W 1919 jego brat Siegfried przeprowadził się do Szczecina, potem do Berlina. Wiosną 1920 wyjechała także siostra Leo, Ida, najpierw do Berlina, potem do Kolonii.
Po śmierci ojca mały|Drugi dom Leo i rodziny. Obecnie ul. Zdrojowa 2 Leo Levy po śmierci ojca w 1920 zarządził zamknięcie biura na okres sziwy; członkowie rodziny zebrali się w rodzinnym domu, obchodząc przez tydzień oficjalną żałobę. Leo został głową rodu i zarazem dyrektorem firmy. W 1922 zmarła matka Leo Henrietta. Jej pogrzeb był skromny i cichy. Z powodu reparacji wojennych, które Niemcy musiały wypłacić zwycięzcom, w kraju panowała atmosfera kryzysu i porażki. 20 listopada 1922 Leo i Siegfried otrzymali z banku kredyt w wysokości stu milionów pięciuset tysięcy marek, co pozwoliło na rozwój interesu drzewnego na dużą skalę. Zakupili kolejny tartak w pobliżu Koszalina. Córki Leo, Hannah i Ewa, uczyły się w szkole rolniczej i jeszcze przed wojną wyjechały do Palestyny. Leo zgodnie z testamentem wypłacił rodzeństwu, Ernstowi, Idzie i Linie, należną im część spadku. Leo miał opinię prawego, sumiennego, ale i nieustępliwego właściciela firmy.
W 1926 roku Polzin zmienił nazwę na Bad Polzin (pol. Połczyn-Zdrój).