Dawid Warszawski (ur. 18 marca 1886, zm. w lipcu 1944 w Łodzi) – żydowski przemysłowiec w branży włókienniczej, członek łódzkiego Judenratu.
Życiorys Przed II wojną światową był współwłaścicielem Fabryki Wyrobów Wełnianych „A.M. Warszawski i synowie” przy ulicy Piotrkowskiej 19 oraz fabryki przy ul. Przędzelnianej 20 w Łodzi. Obok matki stał się głównym właścicielem fabryki, w związku z czym toczył kilkuletni spór ze swoim bratem o spadek po ojcu. Żonaty z Frajdą (Franciszką) z d. Reizman, miał dwóch synów: Abrahama i Chaima Elazara. W okresie międzywojennym mieszkał przu ul. Narutowicza 49.
17 października 1939 roku Chaim Rumkowski powołał go w skład pierwszej Rady Starszych w Łodzi. Podczas posiedzenia rady, 9 listopada 1939 roku, został wraz z większością jej członków aresztowany i osadzony w więzieniu na Radogoszczu. Niedługo później został wypuszczony z więzienia, a w lutym 1940 roku wszedł w skład drugiej Rady Starszych. Po utworzeniu getta łódzkiego został upoważniony przez Rumkowskiego do segregowania paczek przesyłanych na jego teren, w kwietniu 1940 roku został także patronem Wydziału Pocztowego. Zajął się również organizacją sieci zakładów krawieckich, stając na czele Centrali Krawieckiej. W związku z tym stał się jedną z najbardziej wpływowych osób w getcie, zyskał reputację „zatwardziałego, bezwzględnego szefa”, w związku z czym był znienawidzony przez pracowników. Należał także do grona najbliższych pracowników Rumkowskiego.
W lutym 1941 roku stanął na czele Centrali Zakupów, odpowiedzialnej za rozdział surowców między instytucje i zakłady pracy w getcie. We wrześniu tegoż roku na stanowisku kierownika Centrali Zakupów zastąpili go Gustaw Gerson i Chaim Lajb Lipnowski. W lutym 1941 roku otrzymał także od Rumkowskiego dyplom uznania, w tym samym miesiącu wszedł w skład nowo utworzonej Komisji Doradczej przy Przełożonym Starszeństwa Żydów.
Przed Wielką Szperą jako pierwszy przemówił do mieszkańców getta, informując ich o nakazie deportowania z getta 20 tysięcy niepracujących osób. W czerwcu 1944 roku wszedł w skład Komisji Międzyresortowej, której zadaniem było zorganizowanie ewakuacji (likwidacji) getta. 27 czerwca 1944 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Służby Porządkowej z polecenia niemieckiej Kriminalpolizei, wraz z nim aresztowano żonę, dzieci i służącą. Dzieci wraz ze służącą zostały następnego dnia zwolnione. W nocy z 6 na 7 lipca Warszawski wraz z żoną zostali zabrani z getta do miasta i najprawdopodobniej zamordowani.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Przemysłowcy II Rzeczypospolitej Kategoria:Żydowscy przedsiębiorcy Kategoria:Członkowie Judenratów Kategoria:Mieszkańcy getta łódzkiego Kategoria:Polscy Żydzi zamordowani podczas Zagłady Kategoria:Łódzcy fabrykanci Kategoria:Więźniowie więzienia w Radogoszczu Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1944