Arachnocoris – rodzaj pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny zażartkowatych i podrodziny Nabinae. Obejmuje 16 opisanych gatunków. Wszystkie żyją w sieciach łownych pająków i żerują wyłącznie na ich zdobyczach.
Morfologia thumb|left|Przód ciała w widoku przednim. A: czułek, C: obrączka apikalna, F: udo, O: przyoczko, Pl: biodro, Pr: przedplecze, R: kłujka, Y: oko złożone thumb|left|Przód ciała w widoku bocznym. Legenda jak wyżej thumb|left|Zwieńczenie stopy. T: ostatni człon stopy, G: pazurek, S: parempodium Pluskwiaki o ciele wydłużonym, walcowatym, osiągającym od 2,9 do 6 mm długości.
Głowa jest krótka, nie dłuższa niż pierwszy człon czułków, w zarysie prawie kwadratowa, na przedzie silnie opadająca. Duże, okrągłe oczy złożone mają jedną długą szczecinkę pośrodku krawędzi przedniej i wciśniętą lub nieco wykrojoną dolną ćwiartkę. Wyraźnie widoczne przyoczka zwrócone są ku górze. Długie, cienkie, czteroczłonowe czułki często mają obrączkowanie w barwach czarnej, białej, żółtej lub czerwonej.
Przedtułów jest stosunkowo kulistawy. Przedni płat przedplecza ma pośrodku tylnego brzegu głęboki wcisk, a tylny płat jest szeroki, trapezowaty, mocno wysklepiony i z przodu opadający. Tarczka ma tylny koniec wyciągnięty w silny, ostry, półwzniesiony kolec. Wszystkie osobniki są długoskrzydłe. Półpokrywy są w środkowej części przewężone, w tyle zaś ze szczytowo zaokrąglonymi, pozbawionymi wyraźnego użyłkowania zakrywkami. Gruczoły zapachowe zatułowia są wydatne, o krótkich, guzkowanych kanalikach wyprowadzających. Odnóża są długie i cienkie. Uda przedniej i środkowej pary są chwytne, z dwoma szeregami kolców na spodniej powierzchni. Co najmniej tak długie jak uda, cienkie golenie pozbawione są szczeciniastych przylg (fossula spongiosa). Stopy cechują się haczykowatymi pazurkami z gładką powierzchnią wewnętrzną, ze zdolnością do wycofywania się. Szczeciniaste parempodia ustawione są równolegle do osi stopy. Brak na stopach aroliów czy przylg.
Odwłok samic pozbawiony jest pokładełka.
Stadia młodociane są myrmekomorficzne, często ostrzegawczo ubarwione.
Biologia i ekologia Owady te zarówno w stadiach larwalnych, jak i dorosłym są obligatoryjnymi kleptopasożytami pająków. Żyją one w sieciach łownych różnych gatunków z rodziny nasosznikowatych, a rzadziej omatnikowatych, koliściakowatych czy krzyżakowatych. Żerują wyłącznie na zdobyczy schwytanej w pajęczynę, a w jednej sieci pasożytować może większa niż jeden liczba osobników pluskwiaków. Nierzadko żywicielami są pająki o gromadnym sposobie życia. Owady te bytują również w sieciach opuszczonych przez gospodarza.
Przystosowaniem do takiego trybu życia są zwłaszcza modyfikacje w budowie stóp. Pozbawione są one struktur adhezywnych, a wewnętrzne strony pazurków są gładkie, dzięki czemu mogą się ślizgać po niciach przędnych. Do wykrywania nici przystosowane są równolegle ustawione parempodia. Haczykowaty kształt pazurków pozwala tym owadom zwisać z pajęczyny do góry nogami, a przystosowaniami do tej pozycji jest także silnie opadający dobrzusznie przód głowy, mocno zesklerotyzowana i wypukła gula oraz wysklepiony spód odwłoka. Ponadto pazurki stopy potrafią się wciągać niezależnie od siebie.
U pluskwiaków tych występuje zaplemnienie urazowe lub podoskórkowe. Ich jaja pozostają nieopisane.
Rozprzestrzenienie Rodzaj neotropikalny, znany z Ameryki Centralnej, Wielkich Antyli, Małych Antyli, Wenezueli, Gujany Francuskiej i Brazylii.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1881 roku przez Johna Scotta na łamach „The Entomologist’s Monthly Magazine”. Gatunkiem typowym został opisany w tej samej publikacji A. albomaculatus. W 1894 roku Philip R. Uhler opisał nowy gatunek i rodzaj Velidia berytoides, który przeniesiono do omawianego rodzaju. Odo Reuter w 1890 roku utworzył dla omawianego taksonu podrodzinę Arachnocorinae, która przestała być monotypowa po opisaniu rodzaju Parachnocoris, i której obniżono rangę do plemienia w obrębie podrodziny Nabinae.
Do rodzaju zalicza się 16 opisanych gatunków:
Przypisy
Kategoria:Zażartkowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1881 roku