Kontrmobilność (ang. countermobility) – rodzaj działań (zwykle w ramach wsparcia inżynieryjnego) ukierunkowanych na ograniczenie swobody manewru przeciwnika poprzez planowanie i wykonywanie przeszkód oraz innych środków terenowych, w tym pól minowych i zniszczeń, w celu opóźnienia, zatrzymania lub kanalizowania jego ruchu.
W doktrynach anglosaskich kontrmobilność jest ujmowana łącznie z mobility (umożliwianiem ruchu wojsk własnych) oraz survivability (zwiększaniem ochrony i przetrwania), m.in. w ramach koncepcji assured mobility oraz planowania użycia barier, przeszkód i min lądowych.
W polskim Regulaminie działań Wojsk Lądowych (DWL, 2008; wprowadzonym do użytku od 1 stycznia 2009) kontrmobilność jest opisana jako „przeciwdziałanie ruchowi wojsk” realizowane m.in. przez budowę zapór inżynieryjnych, blokady dróg i przejść, zniszczenia oraz pola minowe.
W praktyce kontrmobilność obejmuje m.in. wzmacnianie przeszkód naturalnych, budowę przeszkód sztucznych, przygotowanie i wykonywanie zniszczeń (np. węzłów komunikacyjnych, przepraw) oraz planowanie i wykonywanie działań z obszaru minowania i użycia przeszkód w powiązaniu z ogniem i manewrem własnych wojsk.
Przypisy
Kategoria:Taktyka Kategoria:Inżynieria wojskowa