Jego badania i działalność przyczyniły się do nowego postrzegania krwi jako środka leczniczego oraz do popularyzacji idei honorowego krwiodawstwa.

W czasie II RP jako działacz społeczny związany był z Towarzystwem Lekarskim Warszawskim, Ligą Morską i Kolonialną oraz ze Związkiem Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”. Był przyjacielem i osobistym lekarzem Wincentego Witosa.

W 1919 wziął ślub z bibliotekarką i działaczką społeczną Heleną Gnoińską z domu Drozdowicz, ofiarą zbrodni w Palmirach (1892–1940).

Okres II wojny światowej i bezpośrednio po niej Po wybuchu II wojny światowej w 1939 zorganizował stacje przetaczania krwi w Lublinie, Zamościu i Łucku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej powrócił do pracy w PCK w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej prowadził wykłady z patologii ogólnej w ramach tajnych kompletów i w Szpitalu PCK na Okęciu. Pracował także w tajnych oddziałach wojskowych jako szef sanitarny Okręgu Warszawa Miasto Batalionów Chłopskich. W ramach BCh zorganizował Zielony Krzyż, na czele którego stanął. Szkolił też sanitariuszki BCh. W konspiracji używał pseudonimu „Profesor”. Na przełomie 1941/1942 przez kilka miesięcy mieszkał w Piotrkowie.