A pementeira de Xamaica é unha árbore de nome científico Pimenta dioica.

Os seus froitos secos, a pementa de Xamaica, é unha especia que se emprega como condimento en diversos pratos e pode combinarse facilmente con outras especias para resaltar o sabor e o aroma, como o cravo da India, canela, pementa negra e noz moscada; por iso en inglés denomínase "Allspice" debido a esta combinación. Sinónimos:Pimenta officinalis Lindley e Eugenia pimenta D.C. miniatura|Vista da planta miniatura|Inflorescencia miniatura|Detalle das follas

Características Esta árbore (de altura entre os sete e dez metros) e orixinaria do sur de México e Guatemala, así como de Cuba e Xamaica, que florece nos meses de abril a maio. Colléitase o froito da árbore, aínda que tamén as follas, en menor cantidade, posúen un cheiro aromático e fresco que lembran ao eucalipto ou á mirra.

Á diferenza da pementa propiamente dita non contén piperina, polo cal non posúe o sabor picante característico daquela.

Usos

Culinarios É un dos ingredientes máis característicos da cociña caribeña, emprégase moído na elaboración das salsas mole mexicanas e na elaboración de curry en po como acompañamento de salchichas. A pementa de Xamaica é un dos ingredientes máis típicos nas salsas barbacoa industriais. As follas queimadas da planta adóitanse empregar na India para afumar a carne.Pode empregarse tamén en comidas típicas brasileiras. En Guatemala utilízase en diversos pratos salgados e como condimento para sobremesas e receitas doces. Tradicionalmente úsase para condimentar as comidas orixinarias do norte do país e en conservas de froitas da selva tropical como o ciricote e guaya, así como no arroz con leite e o ponche do Nadal tradicional, entre outros.

En Europa consómese en Inglaterra nalgúns estofados e salsas así como para condimentar verduras encurtidas. En Alemaña sobre todo úsase a pementa de Xamaica na elaboración de embutidos e nos pasteis aromáticos de Nadal. Ademais pódese atopar nas ofertas de especias da maioría dos supermercados. Existen exemplos na cociña danesa como saborizante do "smørrebrød", que é un pan negro cuberto cunha selección de salchichas, pastas, peixe, queixo e verduras. Nas Illas Baleares (España) utilízase o gran moído para potenciar o sabor de pratos tradicionais como o arroz de matanzas ibicenco.

En Honduras tradicionalmente utilizábase para condimentar o café, nas quesadillas, arroz con leite e así como en infusión (das follas).

En Nicaragua é un ingrediente tradicional xunto coa canela e o cravo da India da bebida típica nacional o pinolillo.

En Venezuela coñécese co nome de "guayabitas" e é utilizada na preparación de doces crioulos. Os grans úsanse enteiros. No Perú coñécese como pementa chapa ou pementa de chapa e úsase para a preparación de sopas, guisos, doces e bebidas."Sabores del Perú". En Bolivia é chamada pementa doce, sendo usada na sopa de maní e a carne do silpancho.

Medicinais Debido ás concentracións que posúe a planta de euxenol pódese considerar un antiséptico local, ademais dun analxésico, e para o alivio de molestias gastrointestinales.

Industriais Existen experiencias en América de reforestación con esta especie."La pimienta de Jamaica [Pimenta Dioica (L.) Merrill, Myrtaceae] en la sierra Norte de Puebla (Méjico)". Manuel Juan Macía Barco, (1998)

Taxonomía Esta planta foi descrita por primeira vez en 1759 por Carl von Linné como Myrtus dioica en Systema Naturae, Editio Decima 2:1056. e posteriormente transferida de xénero como Pimenta dioica por Elmer Drew Merrill en Contributions from the Gray Herbarium of Harvard University 165:37 en 1947.

Sinonimia

Myrtus dioica L., Syst. Nat. ed. 10, 2: 1056 (1759). Evanesca crassifolia Raf., Sylva Tellur.: 105 (1838), nom. illeg. Myrtus pimenta L., Sp. Pl.: 472 (1753). Caryophyllus pimenta (L.) Mill., Gard. Dict. ed. 8: 2 (1768). Myrtus aromatica Salisb., Prodr. Stirp. Chap. Allerton: 354 (1796), nom. superfl. Myrtus aromatica Poir. in J.B.A.P.M.de Lamarck, Encycl. 4: 410 (1798), nom. illeg. Myrtus pimenta var. longifolia Sims, Bot. Mag. 30: t. 1236 (1809). Pimenta officinalis Lindl., Coll. Bot.: t. 19 (1821). Myrtus pimenta var. breviflora Hayne, Getreue Darstell. Gew. 9: t. 37 (1825). Eugenia pimenta (L.) DC., Prodr. 3: 285 (1828). Eugenia pimenta var. longifolia DC., Prodr. 3: 285 (1828). Eugenia pimenta var. ovalifolia DC., Prodr. 3: 285 (1828). Pimenta vulgaris Lindl. in J.C.Loudon, Encycl. Pl.: 418 (1829). Myrtus tabasco Willd. ex Schltdl. & Cham., Linnaea 5: 559 (1830). Pimenta aromatica Kostel., Allg. Med.-Pharm. Fl. 4: 1525 (1835), nom. superfl. Pimentus aromatica Raf., Sylva Tellur.: 158 (1838), nom. superfl. Pimentus geminata Raf., Sylva Tellur.: 105 (1838). Pimentus beira Raf., Sylva Tellur.: 105 (1838), nom. superfl. Eugenia micrantha Bertol., Fl. Guatimal.: 22 (1840). Pimenta officinalis var. cumanensis Schiede & Deppe, Linnaea 27: 424 (1856). Pimenta officinalis var. longifolia (Sims) Ou.Berg, Linnaea 27: 423 (1856). Pimenta officinalis var. ovalifolia (DC.) Ou.Berg, Linnaea 27: 424 (1856). Pimenta officinalis var. tabasco (Willd. ex Schltdl. & Cham.) Ou.Berg, Linnaea 27: 425 (1856). Pimenta communis Benth. & Hook.f., Xene. Pl. 1: 717 (1865). Pimenta vulgaris Belo, Anais Soc. Esp. Hist. Nat. 10: 270 (1881). Pimenta pimenta (L.) H.Karst., Deut. Fl.: 790 (1882), nom. inval. Myrtus piperita Sessé & Moc., Fl. Mexic., ed. 2: 124 (1894). Pimenta dioica var. tabasco (Willd. ex Schltdl. & Cham.) Standl., Ceiba 3: 172 (1953).

Notas

Véxase tamén Bibliografía Herbs, Spices and Flavourings, Tom Stobart, Penguin books, 1977 Yaniv, Zohara et al. Hand Book of Medicinal Plants. 10 Alice Street, Bringhamton, NY 13904-1580: Food Products Press(r), 2005. "Efecto del envejecimiento del árbol de Pimenta dioica L., sobre el rendimiento y composoción del aceite esencial de la fruta", Gonzalez A.; Pino J. A, nst. investigaciones, Habana, Cuba. 990, vol. 30, no2, pp. 277-281 (10 ref.)

Ligazóns externas Descrición do seu cultivo

Categoría:Plantas descritas en 1759 Categoría:Plantas medicinais Categoría:Especias