Tunel wiercony Obie sekcje wiercone zostały zainicjowane z wykopu o głębokości 33 m i średnicy 57 m, który został wykonany w pobliżu Avenue Collins przez Mowlem wraz z francuską firmą Intrafor. Z tego miejsca tarcza wiertnicza (TBM), obsługiwana przez firmę Nishimatsu, została wysłana na północ przez otwartą glinę, a druga na południe przez twardy wapień. Zgodnie z tradycją, obie maszyny otrzymały kobiece imiona – Meghan dla 650 m gliny i Grainne dla 2 600 m wapienia.
TBM-1 "Grainne” zmierzała na południe, przechodząc pod Griffith Avenue, Marino i Fairview. Po dotarciu na miejsce została rozebrana, odwrócona i następnie rozpoczęła pracę w drugim tunel dla przeciwnego pasma drogi kierując się z powrotem na miejsce startu. Maszyna, zaprojektowana przez niemiecką firmę Herrenknecht, była długa na 156 m i miała średnicę 12 m, a została dostarczona do portu w Dublinie w 105 częściach na pokładzie trzech statków. Samo rozładowanie statków zajęło jeden tydzień. W czasie pracy tarcze wydobyły 500 000 m³ gruntu.
Podobny proces odbył się na północy w stosunku do długiej na 60 m TBM-2 "Meghan" wiercącej z Avenue Collins do Church Whitehall, tworząc najpierw południowe pasmo drogi.