Dokończono również budowę dwóch dużych torpedowców typu Najaden oraz sześciu mniejszych typu Bille, które posłużyły do lat 60.
W 1949 roku Dania stała się jednym z założycieli sojuszu NATO, po czym w latach 50. przystąpiła do rozbudowy marynarki. W latach 50. wydzierżawiła trzy brytyjskie niszczyciele eskortowe wojennej budowy typu Hunt, a następnie zakupiła we Włoszech cztery nowe korwety typu Bellona i zbudowała sama cztery okręty podwodne typu Delfinen. W latach 60. z pomocą amerykańską Dania zbudowała dwie fregaty typu Peder Skram, będące przez dłuższy czas jej najsilniejszymi okrętami, a na przełomie lat 70/80. trzy korwety typu Niels Juel. Zbudowano ponadto dwa okręty podwodne typu Narhvalen niemieckiego projektu i pięć okrętów ochrony rybołówstwa. Dla celów ochrony wybrzeża, duńska marynarka wzbogaciła się o liczne małe okręty uderzeniowe – kutry torpedowe kilku typów, a od 1976 roku także 10 kutrów rakietowo-artyleryjskich (typu Willemoes). Zadaniem marynarki duńskiej na wypadek wojny w Europie było odparcie ewentualnego desantu Układu Warszawskiego (z użyciem m.in. polskich sił desantowych) na Półwysep Jutlandzki i uniemożliwienie im przejścia przez Cieśniny Duńskie. Przykładano też z tego powodu wagę do posiadania stawiaczy min.