Składała się z trzech części: – zawierającą imię wnioskodawcy, datę zebrania się zgromadzenia ludowego itp. – zawierającą treść ustawy – zawierające sankcje na wypadek złamania treści ustawy.
Uchwaloną ustawę – – nazywano imieniem wnioskodawcy: 326 p.n.e. 300 p.n.e. 287/286 p.n.e.
Uchwały plebsu uchwalane na zgromadzeniach plebejuszy zwane dotyczyły w okresie archaicznym wyłącznie samych plebejuszy. Dopiero od roku 287 p.n.e. po uchwaleniu uchwały plebejskie zostały zrównane z i zaczęły odgrywać podstawową rolę w kształtowaniu prawa rzymskiego.
Zgromadzenia ludowe jako ciało ustawodawcze działały do czasów cesarza Nerwy.
Okres przedklasyczny Edykty pretorskie
W 367 roku p.n.e. powołano specjalnego zwanego pretorem, w rękach którego złożono wymiar sprawiedliwości. W 242 roku p.n.e. powołano specjalnego pretora dla peregrynów, zaś drugi pretor został nazwany pretorem miejskim. Pretorzy, jako władza sądownicza, nie mogli stanowić prawa. W ich kompetencjach leżało wydawanie edyktów (), w których zawarte były zasady, jakich zamierzali się trzymać w czasie swego jednorocznego urzędowania. Z początku treść edyktu nie wiązała samego pretora.