O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 9 de xullo de 1989. Foi a sétima proba da tempada de Fórmula Un de , o 67º Gran Premio de Francia, ou o 75º Gran Prix de l'ACF e o décimo terceiro que tivo lugar no circuíto de Paul Ricard, e o cuarto, que se celebrou na versión curta do circuíto. A carreira disputouse sobre 80 voltas ao circuíto de 3´81 quilómetros para unha distancia total de carreira de 305 quilómetros.
Informe A carreira viu a catro pilotos substituídos polos pilotos que facían a súa primeira saída na Fórmula 1: Jean Alesi substituíu a Michele Alboreto en Tyrrell logo dunha disputa de contrato rumoreada (Alboreto era patrocinado persoalmente por Marlboro e o xefe do equipo Ken Tyrrell asinou co seu rival Camel como o patrocinador principal do equipo. Ironicamente Alboreto perdeu o apoio de Marlboro pouco despois). Éric Bernard substituíu a Yannick Dalmas en Larrousse despois de que se descubrise que Dalmas seguía sufrindo os efectos da lexionelosis e o piloto de probas de Lotus Martin Donnelly (por recomendación de Drew Warwick) substituíu a Warwick en Arrows por unha carreira logo deque Warwick lesionárase as costas nunha carreira de karts.
Outro novo rostro foi o piloto de probas de McLaren Emanuele Pirro quen substituíu a Johnny Herbert en Benetton despois de que se decidira que Herbert necesitaba máis tempo para recuperarse das lesións de perna e nocello sufridas (Herbert e Benetton atoparon que aínda non podía empuxar fortemente os freos o que significaba o freado cedo que resultaba en tempos máis lentos da volta) en Brands Hatch en . O nomeamento de Pirro causou algunhas caras infelices entre a xerencia do equipo de Benetton que supostamente desexaba que un piloto británico substituíra a Herbert. Con todo, foron rexeitados polos donos do equipo, o grupo Benetton italiano quería un piloto italiano. Pirro, que estivera no Xapón para probar por McLaren e estaba preto de Honda, asinou rápido e a pesar de ter que coller un voo internacional e uns poucos días sen durmir, informou ser feliz de estar alí. Como piloto de probas de McLaren, Pirro necesitaba permiso para competir por outro equipo de Fórmula Un, aínda que o xefe de McLaren Ron Dennis non puxo problema ao movemento. Malia ser presuntamente infeliz, o equipo de Benetton quedou moi impresionado coas habilidades de Pirro, xa que axudou a cualificar o novo Benetton B189 co que Alessandro Nannini debutou en Francia. Pirro continuou pilotando o vello B188 ata que un segundo B189 púxose a súa disposición en Alemaña.
Por primeira vez, os Onyx clasificáronse para un Gran Premio, Bertrand Gachot e Stefan Johansson dominaron a pre-cualificación antes de sorprender a moitos por clasificarse 11º e 13º, respectivamente. Por outra banda, Brabham, que dominara xeralmente na pre-cualificación, loitou cos seus pneumáticos Pirelli no abrasivo circuíto Paul Ricard, do mesmo xeito que todos os outros corredores de Pirelli (Onyx utilizou Goodyear). Stefano Modena foi o último en pre-cualificar, mentres que Martin Brundle non pre-cualificou. Unha proba dos problemas de Pirelli en Francia, foi que só tres coches co caucho italiano disputaron a carreira. O rápido e experimentado Andrea de Cesaris, que terminara terceiro na anterior carreira no Gran Premio do Canadá de 1989, non logrou cualificar o seu Dallara-Ford calzado con Pirelli.
O compañeiro de equipo de Dalmas, Philippe Alliot, fora despedido polo equipo Larrousse despois do Gran Premio do Canadá, pero cando o equipo non puido atopar un substituto con experiencia co seu compañeiro Bernard foi contratado novamente e mantivo o seu asento o resto da tempada. Alliot, cun punto a demostrar, respondeu cualificando 7º, só 1,3 segundos máis lento que o home da pole Alain Prost. Ata ese momento foi a mellor cualificación en carreira para Larrousse e o seu novo chasis Lola LC89 de 1989 co seu tamén novo motor para 1989 Lamborghini V12 engine.
A carreira é famosa pola colisión múltiple que involucrou a Nigel Mansell, Maurício Gugelmin, Thierry Boutsen e outros coches na primeira volta, o que resultou nun reinicio. Houbo en realidade un segundo accidente pouco notado na primeira curva no que René Arnoux utilizou o lento Tyrrell de Jonathan Palmer para que o seu Ligier JS33, lanzara as súas rodas dianteiras polo aire. Todos os pilotos involucrados reiniciaron a carreira. Algúns en autos de reposto. Alain Prost gañou a carreira co McLaren-Honda, por diante de Nigel Mansell, que comezou desde o pit lane nun coche preparado para o seu compañeiro de equipo Gerhard Berger. Berger, que correu co coche de reposto do equipo logo de crer que había unha pequena fuga de aceite no seu coche de carreiras (no que Mansell terminou en segundo lugar), de novo tivo problemas co Ferrari cun fallo no embrague que custoulle a súa 6ª retirada da tempada, sen anotar aínda puntos. Jean Alesi converteuse nunha estrela instantánea cando levou o seu Tyrrell á 4ª posición e anotou puntos no seu debut na F1 (no seu primeiro contacto co motor Ford DFR 018 na práctica da mañá do venres, sorprendera a todos ao facer o sétimo mellor tempo, aínda que en última instancia cualificaría máis lento que os outros 3 debutantes). Olivier Grouillard anotou o seu único punto na F1 na casa, salvando a cara para o equipo francés Ligier, mentres que o experimentado Stefan Johansson anotou os primeiros puntos do equipo Onyx. Incriblemente, Gugelmin, que logo do accidente da saída, lentamente levou o March de novo a boxes, saíu no coche de reposto, marcou a súa primeira volta rápida, aínda que non clasificou ao final da carreira. Doce coches non puideron terminar a carreira, sete deles con fallas no motor.
Un que non puido terminar, nin sequera reiniciar, foi o campión do mundo Ayrton Senna, o diferencial do seu McLaren fallou cando os coches fixeron a segunda saída. Senna realmente saíu, pero cando cambiou a segunda marcha, o diferencial rompeuse e o seu coche só avanzou uns 10 metros. Foi o terceiro Gran Premio consecutivo no que Senna retirouse debido a un fallo mecánico e foi o Gran Premio máis curto da súa ilustre carreira. A segunda vitoria de Prost da tempada deulle unha vantaxe de 11 puntos sobre Senna no Campionato de Pilotos. A carreira foi a cuarta vitoria de Alain Prost no país logo de triunfos en Dijon en 1981 e Paul Ricard en 1983 co Renault, e en 1988 con McLaren.
Clasificación
Pre Cualificación Pos Nº Piloto Construtor Tempo diferenza 1 37 Bertrand Gachot Onyx-Ford 1:09.617 — 2 36 Stefan Johansson Onyx-Ford 1:09.668 +0.051 3 21 Alex Caffi Dallara-Ford 1:09.726 +0.109 4 8 Stefano Modena Brabham-Judd 1:09.917 +0.300 5 17 Nicola Larini Osella-Ford 1:09.989 +0.372 6 7 Martin Brundle Brabham-Judd 1.10.181 +0.564 7 39 Volker Weidler Rial-Ford 1:11.059 +1.442 8 34 Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha 1:11.098 +1.481 9 18 Piercarlo Ghinzani Osella-Ford 1:11.528 +1.911 10 32 Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford 1:11.953 +2.336 11 35 Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha 1:12.031 +2.414 12 33 Gregor Foitek EuroBrun-Judd 1:12.179 +2.562 13 41 Joachim Winkelhock AGS-Ford 1:13.173 +3.556
Cualificación Pos Nº Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza 1 2 Alain Prost McLaren-Honda 1:08.285 1:07.203 — 2 1 Ayrton Senna McLaren-Honda 1:07.920 1:07.228 +0.025 3 27 Nigel Mansell Ferrari 1:09.030 1:07.455 +0.252 4 19 Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:09.615 1:08.137 +0.934 5 5 Thierry Boutsen Williams-Renault 1:08.299 1:08.211 +1.008 6 28 Gerhard Berger Ferrari 1:09.011 1:08.233 +1.030 7 30 Philippe Alliot Lola-Lamborghini 1:09.478 1:08.561 +1.358 8 6 Riccardo Patrese Williams-Renault 1:09.326 1:08.993 +1.790 9 3 Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:10.238 1:09.026 +1.823 10 15 Maurício Gugelmin March-Judd 1:10.122 1:09.036 +1.833 11 37 Bertrand Gachot Onyx-Ford 1:10.564 1:09.122 +1.919 12 16 Ivan Capelli March-Judd 1:09.569 1:09.283 +2.080 13 36 Stefan Johansson Onyx-Ford 1:10.600 1:09.299 +2.096 14 9 Martin Donnelly Arrows-Ford 1:11.223 1:09.524 +2.321 15 29 Éric Bernard Lola-Lamborghini 1:25.401 1:09.596 +2.393 16 4 Jean Alesi Tyrrell-Ford 1:09.668 1:09.909 +2.465 17 26 Olivier Grouillard Ligier-Ford 1:10.410 1:09.717 +2.514 18 25 René Arnoux Ligier-Ford 1:10.725 1:10.077 +2.874 19 12 Satoru Nakajima Lotus-Judd 1:12.125 1:10.119 +2.916 20 11 Nelson Piquet Lotus-Judd 1:10.473 1:10.135 +2.932 21 40 Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:11.136 1:10.216 +3.013 22 8 Stefano Modena Brabham-Judd 1:10.910 1:10.254 +3.051 23 23 Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:10.640 1:10.267 +3.064 24 20 Emanuele Pirro Benetton-Ford 1:11.566 1:10.292 +3.089 25 10 Eddie Cheever Arrows-Ford 1:10.372 — +3.169 26 21 Alex Caffi Dallara-Ford 1:11.409 1:10.468 +3.265 27 22 Andrea de Cesaris Dallara-Ford 1:12.078 1:10.591 +3.388 28 24 Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:11.539 1:11.079 +3.876 29 38 Christian Danner Rial-Ford 1:12.569 1:11.178 +3.975 30 31 Roberto Moreno Coloni-Ford 1:14.746 1:11.372 +4.169
Carreira Pos Nº Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos 1 2 Alain Prost McLaren-Honda 80 1:38:29.411 1 9 2 27 Nigel Mansell Ferrari 80 + 44.017 3 6 3 6 Riccardo Patrese Williams-Renault 80 + 1:06.921 8 4 4 4 Jean Alesi Tyrrell-Ford 80 + 1:13.232 16 3 5 36 Stefan Johansson Onyx-Ford 79 + 1 volta 13 2 6 26 Olivier Grouillard Ligier-Ford 79 + 1 volta 17 1 7 10 Eddie Cheever Arrows-Ford 79 + 1 volta 25 8 11 Nelson Piquet Lotus-Judd 78 + 2 voltas 20 9 20 Emanuele Pirro Benetton-Ford 78 + 2 voltas 24 10 3 Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 78 + 2 voltas 9 11 29 Éric Bernard Lola-Lamborghini 77 + 3 voltas 15 12 9 Martin Donnelly Arrows-Ford 77 + 3 voltas 14 13 37 Bertrand Gachot Onyx-Ford 76 Motor 11 NC 15 Maurício Gugelmin March-Judd 71 Non clasificado 10 Ret 8 Stefano Modena Brabham-Judd 67 Motor 22 Ret 5 Thierry Boutsen Williams-Renault 50 Caixa de cambios 5 Ret 12 Satoru Nakajima Lotus-Judd 49 Motor 19 Ret 16 Ivan Capelli March-Judd 43 Motor 12 Ret 19 Alessandro Nannini Benetton-Ford 40 Suspensión 4 Ret 23 Pierluigi Martini Minardi-Ford 31 Motor 23 Ret 30 Philippe Alliot Lola-Lamborghini 30 Motor 7 Ret 40 Gabriele Tarquini AGS-Ford 30 Motor 21 Ret 28 Gerhard Berger Ferrari 29 Embrague 6 Ret 21 Alex Caffi Dallara-Ford 27 Embrague 26 Ret 25 René Arnoux Ligier-Ford 14 Caixa de cambios 18 Ret 1 Ayrton Senna McLaren-Honda 0 Diferencial 2 NSC 22 Andrea de Cesaris Dallara-Ford NSC 24 Luis Pérez-Sala Minardi-Ford NSC 38 Christian Danner Rial-Ford NSC 31 Roberto Moreno Coloni-Ford NSCP 17 Nicola Larini Osella-Ford NSCP 7 Martin Brundle Brabham-Judd NSCP 39 Volker Weidler Rial-Ford NSCP 34 Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha NSCP 18 Piercarlo Ghinzani Osella-Ford NSCP 32 Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford NSCP 35 Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha NSCP 33 Gregor Foitek EuroBrun-Judd NSCP 41 Joachim Winkelhock AGS-Ford
Posicións logo da carreira
Clasificación do campionato de pilotos PosPilotorPuntos 1 Alain Prost 38 2 Ayrton Senna 27 3 Riccardo Patrese 22 4 Nigel Mansell 15 5 Thierry Boutsen 13
Clasificación no campionato de construtores Pos Construtor Puntos 1 McLaren-Honda65 2 Williams-Renault35 3 Ferrari15 4 Benetton-Ford13 5 Tyrrell-Ford10
Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos na clasificación.
Notas
Véxase tamén
Ligazóns externas
Francia Categoría:Gran Premio de Francia de Fórmula 1 Francia 1989