri, no Panxab. Delhi quedou baixo a rexencia de Tardi Baig Khan. Sikandar Shah Suri, con todo, non presentou maior preocupación por Akbar, e evitou dar batalla cando o exército mogol achegouse. A ameaza máis grave veu de Hemu, un ministro e xeneral dun dos gobernantes Suri, que se proclamou emperador hindú e expulsou os mogois das chairas indoganxéticas.