mąka); w słowackim pojawia się tylko w końcówce narzędnika liczby pojedynczej rodzaju żeńskiego () i jest traktowane jako połączenie dwóch fonemów + .
Pozostałe różnice w wymowie: jest po słowacku na końcu sylab zamkniętych (w kodzie) wymawiane jako niezgłoskotwórcze [] (słow. [], [], [] – czes. [], [], []); w słowackim często dochodzi do udźwięcznienia przed spółgłoskami półotwartymi, w czeskim zwykle nie (słow. [], czes. [], pol. jesteśmy); w słowackim obowiązuje tzw. zasada rytmiczna, według której nie mogą następować po sobie dwie długie sylaby (za długie sylaby uważa się z tego punktu widzenia sylaby z długą samogłoską, dyftongiem lub długim <ŕ, ĺ>); dochodzi wówczas do skracania samogłosek w drugiej sylabie – tam, gdzie według zasad gramatycznych powinna być samogłoska długa; w czeskim takiego ograniczenia nie ma (słow. , ; czes. , ; pol. piękny, biały).
Morfologia W zakresie morfologii język słowacki jest pod wieloma względami prostszy od czeskiego, który cechuje się bardziej skomplikowaną gramatyką. Wynika to m.in.