Dian e Valquièiras (Dio-et-Valquières en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia La comuna es situada dins los Cantons nauts d'Erau al Nòrd de Bedarius al Sud de Lunaç, a l'èst del Salagon e a l'Oèst del riu Òrb. Es bastida sus las rufas. vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Perimètre del territòri
Toponimia Dian Las fòrmas ancianas son : ecclesiam S. Stephani in villa Diano en 988, Adiano ab integre, après 1010, ecclesiam S. Stephani de Diano en 1135, de Diano en 1153, 1178 , 1203, 1216, 1323, 1361, castrum de Diano, S. Stephani de Diano en 1260, prieur de Die en 1571, Diou en 1622, Die en 1643, 1770-72 (mapa de Cassini), Dio en 1636, 1740-60, 1771Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 137-138. Las fòrmas ancianas citadas per Dauzat (tiradas del marrit diccionari topografic d'Eugène Thomas) son Deas [erronèa segon Hamlin], en 533 e de Diano en 1206. Dauzat supausa que Deas representa benlèu *Deaus e que Diano representa *Diavo, fòrmas corregidas que compara amb lo sufixe gallés -avum e amb un nom gallés d'òme *Dia- Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 247; mas aquò fa plan de correccions a las fòrmas escritas. Segon Hamlin, lo contèxte e la fòrma de la referéncia Deas de Gregòri de Tors permeton pas de supausar un ligam amb Dian. Dian ven del gentilici latin Addius, amb lo sufixe -anum. Lo nom a conegut una aferèsi de A-. Dian èra una proprietat galloromana.
Valquièiras Las fòrmas ancianas son : villam de Valcleyriis, S. Andree de Valcleyriis en 1260, de Vascleriis en 1300, de Valcleriis en 1323, Valcleriis en 1344, prieur de Valclieres en 1571, Valclieyres en 1636, Viquiere en 1643, le village de Vaquieres, Valquieres en 1740-60, Valquières en 1770-72 (mapa de Cassini). Segon Hamlin, lo nom es escur e a conegut una atraccion paronimica jos l'influéncia de balquièra « luòc cobèrt de graminèas (balca) »Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 417. Segon Joan Pèire Chambon, l'evolucion es puslèu deguda a una dissimilacion entre las doás lhttps://www.etudesheraultaises.fr/wp-content/uploads/ael-art-2006-30-11-nouvelles-observations-toponymie-herault-frank-hamlin.pdf p. 281.
Istòria Al sègle XIII, lo castèl de Dian e los tenements de Valquièiras fasián partida de la senhoriá de BoussaguesFelix pasquier, "documents relatifs à la seigneurie de Boussagues (Hérault) de la fin du XII° au milieu du XIV° siècle", Imprimerie générale J. Sapte, 1901, p19. Entre 1790 e 1794, Valquièiras foguèt annexat a Dian, puèi en 1891, lo capluòc de la comuna foguèt transferit a Valquièiras http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=11861.
Administracion
Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Lunaç; es ara del canton de Clarmont d'Erau.
Demografia
En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km².
Luòcs e monuments Lo castèl de Dian La glèisa Sant Estève de Dian La gleisa Sant Andrieu de Valquièiras Patrimònion coma de crotz, casèlas, jaças
Personalitats ligadas amb la comuna
Veire tanben Comunas d'Erau
Ligams extèrnes
Nòtas e referéncias
Categoria:Comuna d'Erau Categoria:Comuna de Lengadòc