thumb|Miniatura medieval qu'amuesa al personaxe bíblicu Elcaná xunto a los sos dos esposa Ana y Penina. La primera nun podía niciar pero yera la más amada por Elcaná, mientres la segunda dio-y dellos fíos. Dios se compadeció y concedió-y la fertilidá a Ana, quien dio a lluz a Samuel, el postreru profeta del pueblu d'Israel. La bigamia ye l'actu y estáu d'una persona que contrái un segundu matrimoniu tando yá casada. Ye un vocablu formáu a partir de les pallabres d'orixe griegu bis, que significa dos veces, y gamia, gamu, matrimoniu, polo que nel so sentíu etimolóxicu equival a matrimoniu doble. Nel campu del derechu, y más específicamente nel del derechu canónicu, se contrapone a monogamia considerada pol cristianismu como la verdadera y única forma del matrimoniu. D'alcuerdu en gran midida con esta tradición cristiana la bigamia ye un delitu n'Europa y n'América, y n'otros países con heriedos xurídicos, culturales y relixoses diverses.
Derechu romanu Nun principiu na Antigua Roma nun esistió una llei específica contra la bigamia, anque col tiempu consideróse adúltera a la muyer bígama polo que se-y aplicó la pena de muerte que correspondía al delitu d'adulteriu y al home bígamu reu d'estupro. La primer llei sobre la bigamia foi obra del emperador Valeriano que declaró suxetu a la nota d'infamia al qu'a un tiempu tuviera dos muyeres. La prohibición foi repitida por Diocleciano y Maximiano quien mandaron que los xueces nun dexaren impune esti delitu. El Códigu de Justiniano recoyó la prohibición de la bigamia, amenándose'l discutiniu de si ésta tenía de castigase cola mesma pena que correspondía al adulteriu o la que correspondía al estupro, o bien tenía de dexase al arbitrio del xuez según les circunstancies.
Derechu canónicu Nel canon 4, distinción 26, del Decretu de Graciano dizse:
El canon 5, distinción 34, del mesmu decretu diz:
Nel capítulu 2, títulu 21, llibru 4 de les Decretales recuéyese una del papa Lucio III de 1181:
Nel capítulu 19, títulu 1, llibru 4 de les Decretales recuéyese otra del papa Clemente III de 1188:
Nel Conceyu de Trento (sieglu XVI) alcordóse respectu del matrimoniu:
Llexislación por países En tolos países d'Europa (incluyida Turquía), d'América y d'Oceanía la única forma de matrimoniu reconocida llegalmente ye la monógama. N'África asocede lo contrario: práuticamente tolos países dexen el matrimoniu con dos o más muyeres, sacante Costa de Marfil y Tunicia. Una situación similar ye la que se da n'Oriente Mediu, onde namái l'estáu hebréu d'Israel reconoz, en teoría, namái'l matrimoniu monógamu. N'Asia ye onde esiste una situación más variada. N'Asia central y oriental la llei namái reconoz el matrimoniu monógamu (Mongolia, China, Corea del Norte, Corea del Sur, Xapón, Taiwán, Filipines y les repúbliques exsoviéticas), ente que n'Asia del Sur predominen los países nos que ta autorizada la poligamia (Indonesia, Vietnam, Tailandia, Malasia, Brunéi, India, Paquistán, Afganistán ya Irán) y namái unos pocos almiten namái'l matrimoniu monógamu (Camboya, Laos, Myanmar, Bangladex, Bután y Nepal).
Ver tamién
Bigamia n'España Matrimoniu
Referencies
Bibliografía
Categoría:Derechu penal Categoría:Familia Categoría:Delitos sexuales Categoría:Poligamia Categoría:Wikipedia:Revisar traducción