Z powodu rozwoju napędu elektrycznego na przełomie XIX i XX w. konie pociągowe stały się zbędne. Tramwajowe lokomotywy parowe zaczęto natomiast wycofywać z ulic miasta z powodu wytwarzanych przez nie zanieczyszczeń. Z tychże powodów nastała konieczność zastąpienia tramwajów konnych i parowych nowymi tramwajami wyposażonymi w napęd elektryczny. Brneńskie wagony parowe oraz konne mogły kursować jedynie jako doczepy. Dlatego też w końcu XIX w. zakupiono nowe wagony silnikowe nr 1–41 w Grazu. Jednak starsze wagony i te nowo zakupione w dalszym ciągu nie były w stanie zaspokoić zapotrzebowania przedsiębiorstwa wobec zwiększającej się liczby linii tramwajowych, dlatego przedsiębiorstwu Lederer & Porges powierzono wyprodukowanie serii pięciu nowych wagonów silnikowych.
Konstrukcja Nadwozie przypominało z wyglądu to, w które wyposażono tramwaje z lat 1899–1900, jednak w porównaniu z nim było solidniejsze i cięższe. Konstrukcję nadwozia tworzyła siatka ze stali walcowanej oraz drewno;