Tak samo jak Rikyū, Oribe podważał zatem konwencjonalną estetykę i przeciwstawiał się praktyce używania w ceremonii picia herbaty „słynnych” (meibutsu, dosł. „rzeczy, które mają imię”) przedmiotów, o znanym pochodzeniu, uważając się tym samym za strażnika tradycji wabi. O ile jednak w przypadku Rikyū prowadziło to do podawania herbaty przy użyciu zwykłych naczyń o prostych kształtach i neutralnych lub stonowanych odcieniach, to Oribe zapoczątkował modę na używanie utensyliów wykonanych specjalnie na potrzeby ceremonii herbacianej, artystycznie ukształtowanych, o żywych kolorach i wymyślnej dekoracji. Ten nowy rodzaj naczyń stał się znany jako „ceramika Oribe” (oribe-yaki) i chociaż nie jest wcale pewne, do jakiego stopnia Oribe osobiście projektował naczynia lub nadzorował ich wzornictwo i wytwarzanie, to sam związek pomiędzy nimi a jego osobą pozostaje wystarczająco jasny. Chociaż najwcześniejsza zachowana wzmianka o „ceramice Oribe” pochodzi z 1670 roku, to trudno uznać, iż pojawienie się na przełomie XVI i XVII stulecia naczyń zgodnych z gustami najsłynniejszego ówcześnie mistrza herbaty nie było związane z zapoczątkowaną przez niego modą.