Tarcze powróciły do miejsca rozpoczęcia pracy odpowiednio 18 listopada 2003 dla gliny oraz 18 sierpnia 2004 dla skały. Większa część tunelu usytuowana jest na głębokości 21–23 m pod powierzchnią, ale najniższy poziom znajduje się w rejonie Marino, w miejscu gdzie usytuowany jest także system odwodnienia tunelu.
Metoda przeciskania Szczególne wyzwanie zostało postawione budowniczym w pobliżu południowego wylotu z tunelu, gdzie tunel przechodzi pod linią kolejową Dublin - Belfast oraz pod trasą linii podmiejskiej. Kolej została zbudowana na wysokim nasypie przy wykorzystaniu miękkich materiałów spoczywających na osadowych depozytach piasku i mułu. Ponieważ kolej musiała pozostać w użyciu przez cały czas budowy, metoda odkrywkowa nie mogła zostać wykorzystana. Nishimatsu zbudował konstrukcję metodą przecisku która miała służyć podparciu nasypu kolejowego 3,5 m pod powierzchnią. Następnie tunel został zbudowany pod wsparciem poprzez opuszczenie elementów żelbetowych w kształcie podkowy, a które zostały następnie wypełnione.