inkryminować ()
, ,
czasownik przechodni niedokonany (1.1) obwiniać, stawiać zarzuty
(1.1)
(1.1) Prawo, by było szanowane, musi być skuteczne, a sankcje karne – adekwatne do inkryminowanego czynu. (1.1) W polskim kodeksie karnym z roku 1932, który zastąpił stosowane dotychczas z pewnymi modyfikacjami ustawodawstwa państw zaborczych, inkryminowano publiczne bluźnienie Bogu w art. 172, nie odnosząc się do dogmatów żadnej religii.
inkryminowanie , inkryminacja
→ oskarżać < → obwiniać, oskarżać
angielski: (1.1) incriminate arabski: (1.1) جرم (ǧarrama) białoruski: (1.1) інкрымінаваць duński: (1.1) inkriminere hiszpański: (1.1) incriminar, acusar jidysz: (1.1) אינקרימינירן (inkriminirn), שולדיקן (szuldikn) niemiecki: (1.1) inkriminieren, beschuldigen norweski (bokmål): (1.1) inkriminere norweski (nynorsk): (1.1) inkriminere, inkriminera rosyjski: (1.1) инкриминировать włoski: (1.1) incriminare