18 listopada 1918 roku proklamowano niepodległą Republikę Łotewską, a po wojnie o niepodległość jej suwerenność została utrwalona.
W okresie międzywojennym Łotysze stanowili większość ludności państwa, a język łotewski uzyskał dominującą pozycję w administracji, szkolnictwie i kulturze. Istotnym elementem polityki państwowej była reforma rolna, która osłabiła ekonomiczną pozycję dawnych niemieckich właścicieli ziemskich i przyczyniła się do powstania licznej warstwy łotewskich gospodarstw chłopskich.
W czerwcu 1940 roku Łotwa została zajęta przez Związek Radziecki i następnie anektowana jako Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka. Po okupacji niemieckiej w latach 1941–1944 kraj ponownie znalazł się pod kontrolą ZSRR. Okres radziecki przyniósł represje polityczne, deportacje, kolektywizację oraz głębokie zmiany społeczne i demograficzne.
W okresie powojennym do Łotewskiej SRR napłynęła znaczna liczba ludności z innych republik Związku Radzieckiego, przede wszystkim Rosjan, a także Białorusinów i Ukraińców. Migracja ta była związana m.in. z industrializacją, rozwojem dużych zakładów przemysłowych oraz polityką kadrową władz radzieckich. W rezultacie udział Łotyszy w ogólnej liczbie mieszkańców republiki wyraźnie się zmniejszył, szczególnie w największych miastach.