[...] Sen no Dōan posiadał kwalifikacje właściwe dla mistrza; ale z punktu widzenia społecznego statusu daimyō jak Furuta Oribe był stosowniejszym wyborem”.
Pod wieloma względami Oribe pozostał wiernym uczniem Rikyū, zaś w jego herbacie można odnaleźć liczne zapożyczone od niego elementy estetyki wabi. Przejawiało się to zwłaszcza w predylekcji Oribe do współczesnej japońskiej ceramiki i odrzuceniu karamono (dosł. „chińskich rzeczy”), tj. kosztownych chińskich antyków. Oribe przejawiał jednak w tej kwestii charakterystyczną ekstrawagancję, celowo poszukując naczyń, które były źle wypalone, zdeformowane lub uszkodzone. Preferował zatem naczynia o asymetrycznych kształtach, takie jak czarki do picia herbaty przypominające japońskie chodaki (zobacz ilustracja), pokryte kolorowymi dekoracjami, przy czym „jest czymś ewidentnym, że mistrzowie herbaty zaakceptowali czarki dekorowane wzorami lub obrazowymi motywami jako utensylia chanoyu dopiero w czasach Furuty Oribe”. Była to być może najważniejsza innowacja w dziedzinie ceramiki kojarzona z Oribe. Jego estetyka, preferująca to co zdeformowane i niedoskonałe, prowadziła go do używania dzbana na wodę z dużymi pęknięciami, które tworzyły niezwykle interesujące kształty, ale jednocześnie powodowały, iż naczynie przeciekało, co podważało jego praktyczną użyteczność.