O galo de auga americano, tamén coñecido como galiñola negra americanaPenas Patiño, Xosé M.; Pedreira López, Carlos (setembro de 2004). Guía das aves de Galicia. Ilustrado por Calros Silvar (2ª ed.). A Coruña: Baía Edicións. ISBN 84-96128-69-5. ou carquexa (Fulica americana) é unha ave da familia Rallidae (rálidos). Non deben confundirse con patos, xa que pertencen a outra orde. Son aves que viven preto da auga, xeralmente en zonas húmidas e corpos de auga abertos de América do Norte. En Galicia é unha rareza accidental. Poden chegar a vivir 22 anos.
É unha ave migratoria que ocupa a maior parte de América do Norte. Vive no Pacífico e sur dos Estados Unidos e México todo o ano e ocupa rexións máis ao norte durante a estación reprodutora do verán. No inverno pode chegar mesmo a Panamá. As galiñolas xeralmente constrúen niños flotantes e poñen de 8 a 12 ovos por posta. As femias e machos teñen aparencias similares, pero poden distinguirse durante as exhibicións agresivas pola plumaxe da cabeza cunha gola máis grande no macho. As galiñolas negras americanas comen principalmente algas e plantas acuáticas, pero tamén animais (tanto vertebrados coma invertebrados) cando están dispoñibles.
Está considerada como especie pouco preocupante en canto ao seu estado de conservación segundo a IUCN. Os cazadores xeralmente evitan matalas porque a súa carne non é comparable á dos patos.
Investigouse moito sobre os hábitos reprodutores do galo de auga americano. Os estudos atoparon que as nais son as que preferentemente alimentan as crías, as cales son os individuos da especie que teñen plumas máis rechamantes, unha característica coñecida como ornamentos dos polos. As galiñolas negras americanas son tamén susceptibles de parasitismo de crianza conespecífico e na especie evolucionaron mecanismos para identificar que crías son as propias e cales son de femias parasitas.
Taxonomía e sistemática
miniatura|esquerda|Galo de auga americano en Edmonton, Alberta miniatura|esquerda|Obsérvense os pés e a parte superior vermella do escudo frontal miniatura|esquerda|Engalando miniatura|esquerda|o galo de auga americano atópase regularmente en bandadas de certo tamaño. A especie foi descrita por Johann Friedrich Gmelin en 1789. É membro da familia Rallidae, que ten catro subespecies, que son: Fulica americana americana, F. a. alai, F. a. caribaea, e F. a. ardesiaca. Estas subespecies son ás veces consideradas como como especies separadas. Incluíndo estas subespecies como especies habería 11 membros do xénero Fulica distribuídos polo globo.
Describíronse fósiles de galiñolas desde o Plistoceno medio de California, como Fulica hesterna, pero non se poden distinguir das galiñolas negras americanas de hoxe en día. Porén, a galiñola do Plistoceno Fulica shufeldti (antes F. minor), coñecida como parte da fauna do lago fósil, moi posiblemente era unha paleosubespecie da actual (co nome Fulica americana shufeldti), xa que só se diferencia marxinalmente en tamaño e proporcións das aves vivas. Así, parece que as galiñolas negras americanas de tipo moderno evolucionaron durante o Plistoceno medio/tardío, hai uns poucos centos de miles de anos.
O nome do xénero, Fulica, é a palabra que en latín que significaba 'galiñola'. O nome específico, americana, refírese á súa distribución en América do Norte.
Descrición
Mide de 34 a 43 cm de lonxitude e de 58 a 71 cm de envergadura. Os adultos teñen un bico curto, groso e branco e un escudo frontal branco, que xeralmente ten unha mancha marrón avermellada preto da parte superior do bico entre os ollos. Machos e femias parecen iguais, pero as femias son menores. A masa corporal nas femias vai de 427 a 628 g e en machos de 576 a 848 g.CRC Handbook of Avian Body Masses by John B. Dunning Jr. (Editor). CRC Press (1992), .American Coot – Fulica americana. oiseaux-birds.com Os xuvenís teñen a parte superior da cabeza de cor marrón olivácea e un corpo cincento. Convértense ás cores dos adultos aos 4 meses de idade. miniatura|Galo de auga americano no Museo de Brooklyn - John J. Audubon
Vocalizacións
Realiza diversas chamadas repetidas e sons. O macho e a femia fan diferentes tipos de chamadas. As chamadas de alarma do macho soan puhlk, mentres que a das femias soan puunk. Ademais, os machos estresados fan puhk-coua ou pou-ur, mentes que as femias fan cuua.
Distribución e hábitat Encóntranse preto da auga en lagos e lagoas rodeados de xuncos, marismas abertas e ríos lentos. Prefiren ambientes de auga doce, pero poden vivir temporalmente en auga salgada durante os meses de inverno.
O seu hábitat reprodutor esténdese desde os pantanos do sur do Quebec ata a costa do Pacífico de Norteamérica e cara ao sur ata o norte de Suramérica. As aves da Norteamérica temperada ao leste das Montañas Rochosas migran ao sur dos Estados Unidos e sur da Columbia Británica. É unha ave residente todo o ano onde as augas permanecen abertas en inverno. O número de aves que permanece todo o ano preto do límite norte da área de distribución da especie parece que se está a incrementar. miniatura|Esqueleto de galo de auga americano no Museo de osteoloxía. A migración de outono prodúcese de agosto a decembro, e os machos non reprodutores trasládanse ao sur antes que as femias e os xuvenís. A migración de primavera cara ás áreas reprodutoras ocorre de finais de febreiro á metade de maio, e os primeiros en partir cara ao norte son as aves vellas. Hai probas de que as aves viaxan incluso ata Groenlandia e Islandia.
Galiñola do Caribe
miniatura|esquerda|O tipo de "galiñola do Caribe" co seu escudo frontal branco completo As galiñolas residentes no Caribe e Antillas carecen da porción vermella do escudo frontal e críase anteriormente que eran unha especie distinta, chamada Fulica caribaea. En 2016, debido ás investigacións que mostraban que o único carácter distinguible entre as galiñolas negras americanas e caribeñas, que era a presenza ou ausencia de vermello no escudo frontal, non era distinto nas galiñolas caribeñas e nalgunhas galiñolas americanas, en lugares onde a presenza de aves errantes das poboacións do Caribe era moi improbable, tiñan escudos brancos completos e, por tanto, non había maneira fiable de distinguir as especies, e non había probas de que as galiñolas americanas e caribeñas realizasen apareamentos selectivos, a Sociedade Ornitolóxica Americana incluíu a galiñola do Caribe como unha simple variación rexional do galo de auga americano.
Comportamento e ecoloxía
É unha especie moi gregaria, especialmente en inverno, cando as súas bandadas poden ter miles de individuos. Cando nadan sobre a superficie da auga mostran varias formacións colectivas interesantes, como ir en fila dun, a natación sincronizada de alta densidade e a dinámica rotacional, formacións en arcos amplos e dinámicas de engalaxe secuenciais.
Alimentación
Poden mergullarse para buscar alimento pero tamén o buscan en terra. A súa principal fonte de alimento é a vexetación acuática, especialmente algas. Porén, son omnívoros, e tamén comen artrópodos, peixes e outros animais acuáticos. Durante a estación reprodutora é máis probable que as galiñolas coman insectos acuáticos e moluscos, os cales constitúen a maioría da dieta dos polos.
Reprodución
miniatura|esquerda|Parella apareándose miniatura|esquerda|Galiñola de pé no niño cos seus ollos vermellos ben visibles miniatura|esquerda|Galo de auga americano nidificando A estación reprodutora desta galiñola é durante maio e xuño. As parellas que se forman son monógamas durante toda a vida, se teñen un territorio axeitado. Un ciclo reprodutor típico implica múltiples estadios: emparellamento, nidificación, copulación, posta de ovos, incubación e eclosión. Teñen períodos de cortexo longos, que se caracterizan por choques de peteiros, inclinarse, e dar mordedelas. Os machos xeralmente inician os choques de peteiros. A medida que a relación de parella é máis evidente, tanto machos coma femias inician o choque de peteiros sempre entre os membros da parella e non con outros individuos. Despois de que os lazos de parella son firmes, a parella busca un territorio para construír un niño. Un lazo de parella faise permanente cando xa se aseguraron un territorio de nidificación. A copulación entre eles sempre segue o mesmo padrón xeral. Primeiro, o macho persegue a femia. Despois, a femia móvese á plataforma de exhibición e agáchase, coa cabeza baixo a auga. O macho monta seguidamente a femia, usando as súas uñas e ás para equilibrarse sobre o dorso da femia, mentres que ela saca a cabeza fóra da auga. A relación sexual non dura máis de dous segundos.
Niño
o galo de auga americano é un incansable construtor de niños e outras estruturas e crea múltiples estruturas durante unha soa estación reprodutora. Fai o niño en sitios agochados entre xuncos altos. Pode construír tres tipos xerais de estruturas: plataformas de exhibición, niños para os ovos e niños para a crianza. As plataformas de exhibición son utilizadas como sitio para pousarse e deixan que podrezan despois da copulación. Os niños para ovos teñen normalmente 30 cm de diámetro e comprenden unha rampla de 30 a 38 cm por onde os proxenitores poden entrar e saír o niño sen desfacer os seus laterais. As galiñolas adoitan construír múltiples niños para os ovos antes de seleccionar un deles para poñer os ovos nel. Os niños de crianza poden ser niños de nova construción ou simplemente niños para ovos reconvertidos unha vez que os ovos fixeron eclosión. Son simplemente máis grandes que os niños para ovos. Como fai as construcións na auga, as súas estruturas desintégranse doadamente e teñen pouca duración. Os niños para ovos e para crianza son en realidade elaboradas balsas e deben engadirlle continuamente materiais para que se manteñan a flote. As femias son normalmente as que fan a maior parte do traballo de construción.
Posta de ovos
As femias cando empezan a poñer ovos depositan un ovo ao día ata que completan a súa posta. Os ovos normalmente os depositan ao solpor ou a medianoite. Normalmente, nas postas feitas no inicio da estación reprodutora e nas primeiras postas poñen como media dous ovos máis que nas segundas postas e postas do final da estación. En cada estación poñen no niño unha media de 9,0 ovos por posta, mentres que nas postas tardías poñen unha media de 6,4 ovos. Hai unha relación inversa entre o peso dos ovos e a secuencia de posta destes, na que os primeiros ovos son máis grandes que os postos despois na secuencia. É posible inducir unha femia de galiñola a poñer máis ovos do normal retirándolle do niño parte ou todos os ovos que xa puxo. Ás veces, unha femia pode abandonar a posta se se lle retiran suficientes ovos. Porén, non responden á adición experimental de ovos poñendo menos.
o galo de auga americano é unha renidificadora persistente e substituirá as postas perdidas por outras novas só poucos días despois da súa perda. Un estudo mostrou que o 68% das postas destruídas son finalmente substituídas por outras. As postas de renidificación son caracteristicamente menores que as orixinais nun ou dous ovos, pero isto pode atribuírse a diferenzas no momento de posta e calidade do hábitat en vez de a reservas e dispoñibilidade de alimentos e nutrientes.
As femias máis novas reprodúcense máis tarde na estación e producen ovos máis pequenos que as femias vellas. As súas crías son tamén máis pequenas. Porén, non hai diferenza no tamaño de posta entre as femias máis vellas e as máis novas, como si se observa noutras especies de aves.
Incubación e eclosión