miniatura|Cristal de neve. miniatura|Paisaxe nevado en Valtavaara, Kuusamo, norte de Finlandia. A neve é un fenómeno meteorolóxico consistente na precipitación de pequenos cristais de xeo. Estes meteoros adoptan formas xeométricas con características fractais e agrúpanse en folerpas. Xa que está composta por pequenas partículas ásperas é un material granular. Normalmente ten unha estrutura aberta e suave, excepto cando é comprimida pola presión externa.
A neve fórmase comunmente cando o vapor de auga experimenta unha alta deposición na atmosfera a unha temperatura menor de 0 °C (32 °F), e posteriormente cae sobre a terra. Está composta por pequenas partículas ásperas e é un material granular. Normalmente ten unha estrutura aberta e suave, excepto cando é comprimida pola presión externa. Consiste en auga cristalina conxelada nas nuves durante todo o seu ciclo de vida, comezando cando, en condicións axeitadas, os cristais de xeo formanse na atmosfera, aumentan a un tamaño milimétrico, precipítanse e acumúlanse nas superficies, logo metamorfoseanse no sitio en que se achan, e finalmente derritense, deslízanse ou sublimanse.
As tormentas de neve organízanse e desenvolvense alimentándose de fontes de humidade atmosférica e aire frío. Os copos de neve nuclean ao redor das partículas da atmosfera atraendo pingas de auga superenfriadas, que se conxelan en cristais de forma hexagonal. Os copos de neve adoptan unha gran variedade de formas, entre as que destacan as plaquetas, as agullas, as columnas e a calcaria dura. A medida que a neve se acumula nun manto de neve, pode soprar en forma de ventisqueros. Co tempo, a neve acumulada metamorfosease, por sinterización, sublimación e conxelación-descongelación. Cando o clima é o suficientemente frío como para que se produza unha acumulación anual, pode formarse un glaciar. Pola contra, a neve adoita derretirse estacionalmente, provocando a escorrentía cara a arroios e ríos e recargando as augas subterráneas.
As principais zonas propensas á neve son as rexións polares, a metade máis setentrional do hemisferio norte e as rexións montañosas de todo o mundo con suficiente humidade, temperaturas frías e altitude. No hemisferio sur, a neve limítase principalmente ás zonas montañosas, á parte da Antártida.
A neve afecta a actividades humanas como o transporte: creando a necesidade de manter as estradas limpas; a agricultura: proporcionando auga aos cultivos e salvagardando o gando; os deportes como o esquí, o snowboard e as viaxes en moto de neve; e á guerra. A neve tamén afecta aos ecosistemas, xa que proporciona unha capa illante durante o inverno baixo a cal as plantas e os animais poden sobrevivir ao frío.
A neve tamén se pode fabricar usando os canóns de neve, que consisten en aparellos que crean granciños minúsculos de xeo similares a unha fina saraiba.
Formación da neve Os cristais de neve fórmanse nas nubes, a temperaturas por embaixo dos 0º centígrados. O proceso faise en dúas faseshttp://www.aepedi.org/index.php?pagina=aula_de_aprendizaje&id=La+Nieve: Na primeira, as microgotas de auga cristalizan por efecto da acción de núcleos de conxelación que son po atmosférico, é dicir, impurezas de orixe orgánico mineral ou químico. Estes cristais teñen forma de prisma hexagonal, posto que, debido á estrutura atómica da auga (H2O), o hexágono é a forma máis estable, a que require menor enerxía. Na segunda fase, vai medrando pola anexión de gotas próximas que se lle van unindo, facendo medrar o hexágono inicial. A velocidade e xeito de crecemento determina a forma final do cristal.
É fama que non existen dous cristais de neve iguais. O naturalista americano Wilson A. Bentley (1865-1931), un granxeiro autodidacta de Vermont, dedicou 40 invernos ao estudo dos cristais de neve. Chegou a examinar máis de 5.000 fotografías obtidas no microscopio. Nunca atopou dous cristais iguais. Se ben é certo que unha mostra de 5.000 exemplares, comparada coa cantidade case infinita de cristais de neve que existen non é proba suficiente.
En 1988, un equipo de investigadores de Wisconsin demostrou que o crecemento dun cristal de neve depende de factores tan irregulares (temperatura, presión atmosférica, vento, humidade ambiente) que é extremadamente improbable que existan dúas folerpas iguais. Tamén demostraron que, controlando con moita precisión as condicións ambientais en laboratorio, pódense conseguir dous cristais totalmente idénticos, se ben a súa forma non podía ser tan sofisticada como as que se dan na naturezahttp://www.gaiaciencia.com/2014/02/como-se-forma-un-copo-de-nieve/.
Unha vez formado o cristal, vaixe unindo a outros ata formar folerpas, estas caen en forma de precipitación do efecto da gravidade. Se a superficie está suficientemente fría, non necesita estar a 0º ou menos, a folerpa mantense e temos unha nevarada. Se cae sobre zonas máis quentes, o contacto co aire desfai a folerpa máis o cristal e remata en choiva.
Neve artificial Caso distinto é o da neve producida por "canóns de neve". Estas máquinas botan finas gotas de auga que se conxelan xusto antes da súa expulsión. Como é un proceso case instantáneo, a auga conxelada non fai formas hexagonais, nin hai agregación que forme os característicos cristais. Pola contra, son pezas de xeo amorfas. Precipitación miniatura|Nevando en Salamanca, (España). A neve desenvólvese nas nuves, que á súa vez forman parte dun sistema meteorolóxico maior. A física do desenvolvemento dos cristais de neve nas nuves é o resultado dun complexo conxunto de variables que inclúen o contido de humidade e as temperaturas. As formas resultantes dos cristais que caen poden clasificarse nunha serie de formas básicas e combinacións das mesmas. Ocasionalmente, poden formarse algúns copos de neve en forma de placa, dendríticos e estelares baixo un ceo despexado cun investimento de temperatura moi fría presente.Fierz, C.; Armstrong, R.L.; Durand, Y.; Etchevers, P.; Greene, E.; et al. (2009), The International Classification for Seasonal Snow on the Ground (PDF), IHP-VII Technical Documents in Hydrology, 83, París: UNESCO, p. 80, arquivado (PDF) do orixinal o 29 de setembro de 2016, consultado o 25 de novembro de 2016 Formación de nubes As nubes de neve adoitan aparecer no contexto de sistemas meteorolóxicos máis amplos, o máis importante dos cales é a zona de baixa presión, que normalmente incorpora frontes cálidas e frías como parte da súa circulación. Dúas fontes adicionais e localmente produtivas de neve son as tormentas de efecto lago (tamén de efecto mar) e os efectos da elevación, especialmente nas montañas. Zonas de baixa presión
Os ciclóns de latitudes medias son zonas de baixa presión capaces de producir calquera cousa, desde nubosidade e tormentas de neve suaves ata fortes nevadas. Durante o outono, o inverno e a primavera dun hemisferio, a atmosfera sobre os continentes pode ser o suficientemente fría a través da profundidade da troposfera como para causar nevadas. No hemisferio norte, o lado norte da zona de baixa presión produce a maior parte da neve. Nas latitudes medias do sur, o lado dun ciclón que produce a maior cantidade de neve é o lado sur.
Frontes
miniatura|Fronte fría. Unha fronte fría (franxa de separación ou zona de interacción entre dous ventos ou masas de aire con características diferentes de temperatura ou humidade) pode producir tormentas de neve frontais, unha intensa liña frontal convectiva (similar a unha banda de choiva), cando a temperatura está próxima ao momento de conxelación na superficie. A forte convección que se desenvolve ten suficiente humidade para producir condicións de xistra nos lugares por onde pasa a liña, xa que o vento provoca intensos refachos de neve. Este tipo de xistra adoita durar menos de 30 minutos en calquera punto da súa traxectoria, pero o movemento da liña pode cubrir grandes distancias. Os refachos frontais poden formarse a pouca distancia por diante da fronte fría superficial ou por detrás da fronte fría, onde pode haber un sistema de baixa presión que se intensifica ou unha serie de liñas de depresión que actúan de forma similar ao paso dunha fronte fría tradicional. En situacións nas que as borrascas se desenvolven despois da fronte, non é raro que pasen dúas ou tres bandas de borrascas lineais en rápida sucesión separadas só por 25 millas (40 quilómetros), pasando cada unha polo mesmo punto cunha diferenza duns 30 minutos. Nos casos nos que hai unha gran cantidade de crecemento vertical e de mestura, a borrasca pode desenvolver nubes cumulonimbus incrustadas que dan lugar a lóstregos e tronos, o que se coñece como neve de trono.
Un fronte cálida pode producir neve durante un período de tempo, xa que o aire cálido e húmido imponse sobre o aire xeado e crea precipitacións na zona de contacto. A miúdo, a neve convértese en choiva na zona cálida situada detrás da fronte. Efectos lacustres e oceánicos miniatura|Vento frío do noroeste sobre os lagos Superior e Michigan que provoca nevadas por efecto lago. A neve por efecto lago prodúcese durante condicións atmosféricas moi frías, cando unha masa de aire frío desprázase a través de longas extensións de auga lacustre máis cálida, quentando a capa inferior do aire, que absorbe vapor de auga do lago, ascende a través do aire máis frío situado encima, conxélase e deposítase nas costas de sotavento (a favor do vento).
O mesmo efecto que se produce sobre masas de auga salgada denomínase "neve de efecto océano" ou "neve de efecto baía". O efecto intensifícase cando a masa de aire en movemento é elevada pola influencia orográfica das elevacións máis altas nas costas situadas a sotavento. Esta elevación pode producir bandas estreitas pero moi intensas de precipitacións que poden depositarse a un ritmo de moitos centímetros de neve por hora, o que a miúdo dá lugar a unha gran cantidade de neve acumulada.
As zonas afectadas polas nevadas de efecto lago denomínanse "cintos de neve". Entre elas inclúense as zonas ao leste dos Grandes Lagos, as costas occidentais do norte do Xapón, a península de Kamchatka en Rusia e as zonas próximas ao Gran Lago Salgado, o mar Negro, o mar Caspio, o mar Báltico e partes do norte do océano Atlántico.Thomas W. Schmidlin. Climatic Summary of Snowfall and Snow Depth in the Ohio Snowbelt at Chardon. Recuperado o 1 de marzo de 2008. Efectos da montaña As nevadas orográficas ou de relevo prodúcense cando o aire húmido é empuxado cara arriba polo lado de barlovento das cadeas montañosas por un fluxo de vento a grande escala. O ascenso do aire húmido pola ladeira dunha cordilleira provoca un arrefriado adiabático e, en última instancia, condensación e precipitación. Este proceso elimina gradualmente a humidade do aire, deixando aire máis seco e cálido no lado descendente, ou sotavento.Physical Geography. CHAPTER 8: Introduction to the Hydrosphere (e). Cloud Formation Processes. Recuperado o 1 de xaneiro de 2009. O aumento das nevadas resultantes, xunto coa diminución da temperatura coa altitude, combínanse para aumentar a profundidade da neve e a persistencia estacional da capa de neve en zonas propensas ás nevadas.
Tamén se descubriu que as ondas de montaña contribúen a aumentar a cantidade de precipitacións na zona situada a sotavento das cordilleiras, ao potenciar a elevación necesaria para a condensación e a precipitación. Física das nubes miniatura|Neve caendo en Tokyo, Xapón miniatura|Flocos de neve acabados de caer Un copo de neve está formado por aproximadamente 1019 moléculas de auga que se engaden ao seu núcleo a diferentes velocidades e en diferentes patróns, dependendo dos cambios de temperatura e humidade na atmosfera pola que atravesa o copo de neve na súa caída cara ao solo. Como resultado, os copos de neve son diferentes entre si, aínda que seguen patróns similares.