__TOC__ hundur ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) pies
(1.1)
(1.1) dýr
(1.1) hundahvølpur, seyðahundur, smáhundur
ágrýtin hundur fær ofta rivið skinn • galnir hundar fáa rivið skinn • hundur veit húsbóndans vilja • hundurin er sum húsbóndin • ilt er at binda hund við smørleyp • jú fleiri hundar, jú tynri soðið • tveir hundar um eitt bein semjast sjáldan væl
hundur ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) pies (1.2) pies
(1.1) hund|ur, ~, ~i, ~s (~urinn, ~inn, ~inum, ~sins); ~ar, ~a, ~um, ~a (~arnir, ~ana, ~unum, ~anna)
(1.1) Hundar eru á margan hátt hættulegri dýr en kettir. → Psy są pod wieloma względami bardziej niebezpieczne od kotów.
(1.1) hundur bítir/geltir → pies gryzie/szczeka; hundakofi, sporhundur, varðhundur
(1.1) rakki, seppi, hvolpur
rauðir hundar, það hljóp í hana hundur/það er hundur í honum; przysłowie: þar liggur hundurinn grafinn << ; , , , , (), (), , , (hunds)