Dalej na wschód granica zasięgu biegnie przez Nigerię (z wyjątkiem obszarów położonych w strefie Sahelu), Kamerun, południowo-zachodni Czad, Demokratyczną Republikę Konga, Darfur w zachodnim Sudanie, Sudan Południowy i Etiopię. Z Etiopii pochodzą 3 pewne stwierdzenia – z lat 1900 (gniazdowanie), 1938 i 1976. Przynajmniej do 2010 wszystkie zgłoszone obserwacje z Erytrei i wybrzeża Morza Czerwonego nie zostały potwierdzone. Wschodnia granica zasięgu przechodzi przez Kenię.
W strefie okołorównikowej, między innymi w Demokratycznej Republice Konga i Burundi, derkaczki występują przez cały rok, jednak w niektórych okresach w roku są wyraźnie liczniejsze, co wynika z obecności na tych terenach ptaków zimujących. Umowną granicą wskazywaną przez część źródeł jest równoleżnik 5°S, na południe od którego ma występować populacja w większości wędrowna. Według jednego z nich wiele obserwacji na obszarze między równoleżnikami 5°N i 5°S dotyczy ptaków zimujących. Dalej na południe tereny lęgowe ciągną się przez Angolę (poza południowym zachodem) po północną Namibię i północną Botswanę, przez Burundi i Afrykę Wschodnią, Zambię, Mozambik, Zimbabwe oraz część Południowej Afryki i Swazi. Najbardziej wysunięte na południe znajdują się w okolicach Ferndale na przedmieściach Johannesburga.