Stanisław Ratajczak (ur. 14 września 1895 w Tulcach, zm. 2 września 1939 w Gdyni) – powstaniec wielkopolski, żołnierz Wojska Polskiego.
Życiorys Wychowywał się w rodzinie rolniczej. Był synem Piotra i Marianny z domu Szepaniak. Miał ośmioro rodzeństwa w tym czterech braci: Jana, Stefana, Józefa i Franciszka oraz siostry: Elżbietę, Władysławę, Janinę oraz Pelagię. Ukończył szkołę powszechną ucząc się języka polskiego i niemieckiego. Zawodu wyuczonego nie miał, był rolnikiem.
W maju 1915 roku został wcielony do armii pruskiej w stopniu szeregowego gdzie brał udział w I wojnie światowej. W styczniu 1919 roku po wybuchu powstania wielkopolskiego Stanisław zorganizował mały oddział ochotników, do którego należeli mieszkańcy gminy Kleszczewo w tym jego dwaj bracia: Jan i Stefan. Ta niewielka grupka ochotników wybrała się do Swarzędza, tam po rozbrojeniu posterunku policji skierowali się do Poznania. Przydzielony do 10 Pułku Strzelców Wielkopolskich, gdzie brał udział w walkach na froncie północnym pod Nakłem, Szubinem, Paterkiem i Kcynią, jego bracia walczyli w szeregach 2 kompanii Baonu średzkiego, pod dowództwem Antoniego Pospieszalskiego, a później Leona Kasprowiaka. Od maja 1919 roku w szeregach 8 Pułku Piechoty brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, dwukrotnie ranny. Brał udział w bitwach pod Lwowem, Brzezinami, Kopyczyńcami oraz podczas odwrotu spod Lwowa do Grodna. W lutym 1926 roku zwolniony do rezerwy jako żołnierz 10 Pułku Strzelców Wielkopolskich.
Tego samego roku wyjechał za pracą do Francji, gdzie w roku 1927 ożenił się z Agnieszką Jeż. Niedługo po ślubie urodził im się syn Stanisław. We Francji od 1930 roku pracował w fabryce „SALPA”, w której dostał stanowisko tłumacza dokumentów. Z rodziną powrócił do Polski w 1932 roku i zamieszkał w miejscowości Bronisław, gdzie urodził się drugi syn Edward. 12 września 1936 roku wraz z rodziną przeniósł się do Gdyni, gdzie w 1937 roku urodził się ich trzeci syn Czesław.
Zginął jako żołnierz 2 września 1939 roku podczas walk o Kack (podawana jest także informacja, że zginął podczas ostrzału Gdyni i Helu z niemieckiego pancernika „Schleswig-Holstein”). Spoczywa na cmentarzu Witomińskim w zbiorowej mogile. W jednej żołnierskiej mogile ze Stanisławem spoczywają: kapitan marynarki wojennej Jerzy Tadeusz Błeszyński kapral Józef Piechnik
Odznaczenia Po zakończeniu powstania wielkopolskiego przyznano mu Srebrny Krzyż Zasługi, którego niestety nie odebrał, ponieważ przebywał w tamtym czasie na terenie Francji.
Upamiętnienie Na cmentarzu parafialnym w Tulcach znajduje się symboliczny grób Stanisława, jest to także miejsce pochówku jego ojca Piotra. Stanisław został także wymieniony wśród innych powstańców rodzinnej miejscowości Tulce na pamiątkowym obelisku.
Przypisy
Kategoria:Polscy rolnicy Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Polacy we Francji Kategoria:Polegli w kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Ofiary II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Witomińskim w Gdyni Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1939