Poszukiwania Pierwsze doniesienia Sugestie, że w rejonie Wałbrzycha istnieją tunele, którymi miały poruszać się pociągi, pojawiały się już w 1946 r. Jedną z pierwszych osób, które przyczyniły się do poszukiwań „złotego pociągu”, był emerytowany górnik – Tadeusz Słowikowski. Według niego tuż po II wojnie światowej na terenie Wałbrzycha pozostało kilku Niemców, którzy pracowali na kolei. Jeden z nich miał rzekomo odnaleźć wejście do zablokowanego tunelu ukrytego we wzgórzu. W obawie przed utratą życia, dopiero na łożu śmierci odkrywca miał przekazać informacje o tym tunelu człowiekowi o nazwisku Schulz. Ten zaś miał w latach 50. przekazać tę informację Słowikowskiemu w dowód wdzięczności za uratowanie mu życia. Słowikowski twierdził, że posiada zdjęcia domu mającego maskować wejście do wspomnianego tunelu, a także mapę z 1928 r. z zaznaczonymi, nieistniejącymi już, linią kolejową pomiędzy Wrocławiem a Wałbrzychem oraz bocznicą kolejową prowadzącą do zablokowanego obecnie tunelu. Według niego były one widoczne z górnego okna wspomnianego wcześniej domu. Mapę tę miał on otrzymać od niemieckiego zawiadowcy stacji kolejowej Wałbrzych Szczawienko. Słowikowski twierdził również, iż 5 maja 1945 r. mieszkańcy Wałbrzycha otrzymali zakaz opuszczania swoich domów oraz nakaz zasłonięcia w nich okien.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Złoty pociąg (legenda) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.