Takie przesunięcie określa się mianem anaklazy:
SssSssSssSs → sSsSssSssSs
Częsta anaklaza powoduje przejście wiersza z kategorii utworu sylabotonicznego do klasy utworu tonicznego. Liberalność akcentowej zabudowy nagłosu wiersza daktylicznego można zaobserwować w wierszu Bolesława Leśmiana Znikomek:
W cienistym istnień bezładzie Znikomek błąka się skocznie. Jedno ma oko błękitne, a drugie — piwne, więc raczej Nie widzi świata tak samo, lecz każdym okiem — inaczej — I nie wie, który z tych światów jest rzeczywisty — zaocznie?
sSsSssSs||sSsSssSs SssSssSs||sSsSssSs sSsSssSs||sSsSssSs sSsSssSs||SssSssSs
Metrum daktyliczne było obiektem licznych analiz wersyfikacyjnych. O polskim daktylu pisali między innymi Maria Dłuska, Lucylla Pszczołowska i Adam Kulawik. Zwięzłe ujęcie monograficzne dał Wiktor Jarosław Darasz. W tym artykule zostaną przedstawione w osobnych sekcjach realizacje metrum daktylicznego w literaturze polskiej innych literaturach słowiańskich (literaturze czeskiej, słowackiej, słoweńskiej i rosyjskiej), jak również w literaturach germańskich (literaturze angielskiej, amerykańskiej i niemieckiej).